Do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest udokumentowanie rzeczywistych zdarzeń gospodarczych fakturą zgodną z rzeczywistością. Faktury nieodzwierciedlające rzeczywistych transakcji nie stanowią podstawy do zaliczenia ich do kosztów podatkowych.

Odmowa wydania opinii o stosowaniu preferencji podatkowych jest uzasadniona, jeśli istnieją uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistego właściciela należności. Nie jest wymagane stanowcze ustalenie tożsamości właściciela należności przy odmowie wydania opinii (art. 26b ust. 3 updop).

Podanie o ulgę płatniczą bez formalnie zgodnego oświadczenia de minimis podlega pozostawieniu bez rozpatrzenia. Przestrzeganie wymogów formalnych jest kluczowe dla rozpoczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego ulg podatkowych.

NSA oddalając skargę kasacyjną, potwierdził prawo organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej, gdy konieczne jest dalsze wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, uchylając się od stwierdzenia materialnoprawnego zobowiązania podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną na decyzję organu podatkowego z uwagi na brak zgłoszenia poprawnych zarzutów kasacyjnych względem zastosowania art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej, które było istotą sprawy.

Zaliczanie wpłat na podstawie decyzji administracyjnych uchylonych i wstrzymanych jest nieskuteczne, gdyż niweczy ochronny efekt tych orzeczeń sądowych, co narusza interesy podatnika gwarantowane prawem.

Jeśli wyrok TK uzna przepis za niekonstytucyjny, decyzje wydane na tej podstawie mogą podlegać wznowieniu pod warunkiem prawidłowego rozpatrzenia przesłanek wznowieniowych przez organ podatkowy.

Wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymaga udowodnienia, że nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi podatkowemu w chwili wydania decyzji i są istotne dla sprawy. Brak spełnienia tych warunków prowadzi do oddalenia skargi kasacyjnej.

Uznaje się, że kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia akcji, w przypadku przekształceń spółek, nie jest koszt historyczny związany z nabyciem udziałów w spółce pierwotnej, lecz wartość emisyjna akcji przekształconej spółki.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości infrastruktury kolejowej, przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., nie stanowi selektywnej pomocy publicznej, wobec czego jest zgodne z art. 107 ust. 1 TFUE i może być stosowane bez notyfikacji do Komisji Europejskiej.

Za nieruchomości związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy uznać te nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy, które wchodzą w skład przedsiębiorstwa, są funkcjonalnie związane z jego działalnością albo mogą być potencjalnie wykorzystane dla realizacji tej działalności.

Brak podniesienia zarzutu naruszenia art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej w skardze kasacyjnej, mimo wcześniejszych rozstrzygnięć organów, czyni skargę oczywiście bezzasadną, skutkując jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia akcji przekształconej spółki akcyjnej obejmują wartość bilansową majątku spółki poprzedniczki, niezależnie od historycznych kosztów nabycia udziałów.

Opodatkowanie zryczałtowanego podatku od ujawnionych dochodów za 2014 rok przez organy podatkowe było zgodne z przepisami prawa, a skarga kasacyjna została oddalona ze względu na prawidłowość oceny dowodów i zgodność postępowania z zasadą prawdy obiektywnej.

Przesłanka wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. ma charakter wyjątkowy i wymaga łącznego spełnienia czterech warunków: istnienia nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, ich „nowości” względem materiału sprawy, ich istnienia w dniu wydania decyzji oraz nieznajomości tych okoliczności lub dowodów przez organ wydający decyzję.

Wznowienie postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. jest niedopuszczalne, gdy powoływane okoliczności były znane stronom lub organom przed wydaniem ostatecznej decyzji. Decyzje ostateczne mogą być wzruszane tylko w sytuacjach wyjątkowych, wykazujących nowe okoliczności nieznane w chwili orzekania.

Zwolnienie członka zarządu z odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wymaga wykazania dochowania należytej staranności przy prowadzeniu spraw spółki; nie może ono opierać się wyłącznie na twierdzeniu, że w chwili powstania trwałej niewypłacalności jedynym wierzycielem spółki był Skarb Państwa.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku NSA z dnia 8 marca 2023 r. jest niezasadna. Naczelny Sąd Administracyjny prawidłowo zdecydował, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa unijnego i oddalił skargę, nie dostrzegając podstaw do kwestionowania wcześniejszej klasyfikacji PKWiU dokonanej przez organy podatkowe.