Decyzja w sprawie umorzenia opłaty legalizacyjnej podlega zasadom uznania administracyjnego, do którego zastosowania wymagane jest dokładne ustalenie stanu faktycznego. Zachowanie przesłanek proceduralnych, w tym czynnego udziału strony w postępowaniu, jest kluczowe dla ważności decyzji administracyjnej.

Podmiot pozbawiony statusu posiadacza samoistnego nie może być uznany za stronę postępowania dotyczącego podatków od nieruchomości i rolnego; skarga kasacyjna nieuwzględniająca zarzutów proceduralnych dotyczących trybu wznowieniowego podlega oddaleniu.

Nabycie nieruchomości po zakończeniu obowiązywania uchwały o zwolnieniach podatkowych wyklucza możliwość skorzystania z takich zwolnień przez nowego właściciela, niezależnie od spełnienia warunków określonych w uchwale.

Działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego w 2011 roku w Polsce podlegała opodatkowaniu VAT, jednak organy podatkowe muszą uwzględnić możliwość zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 113 ust. 1 u.p.t.u. do momentu przekroczenia przez skarżącego odpowiedniego limitu obrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznając, że niewłączenie akt postępowania wymiarowego do sprawy nie wpłynęło na naruszenie praw procesowych skarżącego, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Preferencyjna stawka podatku od nieruchomości obejmuje wszystkie budowle do zbiorowego odprowadzania ścieków bez względu na posiadacza; ograniczenia niewynikające wprost z uchwały rady gminy są nieuprawnione.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach nie posiadała uzasadnionych podstaw do zmiany wyroku WSA w Gliwicach, który prawidłowo stwierdził brak przesłanek do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych na podstawie wszczętego postępowania karnego skarbowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż odmowa wydania opinii o stosowaniu preferencji podatkowej dotyczącej zwolnienia dywidendowego była zasadna. Istnienie uzasadnionych wątpliwości co do statusu rzeczywistego właściciela dywidend wyklucza możliwość zastosowania preferencji, zgodnie z art. 26b ust. 3 updop.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że faktury dokumentujące część robót budowlanych wykonanych przez podwykonawcę G.B., jako związane z usługami rzeczywiście zrealizowanymi, powinny stanowić podstawę do odliczenia podatku VAT, co wymaga ponownej analizy przez Organy podatkowe.

O oddaleniu skargi kasacyjnej decyduje niedostateczne uzasadnienie przesłanki dobrej wiary w decyzji organu. Konieczne jest wyczerpujące ustalenie jej spełnienia przez podatnika, co wiąże się z obowiązkiem organu dokonania pełnej oceny dowodowej w kontekście podejrzeń o oszustwa podatkowe.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uchylenie decyzji organu II instancji było zasadne z uwagi na brak dostatecznej analizy dowodów i nieprawidłowe ustalenie sytuacji materialnej podatnika w kontekście wnioskowanej ulgi podatkowej.

NSA uchyla wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na niewłaściwe ustalenie przedmiotu opodatkowania i zignorowanie ustaleń co do wartości elementów technicznych elektrowni wiatrowych w kontekście art. 153 p.p.s.a. oraz art. 2 ust. 2 u.i.e.w.

W przypadku braku opieki naprzemiennej, rodzicowi rozwiedzionemu, który samodzielnie sprawuje opiekę nad dziećmi, przysługuje ulga podatkowa przewidziana dla osób samotnie wychowujących dzieci, bez ograniczenia do jednego rodzica.

Korekta deklaracji podatkowej złożona przed uwzględnieniem wyników wcześniejszych korekt przez organy kontroli skarbowej jest prawnie bezskuteczna, co wyłącza jej znaczenie dla inicjowania postępowania o stwierdzenie nadpłaty podatkowej.

Skarga kasacyjna wniesiona przez I. sp. z o.o. nie znajduje usprawiedliwionych podstaw prawnych; nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w VAT w wysokości 100% jest zgodne z u.p.t.u., a zasada proporcjonalności nie została naruszona - NSA

W przypadku gdy podatnik przy zachowaniu należytej staranności, w ramach dokonanej i udokumentowanej dostawy towarów, staje się ofiarą przestępstwa, w wyniku którego zostaje pozbawiony towaru dostarczonego w ramach transakcji i nie otrzymuje zapłaty za ten towar, to należy przyjąć, że z uwagi na brak woli podatnika do przeniesienia własności towaru na nieznanego nabywcę oraz brak odpłatności transakcji

Druga korekta deklaracji złożona po 14-dniowym terminie od doręczenia wyniku kontroli wywołującego skutki prawne jest bezskuteczna, jeśli organ nie uwzględnił wcześniejszej korekty, co wyklucza wszczęcie postępowania nadpłatowego (art. 82 uKAS).