Działania polegające na testowaniu i doskonaleniu technologii opracowanej w ramach wcześniejszych etapów projektu, które mają na celu uruchomienie produkcji, nie stanowią działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu przepisów o uldze B+R i nie uzasadniają kwalifikacji związanych z nimi kosztów jako kwalifikowane.

Przesłanki wznowienia postępowania według art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej podlegają ścisłej wykładni. Nowe dowody lub okoliczności muszą być nieznane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej, co nie miało miejsca w obecnej sprawie.

Oddalenie skargi kasacyjnej M. T. przez NSA z powodu braku zasadności zarzutów, nie stwierdzając naruszeń proceduralnych lub materialnych wymagających wyeliminowania decyzji organów podatkowych z obrotu prawnego.

Postępowanie karno-skarbowe wszczęte przeciwko Skarżącemu nie miało charakteru instrumentalnego. W tej sytuacji bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych został zawieszony zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, co pozwala na dalsze prowadzenie postępowań podatkowych.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykaże przesłanek egzoneracyjnych, a egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna.

Interpretacyjne uzasadnienie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej wymaga realnego wykorzystania postępowania karnego skarbowego nie tylko jako formalnego aktu zawieszenia biegu przedawnienia. NSA potwierdził, że spełnienie przesłanek proceduralnych jest kluczowe, ale zalecenia wyroków muszą być uwzględniane przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Skarga kasacyjna spółki R. sp. z o.o. została oddalona, gdyż ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz sankcji podatkowej przez organy podatkowe było uzasadnione świadomym naruszeniem przepisów dotyczących VAT w związku z nierynkowym ustalaniem cen w transakcjach z podmiotami powiązanymi.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej była zgodna z prawem, a zarzuty dotyczące nieprawidłowości składu sądu i dwuinstancyjności nie zostały potwierdzone.

Utrzymanie w mocy wyroku sądu I instancji, stwierdzającego, że decyzja o opodatkowaniu nieruchomości powiązanych z WORD wymaga uwzględnienia faktycznego zakresu działalności gospodarczej jednostki, a sama przynależność do środków trwałych nie przesądza o związku z działalnością gospodarczą.

Przy ocenie związku nieruchomości z działalnością gospodarczą kluczowe jest przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, wykazującego faktyczne wykorzystanie nieruchomości w działalności gospodarczej; sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nie uzasadnia wyższej stawki podatku.

Nie każde posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę przesądza o jej opodatkowaniu stawką dla działalności gospodarczej; konieczne jest wykazanie jej użycia lub możliwości użycia w tej działalności (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wykładnia ścisła).

Przesłanki ustalenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki muszą wynikać z rzetelnej oceny stanu niewypłacalności, uwzględniając całokształt dostępnych dowodów oraz moment pełnienia funkcji zarządczej.

Wszczęcie postępowania karnego skarbowego wobec zarządu M. sp. z o.o. nie stanowiło działań instrumentalnych w rozumieniu niewłaściwego wykorzystywania przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zgodność decyzji organów podatkowych z przepisami prawa poprzez odmowę uwzględnienia odliczeń VAT przedstawionych przez M. sp. z o.o.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wydatki związane z mieszanym użytkowaniem samochodów służbowych przez pracowników spółki nie stanowią ukrytych zysków ani wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, zatem nie podlegają opodatkowaniu ryczałtem.

Skarga kasacyjna wniesiona przez S. sp. z o.o. w przedmiocie podatku VAT za czerwiec 2017 r. jest niezasadna. Decyzje organów oraz wyrok WSA były zgodne z prawem i potwierdzały nierzeczywistość spornych transakcji. NSA oddala skargę jako nieuzasadnioną.

Podejmując działalność gospodarczą, podatnik wykonujący zorganizowaną i zarobkową działalność, niezależnie od formalnej strony relacji z kontrahentami, spełnia kryteria podatnika podatku od towarów i usług. Zasady obrotu umownego nie determinują samodzielności działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów podatkowych.