Sprzedaż gruntów, będąca jedynie wykonaniem swego prawa własności, niekoniecznie oznacza prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT. Poboczny cel osiągnięcia korzyści majątkowej z tytułu sprzedaży nieruchomości nie przesądza o występowaniu w charakterze podatnika VAT.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie może być domniemane jedynie z uwagi na jego czasowy związek z przedawnieniem zobowiązań podatkowych, a brak realności transakcji wyklucza odliczenie VAT.

Faktury dokumentujące transakcje, które nie zostały faktycznie dokonane, nie spełniają warunków do odliczenia podatku naliczonego ani zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia, gdyż podatek naliczony wynikający z takich faktur nie odpowiada rzeczywistości gospodarczej i w konsekwencji nie może być uwzględniony przy rozliczeniu VAT.

Dla skuteczności doręczenia zastępczego decyzji podatkowej wymagane jest spełnienie wszystkich wymogów formalnych z art. 150 O.p., a brakującedane w dokumentacji doręczenia skutkują nieważnością uznania jej za doręczoną.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-Targówek z rażącym naruszeniem prawa uzasadnia wymierzenie grzywny oraz przyznanie sumy pieniężnej na rzecz wnioskodawcy, mimo wydania decyzji przed wyrokiem sądu pierwszej instancji.

Naruszenie przez organ podatkowy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyznaczenie podatnikowi terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego może istotnie wpływać na wynik sprawy, prowadząc do uchylenia decyzji podlegającej kontroli sądowej.

Świadczenia kompleksowe w zakresie szkoleń zawodowych, finansowane ze środków publicznych, stanowią usługę kształcenia zawodowego i korzystają ze zwolnienia od VAT (art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c) ustawy o VAT). Skarga kasacyjna oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz decyzję organu drugiej instancji w sprawie ze skargi kasacyjnej dotyczącej wyłudzenia VAT przez I. sp. z o.o., uznając za zasadne zarzuty proceduralne i konieczność ponownego rozpatrzenia dowodów.

Postępowanie przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego Warszawa-Targówek było przewlekłe i miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia wymierzenie kary finansowej oraz odszkodowania dla skarżącej. Decyzja o zwrocie podatku została już wydana, więc zobowiązanie organu do jej wydania było bezprzedmiotowe.

Skarga kasacyjna, zarzucająca naruszenie przepisów prawa w kontekście odmowy uchylenia decyzji ostatecznej na drodze wznowienia postępowania podatkowego, jest niezasadna. Brak przyjęcia przesłanek wznowienia przez sąd i organ administracyjny był prawidłowy.

W transakcji zakupu i odsprzedaży ropy naftowej przez podmiot z Polski, gdzie transport towaru odbywa się poza terytorium kraju, nie zachodzi możliwość opodatkowania VAT w Polsce, gdy ropa naftowa zostaje dopuszczona do obrotu poza jego granicami.

Nie dochowanie przez podatnika należytej staranności oraz brak dobrej wiary w obliczu oszustwa karuzelowego VAT uprawnia organy podatkowe do odmowy prawa odliczenia podatku naliczonego z zakwestionowanych faktur (art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT).

Działania podejmowane przez osobę fizyczną w zakresie sprzedaży działek z majątku prywatnego, podjęte bez cech zorganizowanej działalności gospodarczej, nie skutkują uznaniem tej osoby za podatnika podatku od towarów i usług.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego przez organ skarbowy w sposób rażący narusza prawo. Skarga kasacyjna organu skarbowego jest bezzasadna, a zasądzenie odszkodowania na rzecz skarżącej jest uzasadnione prewencyjnie i rekompensacyjnie.

Umorzenie postępowania karnego z braku znamion czynu zabronionego może stanowić przesłankę dla uznania zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za bezskuteczne, o ile działania organu podatkowego były czysto instrumentalne.

Podatnik, ubiegając się o zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodu, winien wykazać ich rzeczywiste poniesienie oraz celowość w kontekście art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. W przypadku nieudokumentowania tych wydatków, organy podatkowe mają prawo do odmowy uznania ich za koszt uzyskania przychodu.

Art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 może, na zasadzie analogii legis, stanowić podstawę przywrócenia terminów prawa materialnego również w kontekście prawa podatkowego, uznając wartość konstytucyjną ochrony praw obywateli w czasie epidemii.

NSA podtrzymuje decyzję organów podatkowych i WSA o odmowie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, uznając, że brak dostatecznej podstawy do uznania, iż skarżący spełnia przesłanki ustawowe oraz umowy międzynarodowe dla takiego ograniczenia.