Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy transportowe właściwie oceniły materiał dowodowy i prawidłowo nałożyły karę administracyjną wobec uchybienia obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy oraz braku badań technicznych pojazdu.

Zaskarżenie postanowienia wydanego przez referendarza sądowego w toku postępowania egzekucyjnego.

Osoba pełniąca funkcję członka zarządu osoby prawnej, urządzającej gry hazardowe bez koncesji, podlega administracyjnej karze pieniężnej, niezależnie od jej aktywnego zaangażowania w delikt, gdy wykazano zaistnienie koniecznych przesłanek odpowiedzialności.

Posiadacz samoistny lokalu ponosi odpowiedzialność administracyjną za umieszczenie tam niezarejestrowanych automatów do gier, nawet gdy część lokalu wydzielona jest na podstawie umowy, o ile nie skutkuje to zmianą statusu samoistnego posiadania.

W świetle art. 165b § 1 O.p. nie przedawnia się wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary z ustawy SENT. Odstąpienie od kary możliwe jest jedynie w przypadkach uzasadnionych, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Decyzja organu została podtrzymana, a kara uznana za proporcjonalną.

Dla powstania odpowiedzialności przewoźnika transportującego odpady wystarczające jest stwierdzenie przewozu bez dokumentu potwierdzającego rzeczywisty rodzaj odpadów. Brak zgodności dokumentów BDO z rzeczywistym stanem odpadów uzasadnia nałożenie kar administracyjnych, niezależnie od przypisania winy przewoźnikowi.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania przy nakładaniu kar na podstawie ustawy SENT, a wezwanie do stawienia do kontroli jest prawidłowe, gdy przesłane z numerem referencyjnym. Skarga kasacyjna U. w T., L. została oddalona.

Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, na przewoźnika można nałożyć karę pieniężną za niezapewnienie ciągłego przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu przewożącego towary. Kara 10.000 zł jest proporcjonalna i nie narusza interesu publicznego, nawet przy formalnym naruszeniu.

Członek organu zarządzającego ponosi odpowiedzialność za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, mimo braku jego czynnego udziału, jeżeli pełnił funkcję w czasie ujawnienia działania bez koncesji. Ostateczność decyzji przeciwko spółce determinuje wykładnię.

Przepis art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje odpowiedniego zastosowania w postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT. Kontrola przewozu towarów jest odrębna od kontroli podatkowej.

Wykonywanie przewozu osób bez wymaganej licencji oraz pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych, z wykorzystaniem aplikacji pośredniczącej, stanowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej.

Na podstawie przepisów ustawy SENT, przepisy art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania w sprawach dotyczących kar pieniężnych za naruszenie tej ustawy. Obowiązek przedstawienia środka transportu do kontroli celnej jest skutecznie nakładany poprzez wezwanie przesyłane z numerem referencyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia ustawy o SENT, uznając, że nie doszło do naruszenia prawa materialnego czy proceduralnego. Odstąpienie od kary miało miejsce jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, co w tym przypadku nie miało zastosowania.

Nałożenie kary pieniężnej na F. Sp. z o.o. było zasadne z uwagi na brak zgłoszenia towaru do systemu SENT i zgodne z przepisami materialnoprawnymi oraz proceduralnymi, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej. Naruszenie obowiązków SENT uzasadniało sankcję bez naruszenia zasad proporcjonalności.

Zaskarżony wyrok WSA w Rzeszowie narusza przepisy postępowania poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, co uzasadniało uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W sprawie o nałożenie kary pieniężnej za niedochowanie obowiązku zwrotu rejestracyjnych dokumentów, brak wykazania znikomych naruszenia i okoliczności współtworzących winę profesjonalnego podmiotu wyklucza możliwość odstąpienia od nałożenia sankcji, mimo dostępności przesłanki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Rejestracji pojazdu przejętego przez przedsiębiorstwo w spadku dokonuje się na rzecz jego właścicieli, nie zaś na rzecz zarządcy sukcesyjnego. Działania zarządcy sukcesyjnego przynoszą skutki prawne w sferze prawnej właścicieli przedsiębiorstwa.

Wydanie przez sąd drugiej instancji wyroku w składzie jednego sędziego, ukształtowanym na podstawie art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, w okresie po dniu 26 kwietnia 2023 r., tj. po podjęciu przez skład siedmiu sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego uchwały III

Uniemożliwienie kontroli na miejscu nie może automatycznie skutkować odmową płatności, jeśli decyzje organu nie są oparte na szczegółowej ocenie sytuacji zgodnie z art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/2013 oraz TSUE C-536/09.

Uniemożliwienie przez rolnika kontroli na miejscu nie prowadzi do automatycznej odmowy przyznania wszystkich płatności, o jakie wnioskował, lecz wymaga analizy związku przyczynowego między uniemożliwieniem kontroli a poszczególnymi płatnościami.

Zatwierdzenie organizacji ruchu przez GDDKiA, jako akt ogólny, podlega kontroli sądowoadministracyjnej, lecz nie narusza przepisów dotyczących bezpieczeństwa i zarządzania ruchem. Procedura zatwierdzania, mimo zastrzeżeń formalnych, spełnia wymogi legalności, zapewniając bezpieczeństwo na drogach publicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił uchylić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i oddalić skargę, uznając, że ochrona danych osobowych i REGON obejmuje osoby fizyczne, prawne i jednostki bez osobowości prawnej, a udostępnienie tych danych jest ograniczone przez art. 80ce ust. 1 Prawa o ruchu drogowym.

Uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli na miejscu nie uzasadnia automatycznego odmowy przyznania wszystkich płatności rolniczych; organ powinien dokonać szczegółowej oceny racjonalności działań rolnika.

Na gruncie art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/2013 odmowa przyznania płatności wymaga udowodnienia konkretnego związku między uniemożliwieniem kontroli a przedmiotowymi płatnościami; nie skutkuje automatycznym odrzuceniem wszystkich wniosków płatniczych.