Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za niedopuszczalną sytuację, w której uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego pozostaje w oczywistej sprzeczności z jego sentencją, gdyż uniemożliwia to jego kontrolę instancyjną i wymaga uchylenia wyroku oraz ponownego rozpoznania sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, uznając za słuszny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność oceny zarzutów dot. fikcyjnych transakcji.

Do zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c) u.p.t.u. wymagane jest wykazanie ekonomicznego celu transakcji oraz rzeczywistego uszczerbku podatkowego, w przeciwnym razie nie można odmówić prawa do odliczenia podatku VAT.

Wszczęcie kontroli celno-skarbowej uniemożliwia równoczesne wszczęcie odrębnego postępowania w zakresie tego samego przedmiotu opodatkowania, a złożenie deklaracji po tej kontroli może być jedynie dowodowe.

Skutecznie wszczęta kontrola celno-skarbowa, obejmująca niezgłoszone czynności majątkowe, stanowi przeszkodę do wszczęcia odrębnego postępowania podatkowego na podstawie zeznania SD-3, zapobiegając kolizji orzeczeń w zakresie tego samego przedmiotu.

NSA uznał, że wyrok TSUE z dnia 27 lutego 2025 r. w sprawie C-277/24 nie miał wpływu na rozstrzygnięcie o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, z uwagi na brak wykazania przez skarżącego naruszeń prawa do obrony oraz brak nowych dowodów.

Wszczęcie kontroli celno-skarbowej stanowi przeszkodę prawną uniemożliwiającą wszczęcie odrębnego postępowania w podatku od spadków i darowizn na podstawie deklaracji SD-3 z uwagi na zakres przedmiotowy obu postępowań. (art. 165a Ordynacji podatkowej)

Złożenie zeznania SD-3 po wszczęciu kontroli celno-skarbowej, której zakres obejmuje deklarowane czynności majątkowe, nie skutkuje wszczęciem odrębnego postępowania w podatku od spadków i darowizn, gdyż skutecznie doręczone upoważnienie do kontroli wyklucza takie wszczęcie.

Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jedynie poprzez wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości albo że jego niezgłoszenie nastąpiło bez jego winy; niewykazanie tych okoliczności skutkuje przypisaniem odpowiedzialności niezależnie od subiektywnego przekonania o stanie majątkowym spółki.

Sąd potwierdził, że w ocenie wniosków o indywidualną interpretację podatkową organ musi uwzględniać wszystkie elementy stanu faktycznego przedstawione przez wnioskodawcę, w tym charakter (odpłatny lub nieodpłatny) udzielanych licencji, celem właściwego zastosowania art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.d.o.p.