Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT jest zasadne, jeśli weryfikacja jego zasadności wymaga dodatkowego sprawdzenia w postępowaniu podatkowym. Proceduralne nieprawidłowości nie podważają legalności przedłużenia terminu, o ile nie wpływają na meritum sprawy.

Sąd przyjął, że aby odmówić prawa do odliczenia VAT, organ musi wykazać świadome zaangażowanie podatnika w oszustwo, co w niniejszej sprawie nie zostało udowodnione przez organ podatkowy.

Nieruchomości posiadane przez Agencję mogą być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawek dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, jeśli są faktycznie lub potencjalnie wykorzystywane w działalności prowadzonej przez ten podmiot.

Podatnik nie może obniżyć kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących czynności niedokonane, a dochowanie należytej staranności kupieckiej przy weryfikacji kontrahentów wyklucza dopuszczenie do uczestnictwa w oszustwie podatkowym.

NSA orzekł, iż wszczęcie postępowania karnoskarbowego wobec Skarżącego było uzasadnioną reakcją na stwierdzone nieprawidłowości i nie miało charakteru instrumentalnego. Uchylono wyrok WSA i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania.

Dopuszczalne jest nałożenie dodatkowych zobowiązań podatkowych na podatnika po korekcie nierzetelnych faktur, bez potrzeby szczegółowej oceny ich rzetelności przez organ, jeśli korekta była dobrowolna i niekontestowana przez podatnika podczas postępowania kontrolnego.

Decyzja organu podatkowego, uznająca brak podstaw do wznowienia postępowania z uwagi na brak nowych dowodów mogących zmienić treść decyzji ostatecznej, była prawidłowa. Skarga kasacyjna, zarzucająca naruszenie procedury i prawa materialnego, została oddalona ze względu na brak uzasadnionych podstaw materialno-prawnych do wznowienia. NSA potwierdził, że nie doszło do naruszenia zasad procedury administracyjnej

Odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki członek jednoosobowego zarządu ponosi w przypadku bezskuteczności egzekucji oraz braku ujawnienia mienia wskazującego na możliwość zaspokojenia wierzycieli, przy czym wpisy w KRS mają charakter domniemania obalalnego.

Organ podatkowy obowiązany jest dokonać oceny prawnopodatkowej w kontekście stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, nawet gdy elementy definicyjne pojęć odsyłają do norm niepodatkowych.

Długotrwałe postępowanie w sprawie jednostronnego porozumienia cenowego nie stanowi samoistnej podstawy do oprocentowania nadpłaty, chyba że wcześniej potwierdzono niezgodność regulacji krajowych z prawem unijnym. Sąd pierwszej instancji musi dokładniej przeanalizować prawne podstawy dla zasądzenia oprocentowania.

Opłaty za zarządzanie otrzymywane przez spółkę jako pośrednika finansowego nie stanowią dotacji na gruncie u.p.d.o.p., lecz są traktowane jako przychód podatkowy, podlegający opodatkowaniu, a moment powstania tego przychodu określa się na koniec każdego okresu rozliczeniowego zgodnie z umową.

NSA wskazuje, że zasadę należytej staranności w relacjach z kontrahentem należy ocenić na tle konkretnych dowodów w sprawie, a ogólnikowe uzasadnienia sądu niższej instancji nie mogą stanowić podstawy do oddalenia skargi kasacyjnej. Wyrok WSA wymaga wyczerpującej analizy dowodowej i szczegółowego uzasadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że odpowiedzialność spadkobiercy za zobowiązania podatkowe spadkodawcy jest ograniczona do wysokości masy czynnej spadku bez wyraźnego ograniczenia względem pozostałych długów ustalanymi w decyzji ostatecznej. Organy podatkowe winny orzekać zgodnie z art. 98 § 1 Ordynacji podatkowej.

Sąd, rozpoznając skargę kasacyjną, stwierdził, że uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji nie wyjaśniało dostatecznie podstaw prawnych związanych z nadpłatą i jej oprocentowaniem, wymagając ponownej analizy w oparciu o kompatybilność z prawem unijnym i krajowym.

Na mocy orzeczenia TSUE, art. 143 ust. 1 lit. b dyrektywy 2006/112/WE oraz dyrektywa 2006/79/WE stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które wykluczają zwolnienia z VAT dla małych przesyłek niehandlowych, przeznaczonych dla osób fizycznych w innych państwach członkowskich unijnych.