Podmiot świadczący usługi turystyki biznesowej, zakupujący usługi noclegowe i gastronomiczne dla korzyści turystów, zobowiązany jest stosować procedurę opodatkowania VAT marżą, zaś prawo do odliczenia podatku naliczonego od tych usług nie przysługuje.

Wydatek inwestora poniesiony na rzecz podwykonawcy w wykonaniu solidarnej odpowiedzialności z art. 647¹ § 5 k.c. może stanowić koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., również gdy inwestor uprzednio zapłacił wynagrodzenie generalnemu wykonawcy, jeżeli wydatek jest definitywny i pozostaje funkcjonalnie związany z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Gwarancyjny

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej wymaga szczegółowego uzasadnienia i porównania z interpretacją ogólną. Wadliwości formalne uzasadnienia przez organ naruszają prawo podatnika do rzetelnej oceny faktycznej i prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargi kasacyjne stron dotyczących rozliczeń podatku dochodowego od osób prawnych na rzecz podtrzymania uchylenia decyzji podatkowej organu pierwszej instancji, uznając brak podstaw do unieważnienia wyroku sądowego.

NSA stwierdził, że organy podatkowe nie przedstawiły wystarczających dowodów na poparcie twierdzenia o nadużyciu prawa przy WDT, wymagających zastosowania krajowej stawki VAT, co skutkowało uchyleniem decyzji i przyznaniem podatnikowi prawa do stawki 0% VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że oszacowanie dochodu spółki przez organy podatkowe w zakresie oprocentowania i nieodpłatnych świadczeń było częściowo prawidłowe, i mimo błędów, wyrok WSA odpowiadał prawu, co skutkowało oddaleniem skarg kasacyjnych.

W razie wadliwej implementacji art. 132 ust. 1 lit. i dyrektywy 2006/112/WE należy pominąć krajowy wymóg prowadzenia kształcenia zawodowego w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lecz zwolnienie z VAT pozostaje uzależnione od spełnienia unijnej przesłanki podmiotowej. Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, jeżeli nie kwestionuje konkretnymi zarzutami rzeczywistej podstawy

Wniesienie przez osobę fizyczną, nieprowadzącą działalności gospodarczej, wkładu niepieniężnego w postaci znaku towarowego do spółki jawnej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, jeżeli czynność ta jest jednostkowa i niezarobkowa, a osoba fizyczna nie działa jako podatnik VAT.

Za zaległości podatkowe spółki z o.o. członkowie zarządu odpowiadają z mocy art. 116 o.p., gdy egzekucja wobec spółki jest bezskuteczna, a przesłanki egzoneracyjne, takie jak zgłoszenie wniosku o upadłość we właściwym czasie, nie zostały wykazane. Ciężar dowodu w zakresie przesłanek wyłączających odpowiedzialność spoczywa na członku zarządu.

Uchybienia procesowe oraz niewystarczające uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie dotyczące roli i świadomości T.U. w procederze karuzeli VAT powodują uchylenie wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Odpowiedzialność podatkową członka zarządu za zobowiązania spółki wyklucza jedynie obiektywny brak możliwości działania, wynikający z przyczyn niezależnych, nie zaś subiektywne okoliczności zawodowe.

Organ podatkowy nie jest zobowiązany do wydania zaświadczenia o wygaśnięciu zobowiązania podatkowego, które nie zostało uprzednio wymierzone decyzją, albowiem takie zobowiązanie nigdy nie powstało i nie mogło ulec przedawnieniu.

W postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ podatkowy nie ma uprawnienia do stwierdzania wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, które wcześniej nie zostało ustalone decyzją podatkową. Odmowa wydania zaświadczenia o przedawnieniu zobowiązania może być uzasadniona, gdy brak jest danych potwierdzających istnienie takiego zobowiązania.

Podmioty w sposób świadomy i celowy dokonały czynności, które miały charakter nadużycia prawa, co uzasadnia odmowę uznania ich za podatników VAT, a co za tym idzie – prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Organ podatkowy nie może odmówić wydania zaświadczenia o żądanej treści, jeśli posiada informacje potwierdzające określony stan faktyczny. Wątpliwości co do spełnienia przesłanek ulgi podatkowej mogą wymagać odrębnego postępowania, ale nie mają wpływu na procedurę wydawania zaświadczeń.

Decyzja Szefa KAS, wydana w trybie art. 119a O.p. dla podatku od nieruchomości, ma charakter deklaratoryjny. W kontekście klauzuli unikania opodatkowania, organ musi wykazać, że podstawowym celem transakcji była korzyść podatkowa; cel gospodarczy nie może być mało istotny.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje nieważność sumowania danych do pomniejszenia zryczałtowanego podatku komplementariusza za różne lata podatkowe i brak obowiązku pobierania zaliczek przez spółki komandytowe przed końcowym określeniem podatku. Skargi kasacyjne oddalono.

Członek zarządu odpowiada solidarnie za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykazał, że we właściwym czasie złożył wniosek o upadłość. Specyfika odpowiedzialności nie uzależnia jej od liczby wierzycieli; niewystarczająca egzekucja z majątku spółki czyni ją skuteczną wobec zarządu.