Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził niewystarczające uzasadnienie przedłużenia terminu zwrotu VAT przez organ podatkowy, uchylił wcześniejsze decyzje w tej sprawie oraz nałożył obowiązek ponownego i pełnego uzasadnienia potrzeby weryfikacji zasadności zwrotu.

Podmioty wskazane jako kontrahenci na fakturach muszą rzeczywiście realizować dostawy, aby faktury te mogły stanowić podstawę do odliczenia podatku. Niedochowanie staranności w weryfikacji kontrahentów przez podatnika uzasadnia odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej nie może prowadzić do merytorycznej zmiany treści decyzji podatkowej. Modyfikacje wpływające na wysokość zobowiązania podatkowego muszą być realizowane w ramach wydania nowej decyzji, a nie poprzez sprostowanie w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej.

W przypadku wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu podatkowym wskutek złożonej skutecznie korekty deklaracji, postępowanie zabezpieczające jest bezprzedmiotowe, a decyzja może zostać uchylona, umarzając jednocześnie postępowanie.

Wszczęcie postępowania karnego względem innego podmiotu, niezwiązanego bezpośrednio z zobowiązaniami podatnika, nie może skutkować zawieszeniem biegu terminu przedawnienia podatku dochodowego tego podatnika.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że I. Sp. z o.o. nie dochowała należytej staranności w realizacji WDT i nie wykazała zasadności stosowania stawki VAT 0%, co skutkuje utrzymaniem opodatkowania stawką krajową.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2026 r. uznał, że skarga kasacyjna W. S.A. jest niezasadna. Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r., sygn. C-189/18, nie wpłynął na decyzję ostateczną i nie stanowił podstawy do wznowienia postępowania zgodnie z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej.

W przypadku oddalenia skargi kasacyjnej NSA stwierdza, że prawomocna decyzja wymiarowa uniemożliwia stwierdzenie nadpłaty podatku po upływie terminu przedawnienia, niezależnie od egzekucyjnej niemocy rozstrzygnięć sądowych.

Przychody uzyskane przez podatnika stanowią definitywne przysporzenie podlegające opodatkowaniu jako otrzymane pieniądze w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., jeżeli nie wykazano ich powiązania z działalnością operacyjną podatnika.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza, że prawidłowe określenie podstawy opodatkowania wymaga dokładnego uwzględnienia specyfiki powierzchni użytkowej oraz kwalifikacji urządzeń budowlanych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego i budowlanego.

Brak uprawdopodobnienia, że strona uchybiła terminowi wniesienia odwołania bez jej winy, nie może skutkować przywróceniem tego terminu. Ocena braku winy winna uwzględniać miernik staranności adekwatny dla profesjonalnych reprezentantów strony.

Złożenie wniosku o umorzenie zaległości podatkowej nie wstrzymuje zastosowania regulacji o zaliczeniu nadpłaty na poczet tych zaległości; organ podatkowy działa zgodnie z art. 76 § 1 o.p., nie uwzględniając trudnej sytuacji materialnej podatnika.