Dywidenda wypłacana przez transparentną spółkę jawną, przy bezpośrednim posiadaniu udziałów przez podatnika, spełnia przesłanki do zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o CIT.

Sąd podtrzymał wykładnię definitywnie wyłączającą z amortyzacji podatkowej budynki mieszkalne w nowym reżimie prawnym, uznając jednocześnie, że zakres ochrony praw nabytych został należycie uregulowany przepisami przejściowymi w art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej.

Przepisy art. 22c pkt 2 updof oraz art. 71 ustawy zmieniającej, wprowadzające modyfikacje zasad amortyzacji budynków mieszkalnych, są zgodne z Konstytucją RP, a skarga kasacyjna dotycząca ich konstytucyjności nie znalazła usprawiedliwienia w świetle rygorystycznych kryteriów proceduralnych oraz wykładni językowej i systemowej.

Podatnik, występując z wnioskiem o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy, musi uprawdopodobnić niewspółmierność zaliczek w stosunku do przewidywanego podatku; niewykazanie tej okoliczności nie uzasadnia zmiany decyzji organu administracyjnego dotyczącej zaliczek.

Zwolnienie z podatku u źródła na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie wymaga od płatnika weryfikacji rzeczywistego właściciela dywidendy; wymagana jest jedynie należyta staranność.

Wypłata zaliczek na poczet zysku wspólników spółki komandytowej w trakcie roku podatkowego nie stanowi faktycznego przychodu do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym, a obowiązek podatkowy powstaje dopiero po ustaleniu ostatecznej wysokości zysku po zakończeniu roku podatkowego.

Użyty w wyroku TSUE z 27 lutego 2025 r., C-277/24 (ECLI:EU:C:2025:130) zwrot: „może skutecznie podważyć ustalenia faktyczne i kwalifikacje prawne dokonane przez organ podatkowy w ramach pierwszego postępowania” oznacza, że kwestionując wysokość długu podatkowego spółki, w ramach postępowania z art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), były członek

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając brak podstaw do uznania faktur za rzetelne dokumenty potwierdzające faktyczne zdarzenia gospodarcze, a tym samym wykluczenia ich jako kosztów uzyskania przychodu, obciążając Skarżącego dowodem wykazania rzeczywistego wykonania usług.

Faktury, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie mogą stanowić podstawy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów. Decyzje organów podatkowych oraz rozstrzygnięcia sądowe potwierdzające ich fikcyjność są prawidłowe i oddalenie skargi kasacyjnej jest zasadne.

Podatnicy mogą zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 jedynie do końca 2022 roku. Ustawa zmieniająca nie narusza ochrony praw nabytych, przewidując okres przejściowy, którego wykładnia językowa jest decydująca.