Zwolnienie z podatku od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej nie stanowi selektywnej pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, nie wymaga notyfikacji i jest zgodne z prawem UE.

Udzielenie ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym, wymagającej zgodności z prawem unijnym jako forma pomocy publicznej, podlega ocenie zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili orzekania, co wyklucza zastosowanie takiej ulgi bez notyfikacji Komisji Europejskiej, jeśli jej przepisy nie stanowią programu pomocowego.

Ulga inwestycyjna w podatku rolnym dla dużych przedsiębiorstw, niespełniająca warunków pomocy de minimis ani niezgłoszona jako pomoc indywidualna, nie jest dopuszczalna w świetle prawa Unii Europejskiej i krajowych regulacji pomocy publicznej.

Organ interpretacyjny odmawiający wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej z powołaniem się na brak kompleksowości wniosku, zobowiązany jest wezwać stronę do sprecyzowania wniosku w celu jego merytorycznego rozpoznania.

Zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dla infrastruktury kolejowej nie stanowi formy selektywnej pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, i tym samym nie wymaga notyfikacji jako pomoc państwa.

Grunty podlegające rekultywacji po działalności wydobywczej oraz budowle związane z tą działalnością podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą, niezależnie od zmian wynikających z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego definicji budowli.

Wydatki na nabycie udziałów dla celów pomniejszenia przychodu ze sprzedaży praw w spółce komandytowej są określone na podstawie wartości bilansowej spółki z o.o. z momentu jej przekształcenia w spółkę komandytową.

Koszt uzyskania przychodu ze zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej przekształconej z spółki z o.o. to wartość bilansowa spółki z o.o. z dnia ustania jej bytu. Nie umniejsza się przychodu o wartość wycofanej części wkładu.

Od otrzymanego przez spółkę odszkodowania za ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, służącego kontynuacji inwestycji drogowej, jest należny podatek VAT, gdyż świadczenie to stanowi wynagrodzenie za usługę w rozumieniu ustawy o VAT.

W sytuacji, gdy faktura nie odzwierciedla rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie może ona stanowić podstawy do zaliczenia wydatków wynikających z niej do kosztów uzyskania przychodów. Brak rzetelności faktury wyłącza możliwość pomniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych z tytułu VAT od importu towarów, konieczne jest pełne zbadanie przesłanek do zastosowania przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę określonych w art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. WSA musi ponownie rozpoznać skargę, uwzględniając wszystkie podniesione zarzuty.

Decyzja organu podatkowego wyższego stopnia, uchylająca decyzję organu pierwszej instancji bez wykazania konieczności całościowego lub znacznego postępowania dowodowego, narusza art. 233 § 2 O.p. i jest niezgodna z obowiązującym prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skuteczne doręczenie decyzji podatkowej pełnomocnikowi, działającemu na podstawie pełnomocnictwa obejmującego całe postępowanie, uzasadnia stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego, nieprowadzące do realizacji jego celów, nie powoduje zawieszenia przedawnienia podatkowego (art. 70 § 6 pkt 1 O.p.).

Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie ulega zawieszeniu bez skutecznego i odpowiedniego zawiadomienia podatnika o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe związane z danym zobowiązaniem podatkowym.

Ulga inwestycyjna w podatku rolnym stanowi pomoc publiczną, której udzielenie na rzecz dużych przedsiębiorstw bez notyfikacji Komisji Europejskiej jest niedopuszczalne. Przepisy obowiązujące w momencie orzekania stosuje się dla oceny jej dopuszczalności, wykluczając wsteczne działanie prawa.

Sąd uznał, że organy podatkowe powinny weryfikować faktyczne zamierzenia podatnika w zakresie przypisania składników majątkowych do działalności gospodarczej, nawet jeśli podatnik formalnie deklaruje odmiennie.