Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 1d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2587 ze zm.), podatnik, o którym stanowi art. 4a pkt 10 tej ustawy, traci w całości prawo do stosowania stawki preferencyjnej w wysokości 9% w rozliczeniu za rok podatkowy, w którym przekroczył limit przychodu określony w art. 19 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, bez

Węzeł betoniarski, jako wolnostojące urządzenie techniczne trwale związane z gruntem, stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.; jego opodatkowanie obejmuje całość z punktu widzenia gospodarczo-funkcjonalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną, potwierdził kwalifikację prawnopodatkową węzła betoniarskiego jako budowli, uznając jego opodatkowanie zgodne z prawem oraz poprawne realizację przez organy wskazówek wynikających z poprzednich orzeczeń sądowych.

Zwolnienie od podatku od nieruchomości, wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., wymaga faktycznego, wyłącznego zajęcia nieruchomości na działalność wśród dzieci i młodzieży, co nie zostało wykazane przez skarżącą; skarga kasacyjna nieuzasadniona.

Węzeł betoniarski stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i nie spełnia definicji budynku. Podlega on opodatkowaniu jako wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny, zgodnie z kwalifikacją organów podatkowych, zatwierdzoną przez sąd.

Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i prawną ocenę w świetle wniosku o uzupełnienie decyzji, uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Węzeł betoniarski stanowi jedną złożoną budowlę opodatkowaną w całości, gdy tworzy funkcjonalnie i strukturalnie wyodrębniony przedmiot materialny, a opinia biegłego prawidłowo obrazuje jego kompleksowy charakter.

Elementy węzła betoniarskiego tworzą jedno, wyodrębnione urządzenie techniczne - budowlę, podlegającą opodatkowaniu jako całość materialna, zgodnie z art. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 Prawa budowlanego. Skarga kasacyjna oddalona jako niezasadna.

Organ podatkowy ma prawo do sprostowania decyzji w razie oczywistych omyłek również z urzędu na podstawie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. Rozpoznanie pisma strony może obejmować szeroką interpretację związanych z nim żądań, co nie ogranicza działań organu w trybie korekty decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że uchylenie ostatecznej decyzji podatkowej jest możliwe wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach przewidzianych w przepisach, a wcześniejsze orzeczenia NSA nie zmieniają faktycznych podstaw takich decyzji. Oddala skargę kasacyjną, potwierdzając zasadę trwałości decyzji.

Dodatkowe wpłaty na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, dokonywane na podstawie ustawy o finansowaniu społecznościowym, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, gdyż wyłączenia z art. 16 ust. 1 pkt 76 u.p.d.o.p. nie odnoszą się do nich.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona, gdyż nie doszło do zmiany okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby uchylenie decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od nieruchomości za 2019 r., w myśl art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej.

Odmiana oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym nie stanowi zmiany okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej i nie uzasadnia zmiany ostatecznej decyzji podatkowej.

Wygaśnięcie decyzji zabezpieczającej na podstawie art. 33a § 1 nie czyni zbędnym merytorycznego badania jej zasadności przez organ odwoławczy i przez sądy. Odmowa takiego badania narusza prawo do sądu oraz skutecznego środka zaskarżenia.

Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymogów precyzyjnego wskazania przepisów naruszonych oraz ich uzasadnienia, nie może zostać uwzględniona przez sąd kasacyjny, wiążąc sąd wyłącznie z wyraźnymi granicami skargi bez możliwości ich rozszerzenia.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak przesłanki rażącego naruszenia prawa. Ocena rażącego naruszenia wymaga jednoznacznego zestawienia normy prawnej z treścią decyzji.

Decyzja organu podatkowego oparta na art. 28b ust. 2 ustawy VAT narusza przepisy procesowe i materialne z uwagi na niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, niewystarczające zbadanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności przez A. Ltd. w Polsce oraz brak pogłębionej analizy prawnej.

Niepełne ustalenie faktyczne co do rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej przez zagranicznych kontrahentów uniemożliwiało organowi podatkowemu określenie właściwego miejsca świadczenia usług i stosownej stawki opodatkowania VAT.