W przypadku uchybienia terminowi zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu, spowodowanego przez dezorganizację wynikającą z pandemii COVID-19, spółka musi wykazać brak winy zgodnie z art. 58 § 1 KPA. Organizacyjne trudności wewnętrzne przedsiębiorstwa nie uzasadniają przywrócenia terminu.

Skarga kasacyjna P. Sp. z o.o. wobec wyroku WSA w Warszawie oddalona. NSA podtrzymał uznanie, że obowiązek zawiadomienia o nabyciu pojazdu nie został przez skarżącego spełniony zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym.

Przywrócenie terminu zgłoszenia zbycia pojazdu w okresie pandemii COVID-19 nie jest uzasadnione, jeśli podmiot nie uprawdopodobni braku winy w uchybieniu terminu, a zakłócenia wynikające z pandemii nie stanowią przesłanki do przywrócenia terminu proceduralnego.

Sąd uznał, że dopełnienie obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu wymaga odrębnego dokumentu zawiadomienia, a nie spełnia go dokument potwierdzający samo zbycie, przez co oddalenie skargi kasacyjnej było uzasadnione.

W przypadku zmiany przepisów materialnoprawnych dotyczących nadpłat, szczególnie gdy nie przewidziano przejściowych regulacji, stosuje się przepisy obowiązujące w chwili powstania stosunku prawnego. Nowe przepisy wyłączające możliwość oprocentowania nadpłaty mają zastosowanie do decyzji wydanych po ich wejściu w życie i wyłączają art. 78 O.p.

Brak realnej możliwości efektywnego zarządzania operacjami transportowymi przez jedną osobę w nadmiernie rozproszonych przedsiębiorstwach, skutkuje uzasadnioną utratą dobrej reputacji, w przypadku najbardziej poważnego naruszenia przepisów transportu drogowego.

Posiadanie tytułu prawnego do gruntów rolnych nie wystarcza do przyznania wsparcia na zalesienie; konieczne jest faktyczne ich rolnicze użytkowanie. Formalny właściciel nie prowadzący samodzielnej działalności rolniczej nie spełnia definicji rolnika.

Stwierdzenie utraty dobrej reputacji przez zarządzającego transportem na podstawie art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d. powinno obejmować wszystkie przedsiębiorstwa, w których pełni on funkcje zarządcze, nawet jeśli poważne naruszenia odnaleziono tylko w jednym z nich, uzasadniając odstąpienie od zakazu reformationis in peius.

Organ celny ma prawo unieważnić zgłoszenie wywozowe w przypadku braku wiarygodnych dowodów potwierdzających wywóz towaru poza UE, co spoczywa na eksporterze. Dokumenty muszą być w oryginale lub odpowiednio poświadczone.

Sąd Naczelny uznaje, że podejmowanie i wykonywanie działalności przewoźnika drogowego bez wymaganego zezwolenia stanowić może podstawę do nałożenia kary pieniężnej, nawet jeśli przewóz odbywa się pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych oraz z wykorzystaniem aplikacji mobilnej do zlecenia usługi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyklucza kumulacji kar za różne i nietożsame naruszenia prawne, jeśli zachowania odpowiadają osobnych czynów zawartych w zał. nr 3 i 4 do tejże ustawy.

Postępowanie administracyjne dotyczące nałożenia kary pieniężnej za brak uiszczenia opłaty elektronicznej na spółkę w restrukturyzacji sanacyjnej winno być wszczęte z udziałem zarządcy masy sanacyjnej; kierowanie zawiadomienia do spółki czyni wszczęcie postępowania nieskutecznym.

Art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyłącza nałożenia odrębnych kar za nietożsame naruszenia ujawnione podczas jednej kontroli, jeżeli wypełniają one różne znamiona deliktów z załączników ustawy.

Decyzja o rejestracji pojazdu oparta na wcześniej wadliwej decyzji nie jest nieważna, gdyż wadliwość może prowadzić jedynie do wznowienia postępowania. Błędy proceduralne nie skutkują rażącym naruszeniem prawa i uzasadnieniem stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej.

Odpowiedzialność zarządzającego transportem za naruszenia przewozu drogowego na zasadzie ryzyka wymaga wykazania przez stronę wszelkich starań w celu ich zapobieżenia, a brak takiej wykazanej staranności skutkuje utrzymaniem kary.