W sprawie dotyczącej zgłoszenia znaku towarowego "4protekt" NSA uchylił wyrok WSA oraz decyzje Urzędu Patentowego z powodu wadliwej oceny podobieństwa znaków na podstawie art. 132¹ ust. 1 pkt 3 p.w.p. przez nadanie nadmiernego znaczenia poszczególnym elementom zamiast całościowej oceny wrażenia wizualnego, fonetycznego i znaczeniowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej odmawiająca unieważnienia przetargu na rezerwację częstotliwości, jako zgodna z prawem, oparta była na obiektywnych i przejrzystych kryteriach, nie łamiąc tym samym zasady niedyskryminacji i wspierania konkurencji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż regulacje dotyczące degresji płatności ekologicznej, przewidziane w stosownym rozporządzeniu Ministra Rolnictwa, są zgodne z delegacją ustawową oraz przepisami prawa krajowego i unijnego, co uzasadnia ich zastosowanie. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

Ustalenia organów potwierdzone przez WSA w zakresie urządzania gier hazardowych bez koncesji przez A.S. były zgodne z prawem, a nałożona kara pieniężna była uzasadniona zgodnie z art. 89 ustawy o grach hazardowych.

Osoba dokonująca czynności stanowiących zaplecze techniczne i organizacyjne dla gier na automatach bez koncesji, spełnia przesłanki urządzającego gry hazardowe w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, co uzasadnia wymierzenie kary pieniężnej.

Postępowanie administracyjne wszczęte po wygaśnięciu uprawnienia, które jest jego przedmiotem, wymaga umorzenia na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., gdyż z powodu wygaśnięcia zezwolenia niemożliwym jest dokonanie jego zmiany.

Wbrew błędom w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, naruszenia przepisów dotyczące sankcjonowania działań poza kontrolą nie uzasadniają opróżnienia zastosowanych kar. Sąd stwierdził naruszenie zasad proceduralnych przez organ administracyjny.

Podmiot zarządzający automatami do gier bez koncesji wypełnia znamiona "urządzającego gry hazardowe" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że właściciel lokalu, wynajmujący powierzchnię pod automat do gier, poprzez aktywne działanie w urządzaniu gier hazardowych, jest "urządzającym gry na automatach" i odpowiada na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. NSA uchyla wyrok WSA i oddala skargę, uznając ją za oczywiście bezzasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że legalne przypisanie statusu "urządzającego gry" na automatach obejmuje również podmioty wynajmujące lokal, jeżeli ich działania tworzą warunki do prowadzenia gier hazardowych poza kasynem, w świetle szerokiej wykładni art. 89 ustawy o grach hazardowych.

Do zmiany wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste może dojść przez zaakceptowanie wypowiedzenia jej wysokości lub postępowanie przed samorządowym kolegium odwoławczym, a kwestie te są niezwiązane z postępowaniem na podstawie ustawy przekształceniowej. Skarga kasacyjna wobec tego oddalona.

Osoba udostępniająca lokal pod automaty do gier hazardowych może być traktowana jako urządzający gry na automatach i podlegać karze pieniężnej z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, szczególnie gdy współorganizuje przedsięwzięcie hazardowe.

Nieuzasadniona skarga kasacyjna nie ma wpływu na podważenie decyzji ARiMR. Odpowiedzialność dowodowania spełnienia warunków płatności dobrostanowej spoczywa na stronie ubiegającej się o pomoc, a brak sformalizowanych podstaw kasacyjnych uzasadnia ich odrzucenie.

Urządzanie gier hazardowych w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych obejmuje wszelkie czynności zapewniające grze odpowiednie warunki, które mogą wystąpić przed i podczas prowadzenia gry; odpowiedzialność administracyjna jest niezależna od rozumienia pojęcia "prowadzenia gier" na gruncie Kodeksu karnego skarbowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną organu za zasadną, uchylając wyrok WSA i oddalając skargę T.Z. na ustalenie nienależnie pobranych płatności ekologicznych. Uchylono zobowiązanie zwrotu, podkreślając znaczenie prawidłowego postępowania dowodowego oraz potwierdzenia naruszenia norm prawnych.

Dla przyznania płatności rolno-środowiskowych do gruntów ZWRSP konieczne jest posiadanie tytułu prawnego do tych gruntów, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy PROW, co jest zgodne z prawem unijnym i krajowym.

Odwołanie się do kwestii braku winy w przypadku uchybienia terminu musi być w rzeczywisty sposób uprawdopodobnione przez stronę, a okoliczności związane z pandemią, bez wykazania bezpośredniego ich wpływu, nie stanowią podstawy do przywrócenia terminu (art. 58 § 1 k.p.a.).

NSA podtrzymuje zasadność wymogu posiadania tytułu prawnego do działki z ZWRSP jako warunku płatności bezpośrednich, zgodnie z prawem krajowym i unijnym, odrzucając zarzuty niezgodności z zasadą proporcjonalności i równości (art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach).