Naczelny Sąd Administracyjny uznaje prawo do oprocentowania nadpłaty podatku powstałej w wyniku wydania po terminie decyzji APA, jako konstytucyjną i unijną ochronę praw podatnika, usprawiedliwiając stosowanie analogii legis.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie zawiesza biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Organy podatkowe działające wyłącznie w celu przedłużenia terminu przedawnienia naruszają zasadę praworządności oraz zasady zaufania do państwa.

Skarga kasacyjna dotycząca decyzji Naczelnika UCS o PIT za 2012 r. została oddalona przez NSA jako bezzasadna. Wydanie decyzji nie naruszyło prawa materialnego ani przepisów postępowania.

Należność z tytułu oprocentowania nadpłaty powstałej wskutek opóźnienia w wydaniu porozumienia APA nie znajduje bezpośrednich podstaw w Ordynacji podatkowej, lecz może być uznana per analogiam, zważywszy na aksjologiczne wymogi ochrony interesów podatnika.

Po upływie terminu przedawnienia, roszczenia o nadpłatę podatku zgłoszone w postępowaniu wymiarowym prowadzonym z urzędu nie mogą być skutecznie rozpoznane. Postępowanie takie winno zostać umorzone z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego.

NSA stwierdza, iż brak zgłoszenia wniosku o upadłość we właściwym czasie skutkuje solidarną odpowiedzialnością członka zarządu zgodnie z art. 116 § 1 O.p., mimo otwarcia późniejszego postępowania restrukturyzacyjnego, które nie łagodzi istniejącej niewypłacalności.

Interpretacja indywidualna dotycząca podatku dochodowego od osób prawnych niezgodna z prawem; wydatki na nabycie lub objęcie akcji należy interpretować autonomicznie, bez odniesienia do ustawy o podatku dochodowym.

Nałożenie kary porządkowej za niestawiennictwo świadka na wezwanie organu podatkowego, które spełnia wymogi prawidłowości wezwania, jest zgodne z art. 262 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący nie korzystał z przysługujących mu uprawnień zgodnie z przepisami ochronnymi Ordynacji podatkowej.

Tymczasowe obiekty budowlane, nie będące trwale związane z gruntem, podlegają opodatkowaniu jako budowle podatkowe. Instalacje i urządzenia w obiektach przemysłowych mogą być kwalifikowane jako odrębne budowle, jeśli pełnią funkcję niezależną od budynku.

Instalacje i kontenery, nawet umieszczone w budynkach, mogą być traktowane jako odrębne budowle podlegające opodatkowaniu, jeśli nie są trwale związane z gruntem, co wyklucza ich klasyfikację jako budynki.

Opóźnienie w sporządzeniu sprawozdania finansowego uniemożliwia wybór opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek (estoński CIT), zgodnie z wymogami ustawy o rachunkowości i o podatku dochodowym od osób prawnych.

Członkowie zarządu spółki z o.o., są odpowiedzialni za zaległości podatkowe spółki, gdy nie zgłoszono wniosku o upadłość lub nie otwarto postępowania restrukturyzacyjnego w odpowiednim czasie. Niewypłacalność istnieje, gdy dłużnik nie wykonuje wymagalnych zobowiązań.

Nieruchomości związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, wchodzące w skład przedsiębiorstwa, podlegają opodatkowaniu w oparciu o posiadanie przez przedsiębiorcę. Zwolnienie z podatku nieruchomości po likwidacji linii kolejowych wymaga ostatecznej decyzji administracyjnej, bez której zwolnienie nie może być przyznane.

Wydanie decyzji przez organ podatkowy kończy postępowanie odwoławcze, co czyni bezprzedmiotowym wniosek o jego zawieszenie i zażalenie na odmowę zawieszenia, uzasadniając umorzenie postępowania. Skarga kasacyjna w takich warunkach podlega oddaleniu.

Koncepcja "look-through approach" nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa krajowego i międzynarodowego. Przy wypłatach odsetek na rzecz pośrednika należy kierować się literalnym brzmieniem ustawy i umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że procedury zastosowane przez organy administracyjne naruszyły prawo strony do czynnego uczestnictwa w postępowaniu, co spowodowało uchylenie decyzji organu odwoławczego i uwzględnienie skargi kasacyjnej.

Art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a) u.p.d.o.f., jak zmieniono go od 2018 roku, narusza konstytucyjną zasadę ochrony interesów w toku, gdyż pozbawia podatników prawa do kontynuowania uznawania odpisów amortyzacyjnych za koszty uzyskania przychodów zapoczątkowane przed zmianą prawa.

NSA stwierdza, że transakcje sprzedaży nieruchomości, w wyniku działań porównywalnych z działalnością przedsiębiorcy w zakresie obrotu nieruchomościami, mogą objąć Skarżącego statusem podatnika VAT. Sprawa wymaga ponownej analizy przy uwzględnieniu wszystkich elementów stanu faktycznego.