Doręczenie decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej po upływie terminu przedawnienia zobowiązania głównego powoduje jej nieskuteczność. NSA oddalił kasację, uznając prawidłowość uchylenia decyzji DIAS przez WSA w Warszawie.

Odpowiedzialność byłego członka zarządu spółki za zaległości podatkowe powstaje, gdy zobowiązania podatkowe powstały w czasie pełnienia funkcji, a egzekucja z majątku spółki okazała się nieskuteczna. Przerwanie przedawnienia może nastąpić poprzez egzekucję, natomiast niewypłacalność spółki określa się niezależnie od liczby wierzycieli.

Gmina ma prawo do stosowania własnego prewspółczynnika godzinowego przy odliczeniu podatku VAT, jeżeli metoda ta najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej działalności, zgodnie z art. 86 ust. 2a i 2b ustawy o VAT, pomimo istnienia odmiennych regulacji w rozporządzeniu Ministra Finansów.

Członkowie zarządu spółki ponoszą solidarną odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, jeśli egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna, a wniosek o upadłość nie został złożony we właściwym czasie ani nie wykazano braku winy.

Ciężar wykazania przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej spoczywa na członku zarządu, a brak wiedzy o sytuacji finansowej spółki, wynikający z faktycznego pozostawienia zarządzania innym osobom, nie wyłącza winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości i nie zwalnia z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.

Członek zarządu spółki, który nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości pomimo istnienia przesłanek niewypłacalności, ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, o ile nie wykaże, że podjął wszelkie staranne działania, by uniknąć szkody dla wierzycieli.

Zmniejszenie wkładu komandytariusza poprzez obniżenie zobowiązania do świadczenia pracy, wynikające z przekształcenia spółki komandytowej, nie stanowi opodatkowanego przychodu, a zastrzeżenia WSA dotyczące dodatkowej analizy kosztów są bezzasadne.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu; decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu w sprawie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej była prawidłowa, a orzeczenie TSUE z 16 października 2019 r. nie wpływa na jej treść.

Nieuprawnione zarzuty naruszenia art. 151 P.p.s.a. oraz przepisów Ordynacji podatkowej nie wykazały wpływu na wynik sprawy; prawidłowo oddalono skargę kasacyjną.

Wystawienie faktury VAT zawierającej podatek powoduje obowiązek jego zapłaty, niezależnie od korekt, jeśli nie wyeliminowano ryzyka uszczuplenia budżetowego – art. 108 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 203 dyrektywy 112.

Sąd kasacyjny uznał cofnięcie skargi kasacyjnej za dopuszczalne i umorzył postępowanie, orzekając zwrot kosztów. Cofnięcie nie zmierzało do obejścia prawa ani nie dotyczyło aktu nieważnego.

Osoba prowadząca działalność rolniczą jest traktowana jako prowadząca działalność gospodarczą we własnym imieniu; organy KAS mają prawo żądać dokumentów na mocy art. 45 ust. 1 ustawy o KAS. Skarga kasacyjna niezasadna.

Jeżeli istnieją uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistego właściciela należności lub sztucznego charakteru działalności, organ podatkowy jest zobowiązany odmówić wydania opinii o stosowaniu preferencji podatkowych (art. 26b ust. 3 updop). Skarga kasacyjna w takim przypadku jest bezzasadna.