Decyzja administracyjna dotycząca kilku okresów rozliczeniowych podatkowych może być rozpoznawana i rozstrzygana przez organ odwoławczy odrębnie dla każdego okresu, co nie narusza przepisów Ordynacji podatkowej. Separate assessment for each period does not constitute procedural error.

Wyrok NSA: Na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., za przesłankę wznowienia postępowania podatkowego mogą zostać uznane dowody istotne, znane stronie podczas pierwotnego postępowania, ale nieznane organowi. NSA uchylił poprzednie orzeczenie i decyzję administracyjną.

Toczące się przed sądem powszechnym postępowanie o ustalenie nieważności umowy, która stanowi podstawę nabycia udziałów we współwłasności nieruchomości, jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli od jego wyniku zależy ustalenie kręgu podatników podatku od nieruchomości. Organ podatkowy powinien w takiej sytuacji zawiesić postępowanie, a nie samodzielnie

Odliczenie ulgi na złe długi znajduje zastosowanie przy ustalaniu dochodu do obliczania podstawy daniny solidarnościowej, a przepisy dotyczące daniny nie stanowią autonomicznego systemu w zakresie ustalania dochodu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że zakwestionowane transakcje nieruchomości i samochodu przez E. sp. z o.o. były przeprowadzone w warunkach nadużycia prawa, nie uprawniając do odliczenia podatku VAT, co zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, uzasadniało decyzję organów podatkowych o odmowie zwrotu VAT oraz utrzymanie dodatkowego zobowiązania podatkowego.

Podmiot realizujący projekt rewitalizacji mający na celu działalność zarówno opodatkowaną, jak i niepodlegającą podatkowi VAT, może przyjąć metodę prewspółczynnika, o ile odpowiada ona specyfice jego działalności i obiektywnie odzwierciedla zakres wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.

Należyta staranność podatnika oraz obiektywne przesłanki wskazujące na jego udział w oszustwie podatkowym uzasadniają odmowę prawa do odliczenia VAT, nawet przy wspomnianym zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w wyniku wszczętego postępowania karnego skarbowego.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest możliwe tylko wobec decyzji ostatecznych. Decyzja zachowująca możliwość zaskarżenia nie spełnia przesłanek do wszczęcia nadzwyczajnej procedury unieważnienia.

Zakwalifikowanie obiektów jako budynku lub budowli wymaga dokładnego zbadania cech związania z gruntem oraz posiadanych konstrukcji. W sytuacji wątpliwości, organ powinien dogłębnie wyjaśnić fakty i uzasadnić prawnie wybór kwalifikacji. Brak takich czynności skutkować może uchyleniem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Klasyfikacja obiektów jako budynków lub budowli na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości wymaga precyzyjnego rozróżnienia według cech konstrukcyjnych oraz funkcji, a błędna kwalifikacja narusza przepisy Ordynacji podatkowej i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Anonimowość darczyńcy nie wyklucza zakwalifikowania wpłat jako darowizn, pod warunkiem spełnienia essentialia negotii umowy darowizny, w tym nieodpłatności. Wpłaty w systemach internetowych mogą być uznane za darowizny niezależnie od pełnej identyfikowalności darczyńcy.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, zgodnie z art. 247 par. 1 Ordynacji podatkowej, może dotyczyć jedynie decyzji ostatecznych, tj. takich, które nie podlegają dalszemu zaskarżeniu w toku instancyjnym. Jeśli decyzja nie ma charakteru ostatecznego, niemożliwe jest zainicjowanie postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie jej nieważności.

Podatek od nieruchomości obciąża współwłaścicieli, nawet jeśli nie sprawują faktycznego władania, o ile nie wykażą ujawnionej na zewnątrz woli samoistnego posiadania przez inny podmiot.

Kwalifikacja obiektów jako budowli lub budynków wymaga szczegółowej analizy cech technicznych i trwałego związania z gruntem, istotnych dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Należy unikać błędnej klasyfikacji zgodnie z orzecznictwem NSA.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu w związku z brakiem wykazania zasadności zarzutów w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym w szczególności w kontekście dowolnej oceny dowodów oraz błędnie zakwalifikowanych transakcji jako kosztów uzyskania przychodów.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że do uznania wpłat od anonimowych darczyńców dokonywanych podczas streamingu za darowizny w rozumieniu art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego nie jest wymagane ustalenie tożsamości darczyńców. Wpłaty te, mając charakter nieodpłatny i spełniający essentialia negotii, mogą podlegać regulacjom ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Odmowa wydania zaświadczenia na podstawie art. 293 § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest nieuzasadniona, gdyż przepis nie chroni bezwzględnie informacji już znanych kontrahentowi podatnika. W przypadku istnienia znaczącego interesu gospodarczo-prawnego, zaświadczenie winno być wydane.