Opinia klasyfikacyjna organu statystyki publicznej, dotycząca grupowania PKWiU towaru dla celów VAT, stanowi jedynie dowód w postępowaniu podatkowym i nie wiąże organu podatkowego. Przyjęcie jej bez wszechstronnej oceny, w szczególności bez wyjaśnienia sprzeczności z innymi opiniami klasyfikacyjnymi i dowodami dotyczącymi cech produktu, narusza art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p.

Pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia jest niedopuszczalne, jeżeli po jego uzupełnieniu opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego zawiera dane pozwalające organowi zastosować właściwe przepisy prawa podatkowego. Organ interpretacyjny nie może zastępować merytorycznej oceny stanowiska wnioskodawcy żądaniem informacji niemających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że bez przedstawienia wiarygodnych okoliczności uprawdopodobniających niewykonanie zobowiązania podatkowego, organ podatkowy nie może nadać decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 239b § 2 o.p.

Dotacja przeznaczona na sfinansowanie części kosztów inwestycji infrastrukturalnej nie stanowi elementu podstawy opodatkowania VAT usługi kompleksowej oczyszczania ścieków, jeśli nie wpływa bezpośrednio na cenę tej usługi.

W przypadku odpłatnego zbycia obligacji, które częściowo zaspokajają zobowiązania, podatnik ma prawo uznać jako koszty uzyskania przychodu równowartość zobowiązania, pomimo że majątek został nabyty w wyniku likwidacji.

Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jedynie wtedy, gdy wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub otwarto postępowanie restrukturyzacyjne, albo że niezgłoszenie wniosku nastąpiło bez jego winy.

Członkowie zarządu spółki z o.o. odpowiadają solidarnie za zaległości podatkowe spółki, jeżeli nie wykażą istnienia przesłanek zwalniających ich z odpowiedzialności, w tym braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub możliwości zaspokojenia zaległości z majątku spółki.

Członek zarządu spółki z o.o. odpowiada solidarnie za jej zobowiązania podatkowe, nawet wobec jednego wierzyciela, gdy egzekucja z majątku spółki nie umożliwia zapłaty w znaczącej części, a brak złożenia wniosku o upadłość nie jest usprawiedliwiony.

Spółka komandytowa, która nabyła status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, ma prawo do stosowania obniżonej stawki podatkowej jako podatnik rozpoczynający działalność, bez konieczności spełniania warunku bycia małym podatnikiem, jeżeli nie posiadała w poprzednim roku statusu podatnika CIT.

Art. 56a § 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) należy interpretować w ten sposób, że korekta deklaracji złożona przez podatnika, która nie jest bezpośrednim efektem przeprowadzonych czynności sprawdzających, nie może być wyłączona od stosowania obniżonej stawki odsetek za zwłokę.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wcześniejsze orzeczenia i decyzje, stwierdzając, że skarżący prowadził samodzielną działalność gospodarczą, uznając go za podatnika VAT, co uprawnia do odliczenia podatku naliczonego. Działalność spełniała kryteria samodzielności, zarobkowości i zorganizowania.

W związku z zastrzeżeniami proceduralnymi, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja organu nie wypełniła wytycznych wcześniejszego wyroku, a proces przedawnienia został prawidłowo zawieszony. Oddalono obie skargi kasacyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał uchylenie decyzji podatkowej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wskazując na niespełnienie przesłanek dostatecznego wyjaśnienia sprawy i braku dojścia do skutku prawidłowego doręczenia zawiadomień skarżącemu. NSA podkreślił wagę prawa do efektywnego kwestionowania ustaleń organów podatkowych.

Faktury, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie mogą być podstawą do odliczenia podatku naliczonego, nawet jeżeli podatnik nie był świadomy ich nierzetelności. W przypadku pustych faktur wyklucza się zarówno dobrą wiarę podatnika, jak i możliwość odliczenia podatku VAT.

Wniesienie przez osobę fizyczną znaku towarowego aportem do spółki jawnej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, jeżeli osoba ta nie prowadzi działalności gospodarczej, co wyklucza opodatkowanie VAT.

Kontrola sądowa postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT, wydanego na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, obejmuje wyłącznie przesłanki i legalność tego konkretnego przedłużenia. Nie może ona prowadzić do incydentalnej kontroli wcześniejszych, odrębnych postanowień przedłużających, dopóki nie zostały one skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego. Dla przedłużenia wystarczające jest uprawdopodobnienie

Przy ustalaniu dochodu z przymusowego umorzenia za wynagrodzeniem udziałów spółki z o.o. powstałej z przekształcenia spółki akcyjnej kosztem uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f., jest przypadająca na wspólnika wartość bilansowa majątku spółki akcyjnej ustalona na dzień przekształcenia, a nie historyczna wartość wydatków na objęcie lub nabycie jej akcji.

Prawo do odliczenia VAT nie przysługuje podatnikowi, gdy faktura nie dokumentuje rzeczywistej dostawy dokonanej przez jej wystawcę, a podatnik – mimo obiektywnych sygnałów nierzetelności – nie dochował należytej staranności w weryfikacji kontrahenta i źródła towaru. Rejestracja kontrahenta w innym państwie członkowskim oraz posiadanie zagranicznego numeru VAT nie przesądzają o miejscu jego siedziby

Udostępnienie infrastruktury kolejowej do eksploatacji przez przewoźnika kolejowego, bez konieczności wyłącznego posiadania, uprawnia do zwolnienia z podatku zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., jeśli infrastruktura jest funkcjonalnie powiązana z linią kolejową.

Członek zarządu spółki z o.o. może zostać pociągnięty do odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe spółki, w tym odsetki, gdy nie wykaże, że niezgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło bez jego winy, niezależnie od liczby wierzycieli.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną E. sp. z o.o., uznając decyzję kasacyjną Dyrektora IAS, która zarządziła ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ pierwszej instancji, za zgodną z prawem w świetle wykazanych przez organ odwoławczy braków w materiale dowodowym.