Skarga kasacyjna skarżącego Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zostaje oddalona, jako bezzasadna, przy uznaniu prawidłowości zastosowania przepisów unijnego kodeksu celnego dotyczącego cła antydumpingowego oraz terminu zawieszenia powiadomienia o długu celnym.

Skarga kasacyjna została oddalona, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył przepisów postępowania ani prawa materialnego w ocenianiu decyzji administracyjnej, a odmowa przyjęcia zgłoszenia celnego i naliczenie dodatkowego cła były zgodne z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje skargę kasacyjną za nieusprawiedliwioną wobec rażącej bezczynności Przewodniczącego KRRiT w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu na wniosek Fundacji.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA oraz uchwałę Komisji Egzaminacyjnej, wskazując na konieczność ponownej oceny pracy egzaminacyjnej zgodnie z wytycznymi sądów oraz przepisami prawa o adwokaturze, mając na uwadze wszystkie ustawowe kryteria oceniania.

Składanie wniosku o obniżenie opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy nowelizującej jest dopuszczalne przed uzyskaniem prawomocności decyzji rezerwacyjnej, a prawomocność tej decyzji wpływa jedynie na merytoryczne rozpatrzenie wniosku.

Nie jest dopuszczalne odmówienie wszczęcia postępowania w sprawie obniżenia opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością wskazując na brak prawomocnej decyzji rezerwacyjnej, jeżeli wniosek o obniżenie został złożony zgodnie z ustawowym terminem, a właściwym działaniem organu jest zawieszenie postępowania do czasu prawomocności decyzji rezerwacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzje o wygaśnięciu stosunku służbowego z dniem 31 sierpnia 2017 r. wobec Z.A., które zapadły w trybie art. 165 ust. 7 oraz art. 170 p.w. KAS, były zgodne z prawem i prawidłowe, potwierdzając, że nieprzedstawienie propozycji służby wynikało z racjonalnych i niearbitralnych przesłanek.

Przewóz drogowy okazjonalny realizowany bez wymaganego zezwolenia podlega karze pieniężnej, nawet jeśli nie spełnia kryteriów przewozu grupowego zdefiniowanych w przepisach unijnych.

Przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym wyznacza dwuletni termin na wszczęcie i rozstrzygnięcie postępowania w sprawie nałożenia kary, którego naruszenie skutkuje koniecznością umorzenia postępowania.

Skarga kasacyjna, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, podlegała oddaleniu. Przewożone odpady zostały prawidłowo zaklasyfikowane jako niebezpieczne, a rozstrzygnięcia organów administracyjnych są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

teza orzeczenia

Nie istnieją podstawy do uchylenia kary pieniężnej nałożonej na zarządzającego transportem, jeśli udowodniono, że naruszenie przepisów transportowych mogło być przewidziane i wynikało z zaniedbań organizacyjnych, pomimo okoliczności nadzwyczajnych jak COVID-19.

Możliwość odstąpienia od warunków określonych w zezwoleniu na przewozy regularne zgodnie z art. 15n ustawy COVID-19 istnieje w przypadku spełnienia przesłanek braku rentowności lub konieczności przeciwdziałania COVID-19, a kwestia ta wymaga ponownej oceny przez WSA.

Oddalenie skargi kasacyjnej; wykonanie przewozu drogowego bez wymaganej licencji uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, gdy przewóz nie spełnia wymogów legalności wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Złożenie wniosku o obniżenie opłaty za dysponowanie częstotliwościami przed uprawomocnieniem się decyzji rezerwacyjnej nie uzasadnia odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego; organ powinien rozważyć zawieszenie postępowania do czasu prawomocności decyzji.

Wniosek o obniżenie opłaty za rezerwację częstotliwości można złożyć przed prawomocnością decyzji rezerwacyjnej, a decyzja w sprawie powinna zostać zawieszona do czasu uzyskania prawomocności tej decyzji, co umożliwia spójne stosowanie regulacji.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na bezpodstawne uchylenie decyzji rejestracyjnej po upływie 10-letniego terminu przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a.; decyzja powinna ograniczać się do stwierdzenia naruszenia prawa.

Podmiot wynajmujący lokal, zawierający automaty do gier hazardowych, może być uznany za urządzającego gry hazardowe, jeśli jego zaangażowanie obejmuje istotne wsparcie logistyczne umożliwiające organizację i działania gier, podlegając tym samym karze zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.