Art. 92a ust. 10 u.t.d. nie wyłącza możliwości nałożenia kary za stwierdzone naruszenia wynikające z różnych przepisów załączników nr 3 i nr 4, chyba że jedno naruszenie obejmuje drugie. Nałożenie kar za różne podstawy prawne jest dopuszczalne, gdy naruszenia te są różne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przez Starostę Wałeckiego miało charakter oczywisty, lecz nie rażący, wykluczając stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Decyzja o wygaśnięciu stosunku służbowego jest zgodna z przepisami prawa, gdy funkcjonariusz odmawia przyjęcia propozycji zatrudnienia w ramach nowej struktury Krajowej Administracji Skarbowej, co skutkuje wygaśnięciem stosunku służbowego, traktowanym jako zwolnienie ze służby.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nałożenie kary na przewoźnika zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy SENT jest prawidłowe, a przepis ten nie dopuszcza miarkowania kary w oparciu o art. 189d k.p.a., wyłączając jego zastosowanie. Zasada proporcjonalności jest realizowana według mechanizmów przewidzianych w ustawie SENT.

Nałożenie na B. Sp. z o.o. kary pieniężnej za naruszenie obowiązków ustawy SENT jest zgodne z prawem; brak przesłanek do odstąpienia od kary. Organy administracyjne prawidłowo zastosowały przepisy postępowania i prawa materialnego.

Podmiot faktycznie organizujący przewóz i dysponujący towarem jako właściciel, nawet przy incydentalnym przewozie, ma obowiązek zgłoszenia w systemie SENT. Niewykonanie tego obowiązku uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność administracyjną za brak nadzoru nad aktualnością badań technicznych pojazdów wykorzystywanych w przewozie, co wyklucza możliwość odstąpienia od kary na podstawie art. 92c u.t.d., chyba że dowiedzie braku wpływu na naruszenie.

Nagła choroba kierowcy wykonującego przewóz drogowy nie wyłącza odpowiedzialności przedsiębiorcy za naruszenie przepisów transportowych, jeżeli przedsiębiorca przy dołożeniu należytej staranności mógł uniknąć naruszenia. Okoliczności sprawy muszą obiektywnie wykluczać możliwość zapobieżenia naruszeniu.

Uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego powinno w pełni wyjaśniać podstawę prawną rozstrzygnięcia, z uwzględnieniem przepisów prawa materialnego i proceduralnego; brak dostatecznego uzasadnienia stanowi podstawę do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier, nie traci tej pozycji wskutek podnajmu części lokalu, tym samym ponosząc odpowiedzialność administracyjną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie uznał za mające wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego dotyczące sumowania kar pieniężnych i wadliwej ich kwalifikacji według prawa unijnego, co skutkowało uchyleniem jego wyroku.

Niewyczerpujące uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, nieokreślające podstawy prawnej rozstrzygnięcia, może być podstawą do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

W czasie trwania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, na podstawie art. 15 zzr ustawy COVID-19, można zawiesić bieg terminu przewidzianego dla zgłoszenia przemieszczenia zwierząt, nawet jeśli termin ten wynika z regulacji unijnych.

Nie spełnienie przesłanek dotyczących znikomej wagi naruszenia oraz zaprzestania naruszania prawa przez stronę uzasadnia brak możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., co skutkuje utrzymaniem decyzji administracyjnych karzących.

Organy administracji publicznej są uprawnione do wydawania zaświadczeń jedynie na podstawie danych zgromadzonych w posiadanych rejestrach i ewidencjach, a brak takich danych uniemożliwia wydanie zaświadczenia potwierdzającego warunki służby uzasadniające podwyższenie emerytury.

Orzeczenie dyscyplinarne musi zawierać szczegółową kwalifikację prawną czynu, a jego wymierzenie musi nastąpić w ustawowym terminie; brak wskazania podstaw prawnych skutkuje uchyleniem kary.

Prezydent Miasta Nowego Sącza nie wykazał błędów proceduralnych ani merytorycznych w zarządzeniu Wojewody Małopolskiego dotyczącym zmiany organizacji ruchu drogowego. Decyzja o nałożeniu ograniczeń została uznana za zgodną z interesem ogólnospołecznym, a skarga kasacyjna oddalona.