Zarządzając proces kasacyjny, NSA podkreśla, że organy interpretacyjne nie mają właściwości badania zgodności przepisów podatkowych z Konstytucją. W przypadku skarg na interpretacje indywidualne sądy administracyjne związane są ograniczeniami formalnymi skargi kasacyjnej.

Nadpłata podatku dochodowego powstaje z dniem złożenia skorygowanej deklaracji rocznej, a nie z dniem pobrania nienależnego podatku przez płatnika. Oprocentowanie nadpłaty obliczane jest od dnia złożenia korekty wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT musi być szczegółowo uzasadnione, a organy podatkowe powinny weryfikować rzeczywiste przesłanki dla wstrzymywania zwrotu na czas nieokreślony.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT, jak określono w postępowaniu prowadzonym wobec K. sp. z o.o., następuje tylko w zakresie kwot rzeczywiście objętych wątpliwościami organu podatkowego, a nie w pełnej wysokości zwrotu, co stanowi naruszenie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.

Brak prawidłowego doręczenia decyzji organu egzekucyjnego likwidatorowi spółki uniemożliwia przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a co za tym idzie, powoduje wygaśnięcie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.

Zaliczenie wpłaty podatkowej na poczet najstarszej zaległości jest prawidłowe, jeżeli nie wynika wyraźna dyspozycja podatnika, niezależnie od późniejszego zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak zasadnych podstaw.

Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wymaga wykazania braku winy w uchybieniu terminu poprzez uprawdopodobnienie, co wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności faktycznych, w szczególności indywidualnych sytuacji strony, takich jak pobyt w areszcie.

W przypadku wniosku o przywrócenie terminu na podstawie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, organ powinien ocenić całokształt okoliczności i ich wiarygodność. Uchybienie terminu uzasadnia jego przywrócenie, jeżeli wnioskodawca uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, również w kontekście sytuacji wykraczających poza jego kontrolę.

Bezskuteczność egzekucji z majątku spółki rozpoczyna odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe, jeżeli nie wykaże on przesłanek egzoneracyjnych, takich jak podjęcie wymaganych wniosków prawnych czy wskazanie majątku umożliwiającego znaczne zaspokojenie tego długu.

Rekompensaty przyznawane na podstawie ustawy o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych z Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji mogą być uznane za dotacje zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, o ile spełniają warunki dotacji określone w ustawie o finansach publicznych

Zasadniczym wątkiem rozstrzygnięcia jest nieuzasadnione przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT w pełnej wysokości przez organ podatkowy, co stanowi naruszenie przepisów ustawy o VAT, w szczególności art. 87 ust. 2. Rzetelność weryfikacji zwrotu wymaga wnikliwego uzasadnienia co do każdej spornej kwoty.

W przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jeśli skarżący uprawdopodobnia brak winy poprzez przedstawienie okoliczności takich jak brak wiedzy o korespondencji spowodowany aresztem, organy powinny uwzględnić całokształt sytuacji i uwzględnić wniosek.

Dla ważności przesłanek solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki w likwidacji konieczne jest, aby wszelka korespondencja egzekucyjna była skierowana do likwidatora jako ustawowego reprezentanta spółki.

NSA podtrzymuje, że prawidłowość doręczeń w postępowaniach egzekucyjnych, w tym na adres likwidatora, jest kluczowa dla oceny odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zobowiązania spółki, oraz że uchylenie wyłącznie decyzji organu drugiej instancji jest zgodne z zasadą dwuinstancyjności.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT musi być należycie uzasadnione obiektywnymi przesłankami. W przypadku braku dostatecznego uzasadnienia oraz wykazania rzeczywistych wątpliwości co do zwrotu podatku, jest ono nieważne. Zwrot powinien dotyczyć jedynie kwoty rzeczywiście spornej.

NSA uchyla wyrok WSA, z uwagi na błędną ocenę materiału dowodowego, w tym niewłaściwe zdefiniowanie kondygnacji, nakazując ponowne rozpoznanie sprawy uwzględniające ocenę kratownic WEMA w kontekście konstrukcji budynku.

Poziome, ażurowe pomosty z kratownic nie mogą być uznane za kondygnacje w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Ich kwalifikacja wymaga szczegółowego ustalenia, czy spełniają funkcje konstrukcyjne stropów. Rozstrzygnięcie oparte na niekompletnym materiale dowodowym i błędnej definicji jest nieuprawnione.