Postępowanie prowadzone przez Naczelnika UCS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych nie stanowiło przewlekłego działania w świetle obowiązujących przepisów, a dokonana przez sądy analiza czasokresu postępowania wskazuje na brak naruszenia zasady szybkości postępowania.

Przepisy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, wprowadzone nowelizacją Ordynacji podatkowej, nie mogą mieć zastosowania do zobowiązań podatkowych za rok 2016, ponieważ retrospektywne stosowanie tych przepisów dotyczy jedynie okresów podatkowych rozpoczętych po 15 lipca 2016 r.

Skarga kasacyjna spółki G. sp. z o.o. z siedzibą w G. jest bezzasadna. Transakcje komisowe, ewidencjonowane jako "marża niepodlegająca opodatkowaniu", podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych stawką VAT 23% z uwagi na niewystarczające udokumentowanie sprzedaży.

Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych D. sp. z o.o. przez organ podatkowy była prawidłowa; spełnione zostały przesłanki wskazujące na uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązań, co uprawnia zastosowanie zabezpieczenia zgodnie z art. 33 Ordynacji podatkowej.

Postępowanie przed Naczelnikiem Urzędu Celno-Skarbowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za określony okres podatkowy nie było prowadzone w sposób przewlekły, a wydana decyzja kończąca postępowanie mieściła się w przewidzianych prawem terminach, co przemawia za oddaleniem zarzutu przewlekłości.

W wyniku przejęcia przedsiębiorstwa Y. przez Bank w trybie ustawy o BFG, nie dochodzi do pełnej sukcesji podatkowej; Y. pozostaje zobowiązane do skorygowania swoich rozliczeń VAT za okresy sprzed przejęcia.

Interpretacja przepisów przeciwko unikaniu opodatkowania nie może mieć retrospektywnego zastosowania do zobowiązań podatkowych za rok 2016; przepisy te nie wpływają na stosunki prawne zamknięte przed ich wejściem w życie.

Instytucja kultury, jaką jest Muzeum, ma prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych, nawet jeśli wykonuje nieodpłatne działania. Kluczowe jest uznanie obiektywnych znamion działalności gospodarczej, które nie ograniczają się wyłącznie do celów zarobkowych.

Skarga kasacyjna G. Sp. z.o.o. jest niezasadna wobec braku naruszeń art. 200 Ordynacji podatkowej i zasad podatkowego postępowania dowodowego, a połączenie rozstrzygnięć podatkowych w jednej decyzji nie naruszał reguł procesowych.

Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. została oddalona. Postępowanie karno-skarbowe wszczęte wobec firmy uznano za uzasadnione, nie mające cech instrumentalnych w postaci wyłącznie formalnego przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Organ podatkowy nie odniósł się w interpretacji indywidualnej do kwestii kompleksowych usług medycznych, łamiąc zasadę pełnego rozpatrzenia zagadnień przedstawionych przez wnioskodawcę, przez co jego rozstrzygnięcie jest obarczone wadliwością proceduralną.

Złożenie wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku VAT po upływie terminu przedawnienia zgodnie z art. 79 § 2 Ordynacji Podatkowej skutkuje brakiem podstaw do wszczęcia postępowania. Zasada nieszkodzenia z art. 14k § 1 Ordynacji nie neutralizuje skutku upływu tego terminu.

Instrumentalne wszczynanie postępowań karnoskarbowych w celu zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych jest niedopuszczalne, a decyzje organów podatkowych muszą zawierać stosowne uzasadnienie, które umożliwia ich kontrolę sądową.

Oddalenie skargi kasacyjnej spółki A. wskazuje, że faktury wystawione w procedurze obrotu urządzeniem w grudniu 2019 r. nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co uniemożliwiało odliczenie podatku naliczonego z przepisów ustawy o VAT.

NSA uznał, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie może obejmować oceny dochowania należytej staranności podatnika, jako że stanowi to ustalenie faktyczne, niepodlegające interpretacji przepisów. Właściwym trybem dla takich ustaleń jest postępowanie podatkowe, nie interpretacyjne.

W sytuacji, gdy uzasadnienie organu nie spełnia wymogów przepisów prawa procesowego, sąd administracyjny może uchylić jego decyzję, nawet jeśli uzasadnienie wyroku nie zawiera pełnych wskazań co do dalszego postępowania.

Faktury VAT wystawione przez podatnika, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji i są uznane jako "puste", stanowią oszustwo podatkowe; tym samym nie mogą stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego.

Wniesienie odwołania od decyzji podatkowej, zanim otworzy się termin do jego wniesienia, skutkuje jego niedopuszczalnością. W sytuacjach nadzwyczajnych, doręczenie decyzji na prywatne adresy członków zarządu może być uznane za informacyjne, nie naruszające prawa.

Zaskarżone postanowienie Dyrektora KIS o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, wskutek naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, zostało prawidłowo uchylone przez WSA, gdyż M.P. spełniła formalne wymogi wniosku o interpretację VAT usług medycznych.

Wniesienie sprzeciwu do czynności kontrolnych podatkowych, prowadzonych bez zawiadomienia na podstawie art. 48 ust. 11 pkt 2 Prawa przedsiębiorców, jest prawnie niedopuszczalne zgodnie z art. 59 ust. 2 tej ustawy.

Podatnik nie jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a faktyczna wiedza o fikcyjności transakcji uzasadnia nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz obowiązku zapłaty podatku z pustych faktur.

Faktury, które nie dokumentują rzeczywistej transakcji gospodarczej, są uznawane za "puste", a podmiot składający nietrafną skargę kasacyjną nie może odliczyć podatku na podstawie takich dokumentów.