W przypadku bezemisyjnego połączenia spółek w trybie art. 5151 k.s.h., brak emisji udziałów wyklucza powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 8d u.p.d.o.p.

Decyzja podatkowa winna być skutecznie doręczana na aktualny adres zamieszkania osoby trzeciej, odpowiadającej za cudzy dług podatkowy, zgodnie z art. 148 § 1 o.p. Brak obowiązku aktualizacji adresu dla osób trzecich wyklucza skuteczne doręczenie decyzji na nieaktualny adres wskazany w ewidencji.

Wszczęcie postępowania karnego skarbowego skutecznie zawiesza bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w tym odsetek. Faktury wystawione przez nierzetelne podmioty nie mogą być podstawą uznania kosztów uzyskania przychodów, jeśli nie dokumentują rzeczywistego zdarzenia gospodarczego.

Z odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki na podstawie art. 116 § 1 O.p. zwalnia wyłącznie złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, tzn. w takim momencie, gdy majątek spółki pozwala jeszcze na choćby częściowe i równomierne zaspokojenie wierzycieli.

Postępowanie wznowieniowe w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie może być prowadzone w oparciu o okoliczności znane w dniu decyzji, lub działania późniejsze, nie zmieniające materialnoprawnych przesłanek decyzji o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członków zarządu.

Działalność spółki kapitałowej, której jedynym udziałowcem jest jednostka samorządu terytorialnego, polegająca wyłącznie na wykonywaniu niektórych zadań publicznych tej jednostki, na podstawie umowy zawartej między spółką a jednostką, finansowana jedynie w formie rekompensaty, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 5 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust.

Zwolnienie od akcyzy, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.p.a., energii elektrycznej wytworzonej z OZE do dnia 31 grudnia 2018 r. i objętej dokumentem potwierdzającym umorzenie świadectwa pochodzenia tej energii otrzymanym po tym dniu, stosuje się - także w przypadku zmiany stawki akcyzy przewidzianej w art. 89 ust. 3 u.p.a. - według stawki obowiązującej w dniu wytworzenia energii z OZE i wprowadzenia

Rekompensata otrzymywana przez wnioskodawcę w ramach publicznego transportu zbiorowego nie podlega opodatkowaniu VAT, gdyż nie jest subwencją bezpośrednio związaną z ceną usługi w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT.

NSA uznał, że brak dowodów na faktyczne wykonanie usług uzasadnia odmowę prawa do odliczenia VAT, co decyzja organów oraz sądu pierwszej instancji poprawnie stwierdzały.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego, mające na celu wyłącznie zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, nie może być uznane za prawnie skuteczne; organ podatkowy obowiązany jest wykazać rzeczywiste okoliczności uzasadniające podejrzenie popełnienia czynu zabronionego.

Świadczenie otrzymywane przez gminę w ramach porozumienia międzygminnego, przeznaczone na pokrycie kosztów realizacji jej zadań w zakresie organizacji publicznego transportu, nie stanowi wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług, a zatem nie podlega opodatkowaniu VAT.

W przypadku niepełnej tożsamości opisu stanu faktycznego i prawnego we wniosku oraz interpretacji ogólnej, wniosek o interpretację indywidualną nie jest bezprzedmiotowy, co obliguje organ do jego rozpatrzenia. (Art. 14b § 5a O.p.)

Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazuje, że ogólne zasady prawa do obrony nie mogą być podstawą wznowienia postępowania administracyjnego, chyba że występują wyjątkowe przesłanki wynikające z wadliwości decyzji ostatecznych, co w analizowanej sprawie nie wystąpiło.

Skarżący nie ma prawa do odliczenia VAT oraz zastosowania stawki 0% na WDT, gdyż jego transakcje stanowiły oszustwo podatkowe, co skutkuje odmową uznania dostaw jako wewnątrzwspólnotowych.