Skarżący w związku z zawarciem umów sprzedaży oraz wystawieniem faktur dokumentujących te umowy prowadził działalność w warunkach nadużycia prawa podatkowego; sztuczne aranżowanie transakcji w celu uzyskania nieuprawnionego zwrotu podatku VAT nie może prowadzić do obniżenia podstawy opodatkowania i podatku należnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargi kasacyjne na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stwierdzając, iż wyrok ten, mimo nieprawidłowości uzasadnienia, jest zgodny z prawem, umacniając zasadę odpowiedzialności na gruncie przepisów akcyzowych i właściwości organu.

Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki ma charakter akcesoryjny i in solidum, co oznacza, że nie może być szersza niż odpowiedzialność samego podatnika oraz powstaje wyłącznie w granicach istniejącego i nieprzedawnionego zobowiązania podatkowego spółki.

Wyrok sądu pierwszej instancji podlega utrzymaniu mimo błędów uzasadnienia, gdyż decyzje organów skarbowych w zakresie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe nie zostały proceduralnie i materialnie udowodnione, a odpowiedzialność osoby trzeciej wymaga skutecznego zakwestionowania ustaleń faktycznych dotyczących zobowiązań podatkowych spółki.

Podatnik, który wiedział lub powinien był wiedzieć o uczestnictwie w transakcji związanej z oszustwem podatkowym, traci prawo do odliczenia VAT z niej wynikającego, nawet jeśli towary istnieją i są przedmiotem obrotu.

Prawidłowe odczytanie regulacji zawartych w art. 108a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) w zgodzie z ich celem - którym jest przeciwdziałanie nadużyciom i oszustwom podatkowym – prowadzi do wniosku, iż mechanizm podzielonej płatności znajdzie zastosowanie zarówno w sytuacji, gdy inwestor płaci za fakturę wykonawcy, jak również w sytuacji, gdy

Otrzymana przez spółkę wpłata partycypacyjna Inwestora, będąca elementem umowy zobowiązaniowej, stanowi odpłatne świadczenie usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 8 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organ podatkowy nie wykazał braku dobrej wiary skarżącej spółki w kontekście uczestnictwa w oszustwie podatkowym, przyjmując, że brak jednoznacznych dowodów wyklucza możliwość obciążenia spółki odpowiedzialnością podatkową za nieprawidłowości kontrahenta.

Naruszenie prawa do obrony poprzez przeprowadzenie rozprawy niejawnej bez możliwości udziału stron uzasadnia uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy.

Przy orzekaniu o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, przysługujące organowi podatkowemu domniemanie wiarygodności decyzji wymiarowej nie wyklucza jej weryfikacji i podważenia przez osobę trzecią. Wymagana jest możliwość skutecznego kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych wobec spółki, aby zapewnić ochronę praw osoby trzeciej.

Podatnik nie dochowa należytej staranności w weryfikacji kontrahenta przed zawarciem transakcji, nie może odliczyć podatku VAT z faktur nierzetelnych wystawionych przez ten podmiot, nawet jeśli nie działał w złej wierze.

Odwołanie podatkowe, które nie spełnia wymogów art. 222 Ordynacji podatkowej w zakresie określenia zarzutów, istoty i zakresu żądania oraz dowodów, może zostać pozostawione bez rozpatrzenia po wezwaniu do uzupełnienia braków i w przypadku ich nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie przez organ odwoławczy.

Prawo do odliczenia 100% podatku VAT od wydatków na nieruchomość, gdy działalność bezpośrednio przypisana powierzchniom jest opodatkowana VAT, bez potrzeby stosowania proporcji dla tzw. powierzchni mieszanych, jeśli brak działalności pozaopodatkowanej.

Oświadczenie o rezygnacji ze zwolnienia VAT, złożone w akcie notarialnym, wystarcza do skutecznego opodatkowania transakcji poddaną VAT, mimo braku formalnego wymogu w uprzednim stanie prawnym; Skarżąca nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego od transakcji ze S. K., który nie działał jako podatnik VAT.

Odpowiedzialność podatkowa osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki musi być orzekana przez organ podatkowy właściwy miejscowo i rzeczowo, z należytym uwzględnieniem pełnych praw do obrony, w tym możliwości efektywnego podważania ustaleń wymiarowych.

Skarga kasacyjna B. sp. z o.o. została oddalona, a decyzja organów podatkowych o zakwestionowaniu prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych została uznana za prawidłową. Wyrok sądów niższej instancji uznaje się za wiążący i wykonany zgodnie z prawem.