Działania polegające na przewozie osób bez wymaganych uprawnień medycznych i psychologicznych należało zakwalifikować jako naruszenie ustawy o transporcie drogowym uzasadniające nałożenie kary pieniężnej. Skarga kasacyjna oparta na zarzutach błędnej kwalifikacji faktycznej i prawnej nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zatwierdzenie projektu organizacji ruchu, mającego na celu ochronę pieszych poprzez ustawienie słupków ograniczających ruch pojazdów, stanowi działanie zgodne z prawem i potrzebami społeczności lokalnej, nawet jeśli wiąże się z pewnymi niedogodnościami dla właścicieli nieruchomości prowadzących działalność gospodarczą.

Działalność przewozu osób za pośrednictwem aplikacji mobilnych, takich jak Bolt, podlega regulacjom prawnym dotyczącym krajowego transportu drogowego, które wymagają posiadania odpowiednich licencji i spełnienia przewidzianych ustawowo wymogów. Brak ich spełnienia może skutkować nałożeniem odpowiednich kar administracyjnych.

W świetle art. 165 ust. 7 p.w.KAS, decydent w KAS nie jest zobowiązany do składania wszystkim funkcjonariuszom propozycji zatrudnienia, a decyzja ta powinna uwzględniać kwalifikacje i dotychczasową służbę, nie konieczność redukcji etatów.

Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez odpowiednich badań lekarskich i psychologicznych oraz za brak wymaganej licencji nie stanowi naruszenia zasady jednokrotności ukarania w świetle art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym.

Karę pieniężną za nieuzupełnienie danych przewoźnika i środka transportu w SENT przed przewozem można nałożyć nawet gdy przewoźnik jest także odbiorcą. Uzupełnienie danych w trakcie kontroli nie sanowało naruszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, oddalił ją, podtrzymując obowiązek aktualizacji zgłoszenia SENT przez przewoźnika oraz zasadność nałożonej kary pieniężnej.

Odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w świetle ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów wymaga należytego uwzględnienia zasady proporcjonalności oraz dokładnej analizy przesłanek ważnego interesu przewoźnika i interesu publicznego.

Sąd orzeka, iż przesłanie decyzji administracyjnej w formie skanu poprzez e-PUAP, nieopatrzonego podpisem elektronicznym, nie spełnia wymogów formalnych. Tym samym taka decyzja nie wchodzi do obrotu prawnego.

Rozstrzygnięcie NSA: Przepis art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania w postępowaniach dotyczących nałożenia kar pieniężnych na podstawie ustawy SENT. Skarga kasacyjna P. Sp. z o.o. została oddalona.

W przypadku naruszeń ustawy SENT, organy administracyjne winny omawiać przesłanki interesu publicznego, z uwzględnieniem proporcjonalności kary, jej prewencyjnego celu oraz całokształtu okoliczności sprawy, aby uniknąć nieproporcjonalnego nakładania sankcji.

Wezwanie do przedstawienia środka transportu nie jest decyzją administracyjną i nie wymaga sformalizowanego doręczenia. Następuje poprzez system SENT i staje się skuteczne z chwilą nadania numeru referencyjnego. Kary związane są bezpośrednio z każdym zgłoszeniem SENT.

Nieuzasadnione stosowanie automatyzmu w nakładaniu kar pieniężnych za drobne błędy formalne w zgłoszeniach SENT, które nie stanowią zagrożenia interesu Skarbu Państwa, jest sprzeczne z interesem publicznym oraz zasadą proporcjonalności.

NSA utrzymuje orzeczenie WSA uchylające decyzje administracyjne z powodu błędnej wykładni pojęcia 'interes publiczny'. Decyzje nałożenia kary pieniężnej wymagają indywidualnej oceny okoliczności sprawy zgodnie z zasadą proporcjonalności.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w razie problemów technicznych uniemożliwiających doręczenie decyzji elektronicznej, możliwe jest jej doręczenie w formie wydruku zawierającego informację o podpisie elektronicznym, bez potrzeby podpisu własnoręcznego.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zostaje oddalona, a decyzja o uchyleniu kar pieniężnych potwierdzona. Należy przeprowadzić wnikliwą analizę proporcjonalności kary i interesu publicznego.

Przewoźnik, który przed rozpoczęciem przewozu towaru nie dokonał zgłoszenia do systemu SENT i nie uzyskał numeru referencyjnego, odpowiada na mocy art. 22 ust. 1 ustawy SENT karą pieniężną, którą nakłada się niezależnie od późniejszego zgłoszenia. Brak świadomości obowiązków wynikających z ustawy nie wyłącza odpowiedzialności administracyjnej.