Kontenery telekomunikacyjne, ze względu na brak trwałości związania z gruntem i możliwość ich łatwego przeniesienia, nie mogą być uznane za budynki na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tymczasowe obiekty budowlane podlegają ocenie, czy spełniają kryteria dla budynków lub budowli, co wyklucza je z kategorii budynków bez należytego posadowienia.

Zachowanie ciągłości przedłużeń terminów materialnoprawnych jest konieczne; przerwanie bądź nieprawomocne uchylenie takiej ciągłości uniemożliwia skuteczne prolongowanie terminu zwrotu podatku VAT. Proces weryfikacyjny organu podatkowego musi spełniać precyzyjne przesłanki prawne.

Wierzytelności za okres rozliczeniowy otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego należy dzielić według dnia powstania obowiązku podatkowego. Tylko takie podejście zapewni prawidłową identyfikację wierzytelności układowych i bieżących.

Wydatki poniesione tytułem opłat licencyjnych za zarejestrowany znak towarowy mogą zostać uznane za koszty podatkowe, jeżeli ich poniesienie jest uzasadnione ekonomicznie jako zabezpieczenie przed roszczeniami związanymi z używaniem znaku podobnego. Wartość początkową środków trwałych leasingowanych ustala się według wartości historycznej, a nie aktualnej, zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 4a u.p.d.o.p

Kontenery telekomunikacyjne, nietrwale związane z gruntem, stanowią budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a nie budynki. Orzeczenie potwierdza zastosowanie ustalonych przesłanek 'trwałego związania' przy klasyfikacji budowlanej dla celów podatkowych.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karno-skarbowego z naruszeniem właściwej kwalifikacji czynu celem zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego stanowi naruszenie praw podatnika. Cel zawieszenia musi być poparty uzasadnioną kwalifikacją prawną.

Kontenery telekomunikacyjne, z uwagi na brak trwałego związania z gruntem, nie spełniają przesłanek uznania za budynki, a kwalifikują się jako budowle do celów podatku od nieruchomości.

Telekomunikacyjne kontenery, ze względu na brak trwałego związania z gruntem, nie spełniają przesłanek definicyjnych budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., przez co podlegają kwalifikacji jako budowle do celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Sprzedaż działek gruntowych przez osobę fizyczną, mająca na celu jedynie racjonalne gospodarowanie majątkiem osobistym, nieprzekraczające zarządu własnymi aktywami, nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.

W przypadku zakończenia czynności kontrolnych organ jest obowiązany umorzyć postępowanie zażaleniowe dotyczące sprzeciwu przedsiębiorcy na kontynuowanie kontroli; brak jest przesłanek do rozstrzygania merytorycznego w przedmiocie zakończonych działań kontrolnych.

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu braku przesłanek do uznania istnienia utrwalonej praktyki interpretacyjnej w związku z art. 14n § 5 Ordynacji podatkowej, wykluczającej objęcie Skarżącej ochroną art. 14k-14m tej ustawy.

Sprzedaż działek budowlanych przez współwłaścicieli, dokonana bez aktywnych działań świadczących o prowadzeniu działalności gospodarczej, nie podlega opodatkowaniu VAT, gdyż mieści się w zarządzie majątkiem prywatnym.

Zwolnienie od akcyzy może obejmować zwiększoną ilość wyrobów węglowych wynikających z faktury korygującej, poprzez ujęcie tej ilości w dodatkowym projekcie e-DD. Formalnoprawne ograniczenia proceduralne nie mogą wykluczać zwolnienia.

Prezydent Miasta działający w imieniu gminy na prawach powiatu pełni rolę organu egzekucyjnego w rozumieniu przepisów U.p.e.a., co czyni go płatnikiem akcyzy od sprzedaży dokonywanej w trybie egzekucji, zgodnie z art. 103 ust. 1 U.p.a.

Samo posiadanie przez Agencję Mienia Wojskowego nieruchomości może uzasadniać kwalifikację tych nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą, jeśli AMW prowadzi taką działalność, a nieruchomości mogą potencjalnie służyć tej działalności.

Udostępnianie obiektów budowlanych przewoźnikom kolejowym w kontekście zwolnienia podatkowego należy rozumieć według regulacji praw nie tylko jako fizyczne oddanie infrastruktury, lecz także poprzez ustawowe świadczenie usług, co wymaga dogłębnego badania stanu faktycznego przez organ podatkowy.

Kontenery telekomunikacyjne, nie spełniające warunku trwałego związania z gruntem, nie mogą być kwalifikowane jako budynki na gruncie ustawy o podatkach od nieruchomości. Decyzja organów podatkowych, uznająca te obiekty jako budowle, została podtrzymana.

Kontenery telekomunikacyjne, nie związane trwale z gruntem, nie kwalifikują się jako budynki w rozumieniu u.p.o.l. Z uwagi na brak trwałego związania, klasyfikowane są jako budowle dla celów podatku od nieruchomości.

W przypadku wystąpienia uzasadnionego przypuszczenia o unikaniu opodatkowania z art. 119a Ordynacji podatkowej, organ interpretacyjny, po uzyskaniu opinii Szefa KAS, jest zobligowany odmówić wydania interpretacji indywidualnej - art. 14b § 5b pkt 1 O.p.

Sprzedaż przez podatnika nieruchomości gruntowych nie wypełnia przesłanek działalności gospodarczej określonych art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., lecz stanowi zarząd majątkiem prywatnym. Czynności te nie spełniają kryterium zorganizowanego i ciągłego zarobkowania.

Skarga kasacyjna na decyzję organu podatkowego została oddalona z uwagi na niesformalizowaną konstrukcję zarzutów i brak usprawiedliwionych podstaw. NSA podtrzymał obowiązek ustalenia podstaw prawnych decyzji, uznając zabezpieczenie na majątku podatnika za prawidłowe.