W przypadku przekroczenia terminu jednego miesiąca na przedstawienie dowodów sprzedaży towarów w ramach art. 75 ust. 5 rozporządzenia nr 2017/891, następuje utrata zabezpieczenia celnego. Przepisy krajowe związane z pandemią COVID-19 nie mogą zmieniać ani zawieszać terminów unijnych.

Przedłożenie dokumentów potwierdzających zbycie towarów w terminie określonym w art. 75 ust. 5 rozporządzenia delegowanego 2017/891 jest warunkiem sine qua non do zwolnienia zabezpieczenia celnego, którego uchybienie skutkuje przepadkiem zabezpieczenia.

Nieprzedstawienie wymaganych dokumentów w przewidzianym miesięcznym terminie od daty sprzedaży towaru uniemożliwia zwolnienie zabezpieczenia celnego zgodnie z art. 75 ust. 5 rozporządzenia 2017/891, niezależnie od istniejących okoliczności, jak i stosowanych przez organy praktyk.

W przypadkach niedotrzymania terminu przewidzianego na przedłożenie dokumentów potwierdzających spełnienie warunków cenowych przez importera, zgodnie z art. 75 ust. 5 rozporządzenia nr 2017/891, zabezpieczenie celne ulega przepadkowi, a argumenty odwołujące się do pandemii COVID-19 lub wcześniejszej praktyki organu nie uzasadniają innego rozstrzygnięcia.

Niezachowanie terminu z art. 75 ust. 5 rozporządzenia 2017/891 skutkuje utratą zabezpieczenia celnego, niezależnie od okoliczności związanych z pandemią i zasadą zaufania do organów, gdyż unijne regulacje celne mają pierwszeństwo.

Terminy zawarte w unijnym rozporządzeniu delegowanym dotyczące zwolnienia z zabezpieczenia celnego są terminami prawa materialnego, które muszą być ściśle przestrzegane. Przepisy dotyczące COVID-19 nie modyfikują tych terminów, a ich niedochowanie skutkuje utratą prawną zabezpieczenia.

Przekroczenie unijnego terminu jednego miesiąca na przedłożenie dokumentacji handlowej skutkuje utratą zabezpieczenia celnego z mocy prawa art. 75 ust. 5 rozporządzenia 2017/891, niezależnie od regulacji krajowych związanych z COVID-19. Zastosowanie unijnych przepisów jest nadrzędne i niezależne od wszelkich praktyk krajowych.

W przypadku naruszenia przepisów ustawy SENT przez zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym przez podmiot odbierający, nie występują przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie interesu publicznego, gdy odpowiedzialność ma charakter obiektywny.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w przypadku naruszeń w zgłoszeniach SENT, kara pieniężna może być złagodzona przy oczywistym błędzie, lecz odstąpienie od jej nałożenia wymaga wykazania ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, czego w analizowanej sprawie nie wykazano.

Decyzja organu administracyjnego doręczona w formie skanu bez podpisu kwalifikowanego nie wchodzi do obrotu prawnego, uniemożliwiając skuteczne wniesienie odwołania (art. 210 § 1 pkt 8 O.p.; Naczelny Sąd Administracyjny).

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż brak wykazania przez skarżącą wystąpienia przesłanek ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, jeśli doręczenie decyzji organu podatkowego w formie skanu bez podpisu kwalifikowanego nie spełnia wymagań formalnych dla dokumentu elektronicznego, co uzasadnia jej uznanie za niedoręczoną zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej.

Skarga kasacyjna M.M. została oddalona, ponieważ proceduralne uchybienia organu nie miały wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Błędne zatytułowanie pisma przez organ nie wymagało powtórnego wezwania do usunięcia braków, gdyż istota wezwania była jednoznaczna i wystarczająca dla prowadzenia postępowania.

W przypadku stwierdzenia naruszeń ustawy SENT, uniemożliwiających zgodne z przepisami monitorowanie przewozu towarów, zachodzi podstawowy interes publiczny do ukarania podmiotu, a organy mają prawo odmówić odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Skarga kasacyjna zostaje oddalona, gdyż decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za niewypełnienie obowiązków ustawy SENT jest zgodna z prawem, a ocena interesu publicznego i interesu przewoźnika została dokonana prawidłowo.

Przewoźnik ponosi odpowiedzialność za przestrzeganie obowiązków ustawy SENT i usunięcie zamknięć urzędowych, co nie może być usprawiedliwione niewiedzą pracowników, a skarga nałożoną karę, nawet oparta o dowód niewiedzy, podlega oddaleniu.

Z przepisów art. 11 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny jest związany ustaleniami wyroków karnych dotyczących faktów. Odmowa przyznania płatności rolnikowi M.P. była zasadna w związku z prawomocnym skazaniem za sztuczne tworzenie warunków dla uzyskania korzyści finansowych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną uznając, że ustalenia z prawomocnego wyroku karnego, dotyczące stworzenia przez skarżącego sztucznych warunków do uzyskania nienależnych płatności, wiążą sąd administracyjny oraz czynią bezzasadnymi zarzuty skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny, akceptując ustalenia karne, uznał decyzję administracyjną za prawidłową, oddalając skargę kasacyjną i potwierdzając legalność odmowy płatności rolno-środowiskowej, ze względu na stworzenie sztucznych warunków do ich uzyskania.

Wniosek o przyznanie płatności musi być złożony elektronicznie za pomocą aplikacji eWniosekPlus; brak tej formy jest uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania. (art. 61a § 1 k.p.a.)