Decyzja Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego jest zgodna z art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż spełnione są przesłanki proceduralne; nie narusza zasady domniemania niewinności.

Postępowanie dotyczące nałożenia kary pieniężnej za naruszenia ustawy SENT nie podlega ograniczeniom czasowym przewidzianym w art. 165b Ordynacji podatkowej, a kara pieniężna nałożona z tytułu naruszenia tej ustawy jest uzasadniona jej autonomicznymi regulacjami proceduralnymi i materialnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uchylił uchwałę Komisji II stopnia, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przy ocenie egzaminu radcowskiego. Wskazano na konieczność uwzględnienia postępowania uproszczonego zgodnie z obowiązującym prawem.

Zasady oceniania egzaminów radcowskich przez komisję egzaminacyjną sądową podlegają ocenie sądowej tylko pod kątem zgodności z prawem, a nie ocenie merytorycznej pracy. Skarga musi wskazywać konkretne naruszenia procedur prawnych.

Zgłoszenie w systemie SENT nieprawidłowych danych dotyczących miejsca rozpoczęcia przewozu towarów stanowi naruszenie ustawy SENT podlegające karze pieniężnej, której nałożenie jest zgodne z zasadą proporcjonalności i prewencyjnym celem ustawy, a odstąpienie od kary wymaga wykazania ważnego interesu publicznego.

Brak zasadności skargi kasacyjnej w sprawie dotyczącej przyznania i wyliczenia płatności ekologicznej nie jest wystarczającym powodem do jej uwzględnienia, jeśli nie wykazuje istotnych błędów w zastosowaniu prawa materialnego ani proceduralnego wpływającego na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika za niewykonanie obowiązków z ustawy SENT, wskazując na obiektywny charakter odpowiedzialności oraz jej prewencyjny cel. Stanowisko to adekwatnie oddaje wymogi prawa oraz interes publiczny.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania do postępowań kar pieniężnych za naruszenia w systemie monitorowania przewozu towarów wrażliwych, co uchyla wymóg wszczęcia takiego postępowania w ciągu 6 miesięcy od zakończenia kontroli podatkowej.

W niewykonaniu obowiązku przekazywania danych geolokalizacyjnych przez przewoźnika, określonego w art. 10a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego towarów, rodzi konieczność nałożenia kary pieniężnej, nawet gdy brak spowodowany jest niesprawnością sprzętu.

Uchwała samorządu zawodowego radców prawnych w przedmiocie składek członkowskich ma charakter cywilnoprawny, nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, a skarga kasacyjna oddala uchwałę WSA uznającą takie sprawy za administracyjne.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości o uchybieniu terminu zażalenia była niezasadna, gdyż zażalenie na rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nie przysługiwało. Skarga kasacyjna Ministra oddalona, naruszenia przepisów procesowych nie stwierdzono.

Ostateczne orzeczenia lekarskie stwierdzające przeciwwskazania zdrowotne, jako dokumenty urzędowe, nie podlegają weryfikacji przez organy administracyjne czy sądy w zakresie istotnej mocy dowodowej, a ich kwestionowanie możliwe jest wyłącznie w przewidzianej procedurze ustawowej.

Nie można uwzględnić skargi przewoźnika na nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT, gdyż organ nie naruszył proceduralnych ani materialnoprawnych przesłanek oceny interesu publicznego i zasady proporcjonalności, co skutkowało zasadnym uchyleniem wyroku WSA.

Uchylenie decyzji o zwolnieniu biegłego z uwagi na naruszenie obowiązku wysłuchania biegłego przed podjęciem decyzji przez organy, stanowi kwalifikowaną wadę procesową wpływającą na prawne skutki postępowania.

Brak rękojmi należytego wykonywania zawodu radcy prawnego wynika z dotychczasowego zachowania kandydata, które podważa jego zaufanie i nieskazitelny charakter wymagany dla wykonywania zawodu zaufania publicznego, nawet po zatarciu skazania.

Na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT, odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej może nastąpić wyłącznie w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu lub interesem publicznym, przy czym każde z tych pojęć wymaga indywidualnej analizy uwzględniającej cały kontekst faktyczny, w szczególności z zastosowaniem zasady proporcjonalności.

Stosunek służbowy wygasa z mocy prawa, jeśli nie przedstawiono propozycji zatrudnienia do danego terminu, a organy słusznie uzasadniły decyzje o nieprzedstawieniu propozycji z powodu utraty zaufania do funkcjonariusza.

Odmowa zatwierdzenia wniosku o wypłatę zaliczki na poczet rekompensaty z przyczyn merytorycznych powinna być dokonana w formie decyzji administracyjnej, podlegającej odwołaniu, z uwagi na ochronę praw adresata aktu administracyjnego.

Dla uznania przewozu pojazdem zarejestrowanym do licencji taksówkowej za przewóz taxi, konieczne jest odpowiednie oznaczenie i wyposażenie. Brak spełnienia tych wymogów skutkuje kwalifikacją przewozu jako okazjonalnego, niezależnie od wpisu do licencji.

Nieuzyskanie odpowiedniej licencji na prowadzenie działalności przewozu osób w ramach krajowego transportu drogowego uzasadnia nałożenie kary administracyjnej, nawet jeśli przewóz wydaje się mieć charakter okazjonalny.

W sprawie o nr sygn. akt I FSK 1445/17, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zgodne z prawem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podtrzymując decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, stwierdzając, że strony skarżącej nie wpłynęły istotne naruszenia proceduralne na wynik sprawy.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz wyrok WSA były zgodne z prawem. Przewóz realizowany przez aplikację Uber nie spełniał wymogów przewozu okazjonalnego, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej, a argumenty skargi kasacyjnej nie przemawiały za zmianą tego rozstrzygnięcia.

Odmowa zatwierdzenia wniosku o wypłatę zaliczki na poczet rekompensaty z przyczyn merytorycznych winna przybrać formę decyzji administracyjnej, co umożliwia wniesienie odwołania do organu wyższego stopnia.

Postanowienia umowy kredytu denominowanego (indeksowanego) do waluty obcej oraz stanowiącego integralną część umowy regulaminu, przewidujące przeliczanie kwoty wypłacanego kredytu oraz wysokości rat kapitałowo-odsetkowych według kursów walut wyznaczanych jednostronnie przez bank bez określenia obiektywnych, weryfikowalnych kryteriów ich ustalania, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu