NSA orzeka, że transakcje z realnym uzasadnieniem gospodarczym, nawet przy znaczących korzyściach podatkowych, nie stanowią nadużycia, jeżeli organ nie wykaże, iż owe korzyści były głównym celem działania.

Skarga kasacyjna syndyka masy upadłościowej została oddalona; zarachowanie wpłaty na najstarsze zobowiązanie podatkowe za sierpień 2011 r. jest zgodne z prawem, pomimo zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach z 2022 r.

Przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT musi być należycie uzasadnione. Organ podatkowy nie może całkowicie wstrzymywać zwrotu bez wskazania obiektywnych przesłanek uzasadniających dalsze postępowanie weryfikacyjne.

Organ podatkowy uchyla błędnie zaskarżony wyrok, gdy nie wykazuje przesłanek uzasadniających przedłużenie terminu zwrotu VAT w całości, zwłaszcza gdy podstawą są wątki innych okresów podatkowych. Ważne uzasadnienie jest kluczowe.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT wymaga wykazania faktycznych przesłanek wątpliwości związanych z jego zasadnością. Wstrzymanie całkowite zwrotu, bez wyczerpującego uzasadnienia ważkości spornych wątpliwości, stanowi naruszenie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. NUS i DIAS uchyliły decyzję, nie stosując się do wymogów dokładnego uzasadnienia faktycznego.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT stanowi wyjątek od reguły wykonalności zwrotu w ustawowym terminie i musi być poparte konkretnymi przesłankami. W przypadku ich braku, uchylone zostaje zaskarżone postanowienie przedłużające.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT musi opierać się na realnych, uprawdopodobnionych przesłankach i nie może stanowić mechanizmu opóźniającego bez zaplecza w postaci konkretnej, aktualnej dokumentacji weryfikacyjnej, wiążącej się z okresem objętym deklaracją podlegającą zwrotowi.

Dopuszczalność przedłużenia terminu zwrotu VAT, jako odstępstwo od zasady ustawowej, wymaga należytego uzasadnienia. Organ musi wykazać istnienie istotnych wątpliwości w rozliczeniach podatnika. Brak właściwego uzasadnienia skutkuje uchyleniem decyzji organu podatkowego.

Zwolnienie z opodatkowania podatkiem u źródła dla spółek brytyjskich nie obowiązuje po brexicie, gdyż wymaga rezydencji podatkowej w UE lub EOG, zgodnie z art. 21 ust. 3 u.p.d.o.p. załącznik nr 5 nie modyfikuje tego wymogu.

W sprawie odpowiedzialności podatkowej płatnika dywidendy należnej spółce cypryjskiej, ustalono nierzeczywisty charakter transakcji wykluczający zwolnienie z opodatkowania, a brak statusu rzeczywistego właściciela (beneficial owner) uniemożliwia zastosowanie stawki zerowej zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Udział w pracy na statku eksploatowanym w celach badawczych, niemającym charakteru transportu międzynarodowego, nie uprawnia do ulgi abolicyjnej, zgodnie z art. 27g u.p.d.o.f. oraz umową o unikaniu podwójnego opodatkowania z Singapurem.

Rekompensaty związane z kosztami uprawnień do emisji gazów cieplarnianych mogą być uznane za dotacje zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych, gdy spełniają cechy dotacji zgodnie z art. 126 u.f.p.

Jeżeli od budowli, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach lokalnych, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, to podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa na dzień powstania obowiązku podatkowego, co dotyczy również spółek komandytowych i jawnych nieprowadzących ewidencji środków trwałych.

Dla stosowania 0% stawki VAT w transakcjach wewnątrzwspólnotowych niezbędna jest szczegółowa weryfikacja dokumentacji potwierdzającej wywóz towaru do unijnego kontrahenta. Sąd administracyjny zobowiązany jest do indywidualnej analizy każdej transakcji.

W sytuacji, gdy od budowli nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne, podstawę opodatkowania dla podatku od nieruchomości stanowi wartość rynkowa budowli, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego, zgodnie z art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

Gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi ich wartość rynkowa. Rozstrzygnięcie to potwierdza prawo podatnika do ustalania podstawy opodatkowania zgodnie z art. 4 ust. 5 u.p.o.l. w przypadku braku amortyzacji.