Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33a § 1 Ordynacji podatkowej uzasadnia umorzenie postępowania odwoławczego, lecz nie eliminuje obowiązku organu odwoławczego zbadania i uzasadnienia legalności zastosowania zabezpieczenia w świetle art. 33 O.p. Tylko taka ocena zapewnia podatnikowi skuteczną kontrolę sądową decyzji, której skutki prawne utrzymują się po jej wygaśnięciu.

Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33a § 1 Ordynacji podatkowej uzasadnia umorzenie postępowania odwoławczego, lecz organ odwoławczy jest obowiązany w uzasadnieniu decyzji umarzającej zbadać i ocenić zarzuty dotyczące ustawowych przesłanek zastosowania zabezpieczenia. Utrzymujące się skutki materialnoprawne zabezpieczenia wymagają zapewnienia podatnikowi skutecznej kontroli instancyjnej

Silosy cementowe, jako obiekty spełniające przesłanki budowli ze względu na ich charakterystykę techniczną, powinny być opodatkowane jako budowle, a nie budynki, niezależnie od ich klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków.

Faktury, które nie dokumentują rzeczywistych dostaw towarów lub świadczenia usług, nie mogą stanowić podstawy do skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego, w szczególności gdy podatnik wiedział o nierzeczywistym charakterze dokumentowanych nimi transakcji.

Podatnik, który nie dochował należytej staranności w weryfikacji swoich kontrahentów w karuzelowej transakcji VAT, traci prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur nierzetelnych.

Prawo do odliczenia VAT nie przysługuje, jeżeli faktura wskazuje towar inny niż faktycznie będący przedmiotem dostawy; brak tożsamości przedmiotowej transakcji i faktury stanowi podstawę zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Dotyczy to w szczególności podatnika świadomie uczestniczącego w obrocie towarem pochodzącym z oszukańczego mechanizmu.

Organ podatkowy ma prawo do sprostowania decyzji w razie oczywistych omyłek również z urzędu na podstawie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. Rozpoznanie pisma strony może obejmować szeroką interpretację związanych z nim żądań, co nie ogranicza działań organu w trybie korekty decyzji.

Elementy węzła betoniarskiego tworzą jedno, wyodrębnione urządzenie techniczne - budowlę, podlegającą opodatkowaniu jako całość materialna, zgodnie z art. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 Prawa budowlanego. Skarga kasacyjna oddalona jako niezasadna.

Węzeł betoniarski stanowi jedną złożoną budowlę opodatkowaną w całości, gdy tworzy funkcjonalnie i strukturalnie wyodrębniony przedmiot materialny, a opinia biegłego prawidłowo obrazuje jego kompleksowy charakter.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną, potwierdził kwalifikację prawnopodatkową węzła betoniarskiego jako budowli, uznając jego opodatkowanie zgodne z prawem oraz poprawne realizację przez organy wskazówek wynikających z poprzednich orzeczeń sądowych.

Zwolnienie od podatku od nieruchomości, wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., wymaga faktycznego, wyłącznego zajęcia nieruchomości na działalność wśród dzieci i młodzieży, co nie zostało wykazane przez skarżącą; skarga kasacyjna nieuzasadniona.

Węzeł betoniarski stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i nie spełnia definicji budynku. Podlega on opodatkowaniu jako wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny, zgodnie z kwalifikacją organów podatkowych, zatwierdzoną przez sąd.

Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i prawną ocenę w świetle wniosku o uzupełnienie decyzji, uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Węzeł betoniarski, jako wolnostojące urządzenie techniczne trwale związane z gruntem, stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.; jego opodatkowanie obejmuje całość z punktu widzenia gospodarczo-funkcjonalnego.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 1d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2587 ze zm.), podatnik, o którym stanowi art. 4a pkt 10 tej ustawy, traci w całości prawo do stosowania stawki preferencyjnej w wysokości 9% w rozliczeniu za rok podatkowy, w którym przekroczył limit przychodu określony w art. 19 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, bez

Jeżeli usługa została rzeczywiście wykonana, lecz nie przez wystawcę faktury, dokument jest fikcyjny podmiotowo i może zostać objęty art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Odmowa odliczenia wymaga wówczas oceny dobrej wiary odbiorcy, jednak ustalenia wskazujące na jego brak podstawowego zainteresowania realnością i warunkami wykonania usług mogą wystarczać do przyjęcia, że podatnik powinien był