Za zaległości podatkowe spółki odpowiadają solidarnie członkowie jej zarządu, o ile nie wykazano złożenia wniosku o upadłość we właściwym czasie, niezależnie od liczby wierzycieli spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia przez B. Ś. uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi; ocena rozstrzygnięcia administracyjnego jest dopuszczalna jedynie przy zachowaniu terminów proceduralnych.

Dla skutecznego zwolnienia się z odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. członek zarządu musi wykazać, że złożenie wniosku o upadłość nastąpiło we właściwym czasie; zaniechanie podjęcia tego obowiązku mimo utraty płynności finansowej spółki wyłącza możliwość egzoneracji.

Faktury dokumentujące czynności niezrealizowane przez wystawcę nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Brak należytej staranności w weryfikacji kontrahenta nie pozwala na uznanie działania podatnika w dobrej wierze.

Członek zarządu spółki nie może uwolnić się od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe bez wykazania braku winy w niezłożeniu wniosku o upadłość, zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość zastosowania przez organy podatkowe wartości rynkowej budowli elektrowni wiatrowych przy określeniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, uznając za słuszną opinię biegłych co do oszacowania tej wartości na dzień 1 stycznia 2017 r.

Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej powstaje, jeżeli egzekucja wobec spółki jest bezskuteczna, a członek zarządu nie wykaże, że złożono we właściwym czasie wniosek o upadłość lub że niezłożenie wniosku nie wynika z jego winy.

Spółka komandytowa wypłacając komplementariuszowi zaliczki w trakcie roku podatkowego nie ma obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego. Pobór taki jest dopuszczalny dopiero po zakończeniu roku podatkowego, zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem art. 30a ustawy.

Instytucje pożyczkowe są uprawnione do zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b) u.p.d.o.p., a ustawa o kredycie konsumenckim spełnia rolę 'odrębnej ustawy' w tym zakresie.

Obowiązkiem podatnika jest przedstawienie dowodów dokumentujących pokrycie wydatków w sposób przekonujący, umożliwiający stwierdzenie ich pochodzenia z ujawnionych źródeł zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej. W przypadku nierzetelnego udowodnienia skarżący naraża się na utrzymanie decyzji o opodatkowaniu z uwagi na dochody nieujawnione.

Skarga kasacyjna E.B. została oddalona, a podniesione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego uznane za niezasadne, co potwierdziło decyzję organów podatkowych odmawiającą prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tytułu fikcyjnych transakcji handlowych.

W postępowaniu dotyczącym ustalenia kosztów postępowania podatkowego nie dokonuje się merytorycznej oceny opinii biegłego. Decyzje uchylone nieprawomocnie pozostają w obrocie prawnym do czasu uprawomocnienia się wyroku, co uzasadnia możliwość orzekania o kosztach.

Podmiot prywatny świadczący usługi edukacyjne może korzystać ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 112 oraz art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o podatku VAT, gdy realizuje cele edukacyjne podobne do celów realizowanych przez podmioty publiczne.

Przychody z dzierżawy praw do znaku towarowego, niezwiązanych z działalnością gospodarczą, powinny być zakwalifikowane jako przychody z dzierżawy zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., co wyklucza przypisanie ich do przychodów z praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. Skarga kasacyjna została oddalona.

Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych przewidziane w art. 67a § 1 pkt 2 O.p. stanowią wyjątek od zasady powszechności i równości opodatkowania, dlatego przesłanki ‘ważnego interesu podatnika’ oraz ‘interesu publicznego’ powinny być interpretowane ściśle i odnosić się do sytuacji nadzwyczajnych, wykraczających poza zwykłe ryzyko gospodarcze związane z prowadzeniem działalności.

Organ interpretacyjny uprawniony jest do odmowy wydania interpretacji indywidualnej, gdy istnieje uzasadnione przypuszczenie, iż czynności opisane we wniosku mogą prowadzić do unikania opodatkowania, zgodnie z art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej.