NSA orzeka, iż decyzje administracyjne dotyczące przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, wydane z rażącym naruszeniem prawa, mogą zostać uchylone, niezależnie od twierdzeń o nieodwracalnych skutkach prawnych, jeśli istnieje możliwość ich podważenia w toczącym się postępowaniu cywilnym.

Przewóz osób, zrealizowany przez skarżącego, spełniał przesłanki przewozu okazjonalnego, wymagającego uzyskania licencji i spełnienia warunków konstrukcyjnych pojazdu, a jego naruszenie skutkowało zasadnym nałożeniem kary pieniężnej.

Przedstawiciel pośredni w postępowaniu celnym ponosi solidarną odpowiedzialność za należności celne, gdy zgłaszana odzież używana nie spełnia warunków nadania preferencyjnego pochodzenia, w tym wymogu przeznaczenia wyłącznie do odzysku surowców, co wyklucza zastosowanie preferencyjnej stawki celnej.

Uchwała Rady Powiatu w Siedlcach w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów przekraczała zakres upoważnienia ustawowego oraz miała charakter arbitralny, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności z powodu naruszenia art. 130a ust. 6 p.r.d.

Przedstawiciel pośredni ponosi odpowiedzialność za dług celny za towar dopuszczony do obrotu przy deklarowanej, lecz nieuzasadnionej preferencyjnej stawce celnej. Brak spełnienia warunków pochodzenia na dzień zgłoszenia celnego uniemożliwia zastosowanie preferencji celnych.

Skarga kasacyjna nieskuteczna, skarżąca odpowiada jako przedstawiciel pośredni za dług celny, gdy zgłoszenie błędnie wskazało preferencje celne, bowiem odzież używana nie spełniała warunków preferencyjnego pochodzenia EOG. Zgłoszenie celne kreuje odpowiedzialność solidarną.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej została oddalona, a doręczenie decyzji organu I instancji uznano za nieskuteczne z powodu wadliwego doręczenia adresatowi prowadzącemu działalność gospodarczą.

Oddalenie skargi kasacyjnej - preferencyjna stawka celna 0% nie przysługuje w przypadku wykorzystania odzieży używanej do innych celów niż odzysk surowców. Odpowiedzialność solidarna przedstawiciela pośredniego. Brak podstaw do uwzględnienia skargi.

Stawkę celną zgodną z unijnym kodeksem celnym należy stosować na podstawie daty zgłoszenia importowanego towaru. Przedstawiciel pośredni ponosi solidarną odpowiedzialność celną, a zgłoszenie preferencyjnego pochodzenia wymaga spełnienia warunków określonych w dekretach międzynarodowych.

Przedstawiciel pośredni odpowiada solidarnie z importerem za dług celny; brak spełnienia warunków preferencyjnego pochodzenia towarów wyłącza możliwość stosowania preferencyjnych stawek celnych zgodnie z UKC i Protokołem 4 EOG.

Doręczenie decyzji administracyjnej na adres działalności gospodarczej nie jest skuteczne, jeśli przesyłkę odbiera osoba nieupoważniona; brak skutecznego doręczenia wstrzymuje bieg terminu do wniesienia odwołania.

Nie przysługuje preferencyjna stawka celna, gdy sprowadzona odzież używana nie jest przeznaczona do odzysku, co warunkuje jej pochodzenie w rozumieniu Protokółu 4 do umowy EOG. Przedstawiciel pośredni odpowiada solidarnie za dług celny.

Decyzja w przedmiocie utraty dobrej reputacji zarządzającego transportem na skutek stwierdzenia dwóch najcięższych naruszeń jest uzasadnioną i proporcjonalną reakcją administracyjną, w świetle art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d., biorąc pod uwagę brak merytorycznych przesłanek do jej uchylenia.

Stwierdzenie utraty dobrej reputacji w świetle art. 7d u.t.d. jest uzasadnione, gdy ciężar i liczba naruszeń przepisów transportowych istotnie zagraża bezpieczeństwu, a brak przesłanek zwolnienia z tej sankcji, takich jak skuteczna poprawa sytuacji w przedsiębiorstwie, stanowi podstawę do utrzymania w mocy decyzji administracyjnych.

Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności winno uwzględniać funkcjonalne powiązanie budynków mieszkalnych, a nie wyłącznie ewidencję gruntów czy miejscowy plan. Zakres wyjaśnień winien obejmować pełne rozważenie materiału dowodowego, z pominięciem przepisów planu zagospodarowania, które mogą wprowadzać sprzeczne interpretacje.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, iż przewoźnik ponosi odpowiedzialność za naruszenie przepisów o przewozach drogowych poprzez niezgodne z rozkładem jazdy realizowanie kursów, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Decyzje administracyjne muszą zawierać wystarczające uzasadnienie, rozpatrujące wszystkie materialne dowody i uwzględniające twierdzenia stron, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), przy czym niedopełnienie tych obowiązków skutkuje uchyleniem decyzji.