NSA stwierdził prawidłowość zakwalifikowania oleju smarowego do kodu CN 2710 19, co determinowało powstanie zobowiązania akcyzowego. Błędna kwalifikacja na fakturach nie zwalniała z obowiązku podatkowego. Skarga kasacyjna spółki została oddalona.

Członek zarządu spółki ponosi odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, jeżeli nie udowodnił, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o upadłość, a okoliczności faktyczne wskazują na istnienie przesłanki niewypłacalności spółki.

Osoba trzecia, odpowiedzialna za cudze zobowiązania podatkowe, ma prawo do podważania ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych w postępowaniu wobec spółki, w ramach postępowania dotyczącego jej odpowiedzialności solidarnej, co zapewnia minimalny standard ochrony wynikający z orzecznictwa TSUE.

M. S. P. A. B. Sp. z o.o. Sp. k. w T., nie wykazując należycie pochodzenia towarów, nie może uzyskać zerowej stawki cła antydumpingowego. Organy celne poprawnie stosowały procedury zgłoszenia celnego oraz określenia cła, co potwierdza NSA, oddalając skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, że brak jest podstaw do odstąpienia od zastosowania dodatkowych obciążeń podatkowych i celnych z uwagi na wykazane fałszerstwa w zgłoszeniu celnym. Podmiot składający zgłoszenie celne ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowość podanych danych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną spółki M. S. P. H.-A., uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie WSA o zgodności z prawem decyzji organu celnego w zakresie weryfikacji zgłoszenia celnego i opodatkowania importowanych towarów.

W postępowaniu o zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego na podstawie art. 33 O.p. organ nie ustala definitywnie wysokości zobowiązania ani nie prowadzi pełnego postępowania dowodowego właściwego dla postępowania wymiarowego. Wystarczające jest oparte na dostępnych danych uprawdopodobnienie istnienia zobowiązania oraz uzasadnionej obawy jego niewykonania, ocenianej na podstawie całokształtu

Dla zachowania prawa do odliczenia podatku naliczonego nie jest wystarczające samo faktyczne wykonanie usługi, jeżeli faktura wskazuje jako jej wykonawcę podmiot, który w rzeczywistości usługi tej nie wykonał, a podatnik nie dochował należytej staranności pozwalającej na zweryfikowanie rzeczywistego przebiegu transakcji.

Przed zastosowaniem art. 28b ust. 2 ustawy o VAT organ podatkowy musi w pierwszej kolejności ustalić, czy fakturowane usługi zostały rzeczywiście wykonane na rzecz kontrahenta prowadzącego działalność gospodarczą oraz w ramach tej działalności nabyte. Sąd administracyjny, uchylając decyzję z powodu braku takich ustaleń, nie może zastępować organu w ocenie realności usług, statusu usługobiorcy ani istnienia

Ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 112b ustawy o VAT nie jest uzależnione od wykazania świadomego oszustwa podatkowego. Sankcja może służyć samodzielnie celowi zapewnienia prawidłowego poboru VAT, jednak jej proporcjonalność wymaga oceny konkretnych okoliczności sprawy. Sąd administracyjny, kontrolując decyzję sankcyjną, musi wyczerpująco odnieść się do skali, powtarzalności

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadną decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, podtrzymując zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku akcyzowym z powodu prawidłowej klasyfikacji towarów oraz braku należytej staranności w ich klasyfikowaniu przez Spółkę.

Działania podatnika w zakresie struktury działalności gospodarczej, zmierzające do optymalizacji podatkowej poprzez pełne odliczenie VAT w ramach formalnych wymogów, nie mogą być uznane za nadużycie prawa, jeśli mają one rzeczywiste gospodarcze uzasadnienie.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje, gdy całokształt prawidłowo zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego wskazuje, że faktury nie dokumentują rzeczywistych usług, a ich wystawcy nie mieli obiektywnej możliwości ich wykonania. Zapłata wykazana przez podatnika nie przesądza samodzielnie o realności transakcji, zwłaszcza gdy nie potwierdzono jej przepływami pieniężnymi, dokumentacją

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że weryfikacja zgłoszenia celnego oraz obciążenie skarżącej spółki obowiązkiem uregulowania należności celno-podatkowych nastąpiło zgodnie z prawem, a zarzuty kasacyjne co do błędnej oceny dowodów i wykładni przepisów były nieuzasadnione.

Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki jest uzasadniona, gdy egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał złożenia wniosku o upadłość we właściwym czasie.

Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki istnieje w przypadku niewykazania spełnienia przesłanek egzoneracyjnych w art. 116 O.p., w szczególności braku we właściwym czasie zgłoszenia wniosku o upadłość spółki, przy utrzymującej się przez trzy miesiące niewypłacalności spółki.

Po wygaśnięciu decyzji o zabezpieczeniu organ odwoławczy zobowiązany jest merytorycznie odnieść się do jej zasadności i skutków możliwości zabezpieczenia, otwierając drogę do sądowej kontroli decyzji umarzającej postępowanie.

Wartość budowli może być określona według wartości odtworzeniowej, jeśli nie istnieją porównywalne transakcje rynkowe, a stosuje się metody zgodnie z przepisami prawymi. Skarga kasacyjna niewykazująca błędów w stanie faktycznym lub prawnym zostanie oddalona.

Ocena, czy wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony we właściwym czasie na potrzeby art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej, musi być dokonywana według przesłanek niewypłacalności określonych w Prawie upadłościowym. To moment wystąpienia ustawowej podstawy do ogłoszenia upadłości wyznacza początek biegu terminu do złożenia wniosku.

Skarga kasacyjna M. Sp. z o.o. Sp. k. została prawnie oddalona przez NSA z powodu braku usprawiedliwionych podstaw merytorycznych, a zarzuty o naruszenie przepisów nie zostały wykazane w stopniu umożliwiającym ich rozstrzygnięcie.

Organy celne prawidłowo zweryfikowały i nałożyły właściwe cło antydumpingowe oraz podatek od towarów i usług, uwzględniając zgłoszenia celne o nieprawidłowym pochodzeniu towarów, co NSA w pełni potwierdził, oddalając skargę kasacyjną jako niezasadną.