Dodatkowe wpłaty na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców (FWK), określone w ustawie o finansowaniu społecznościowym, stanowią koszty uzyskania przychodów, gdyż nie są objęte wyłączeniem w art. 16 ust. 1 pkt 76 u.p.d.o.p. Interpretacja ta jest oparta na literalnym brzmieniu przepisów.

Zawarcie przez strony nieodpłatnej umowy ustanowienia służebności przesyłu na podstawie art. 305¹ k.c. nie stanowi przychodu dla przedsiębiorstwa z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub praw, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p.

Podatkowej grupie kapitałowej przysługuje prawo do obniżenia dochodu ze źródeł przychodów o poniesioną stratę zgodnie z art. 7 ust. 5 w zw. z art. 7a ust. 1 u.p.d.o.p., o ile spełniony jest warunek dochodowości z art. 1a ust. 2 pkt 4 u.p.d.o.p.

NSA potwierdził legalność stosowania przepisów dot. zobowiązań podatkowych z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach po wyroku TK, uznając działania organów podatkowych za zgodne z prawem i zasadami proceduralnymi dwuinstancyjności.

Opłaty za przekazywanie danych korzystającego z leasingu w odpowiedzi na wezwania organów nie stanowią świadczenia usług podlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT w myśl art. 8 ust. 1 u.p.t.u., gdyż nie stanowią wynagrodzenia za usługi świadczone na rzecz leasingobiorcy.

Podatnik nie może skutecznie odliczyć VAT na podstawie faktur odzwierciedlających nierzetelne transakcje. Niedochowanie należytej staranności przez podatnika wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Odwołanie się do kwestii uprzedniego rozstrzygnięcia dopuszczalności prawnej czynności z zakresu prawa handlowego nie może stanowić podstawy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji podatkowej dotyczącej skutków podatkowych zdefiniowanego stanu faktycznego zgodnie z art. 14b § 1 O.p.

Zobowiązanie podatkowe P.C. S.A. za 2012 r. nie uległo przedawnieniu ze względu na prawidłowe wszczęcie postępowania karno-skarbowego. Spółka nie zachowała należytej staranności przy weryfikacji kontrahentów, co uniemożliwiło jej prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Gmina Miejska X ma prawo do częściowego odliczenia podatku VAT od wydatków inwestycyjnych związanych z cmentarzem według proporcji odpłatnych pochówków w stosunku do całkowitych liczby pochówków, przy zastosowaniu jej własnej metody obliczeń.

Faktury, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji, nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, nawet jeśli skarżący podejmuje działania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W refakturowaniu kosztów mediów "jeden do jednego" w ramach najmu nie powstaje przychód podatkowy, gdyż nie stanowi ono definitywnego przysporzenia majątkowego dla wynajmującego, jak również nie jest objęte przepisami dotyczącymi przychodów z działalności gospodarczej.

Obowiązek podatkowy w VAT z tytułu usług badań klinicznych powstaje z chwilą akceptacji przez Sponsora okresowego zestawienia przeprowadzonych wizyt lub kompletnego zatwierdzenia badań, jeżeli płatność części wynagrodzenia jest wstrzymywana do zakończenia pełnej procedury klinicznej.

Działalność tworzenia oprogramowania, sprowadzająca się do standardowych działań projektowych i implementacyjnych, nie kwalifikuje się jako działalność badawczo-rozwojowa w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f., co wyklucza zastosowanie preferencji podatkowych dla dochodów z praw własności intelektualnej.

Spółka komandytowa nie ma obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku od zaliczek na zyski komplementariuszy w trakcie roku podatkowego. Pobór może nastąpić dopiero po ustaleniu ostatecznego zysku i zobowiązań podatkowych.

O instrumentalnym wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe w znaczeniu mającym wpływ na zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) można mówić wtedy gdy najpierw to postępowanie w fazie in rem zostało zawieszone na podstawie art. 114a ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz. U. z 2025 r.

Skarga kasacyjna nie może zostać uwzględniona, jeśli nie jest poparta uzasadnionymi podstawami faktycznymi lub prawnymi, a ustalenia Sądu pierwszej instancji dotyczące braku rzeczywistej transakcji pozostają nienaruszone.

Dla skutecznego zastosowania zwolnienia z art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p., niezbędne jest wykazanie przez odbiorcę dywidendy statusu rzeczywistego właściciela przychodów, co nie może polegać jedynie na spełnieniu formalnych uwarunkowań prawnych, ale wymaga wykazania rzeczywistej działalności gospodarczej. Sztuczne struktury nie mogą korzystać ze zwolnienia, jeżeli ich głównym celem jest optymalizacja podatkowa

Wniosek o zwrot podatku akcyzowego nie spełniający wymogów formalnych, w tym braku załączenia dowodów płatności akcyzy, podlega pozostawieniu bez rozpatrzenia. Obowiązek przedstawienia wymaganych dokumentów spoczywa na wnioskodawcy.

Wystawienie faktur przez podmioty nieprowadzące faktycznej działalności gospodarczej uniemożliwia obniżenie podatku należnego o podatek naliczony. Skarga kasacyjna wniesiona przez A.N. została oddalona z uwagi na brak przekonujących dowodów podważających decyzję organów podatkowych.

Organ interpretacyjny może badać transakcje pod kątem uniknięcia opodatkowania, jeśli umowy były zawierane po wejściu przepisów ograniczających ten proceder, nawet jeśli podobne działania miały miejsce wcześniej.

Do zwrotu akcyzy z tytułu eksportu wyrobów wymagane jest złożenie kompletu dokumentów, w tym potwierdzenia zapłaty akcyzy, bez których organ podatkowy nie jest zobowiązany do rozpoznania wniosku.

NSA uznaje za bezpodstawny zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie uznania faktur za "puste", potwierdzając prawidłowość decyzji o odmowie odliczenia podatku naliczonego. Skarga kasacyjna oddalona wobec braku uzasadnionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił sprostować oczywistą omyłkę pisarską w wyroku z dnia 27 stycznia 2026 r. (sygn. akt: II FSK 1430/23) poprzez usunięcie słowa „kasacyjną" z punktu drugiego sentencji tego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna B.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, dotyczącą rozliczenia podatku VAT za 2018 rok, jest nieuzasadniona. Organy podatkowe działały zgodnie z przepisami prawa, a brak zgłoszenia pełnomocnictwa przez skarżącą skutkował prawidłowym doręczeniem decyzji.