Uchybienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie polegało na błędnym zastosowaniu przepisów prawa materialnego i niemożności skutecznego doręczenia decyzji podatkowej elektronicznie. NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność uwzględnienia przepisów przejściowych dotyczących doręczeń i jednoznacznego stanowiska w sprawie zgody na doręczenia

Podstawa opodatkowania usług medycznych świadczonych na rzecz NFZ nie obejmuje dofinansowania na pokrycie wynagrodzeń, o ile dotacje te mają charakter kosztowy, a nie dopłaty do ceny usługi. Dotacje takie, niesłużące bezpośredniemu obniżeniu ceny usługi, nie stanowią elementu podstawy opodatkowania zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Nieprzedstawienie przeszkody nie do przezwyciężenia, usprawiedliwiającej uchybienie terminowi procesowemu, uzasadnia odmowę przywrócenia terminu i utrzymanie decyzji w obiegu prawnym.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT wymaga wykazania konkretnych i uzasadnionych wątpliwości przez organy podatkowe. Oświadczenia o niezbędności weryfikacji muszą być oparte na specyficznych okolicznościach istniejących w momencie wydania decyzji, których brak stanowi naruszenie praw podatnika do zwrotu podatku.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nie może być oceniane w powiązaniu z przesłankami przywrócenia terminu. Uchybienie i przywrócenie terminu to odrębne kwestie, a obowiązek wydania decyzji o uchybieniu nie jest uwarunkowany zawinieniem strony.

Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego jest zasadna. Przewlekanie odwołania narusza zasadę dwuinstancyjności podatkowego postępowania administracyjnego. NSA potwierdza obowiązek organu do efektywnego i terminowego działania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego w postępowaniu podatkowym ma być ustalane według "urzędowych" stawek określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości, bez różnicowania w oparciu o sposób ustanowienia pełnomocnika.

Właściciele nieruchomości, którzy w ramach działalności gospodarczej wykazują nieruchomości w ewidencji środków trwałych i amortyzują je, są zobowiązani stosować stawki podatku od nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą, chyba że istnieje ostateczna decyzja o nakazie rozbiórki.

Dane ewidencji gruntów i budynków mają charakter wiążący dla organu podatkowego i nie mogą być kwestionowane w postępowaniach podatkowych, lecz wymagają odrębnego postępowania administracyjnego celem ich weryfikacji.

Orzeczenie NSA potwierdza, iż przy ocenie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe wymagana jest rzeczowa analiza jego możliwości wykazania braku winy, uwzględniając złożone orzeczenia TSUE wpływające na rozstrzygnięcie krajowe.