Klasyfikacja taryfowa obuwia męskiego o cholewkach zakrywających kostkę wymaga interpretacji znaczenia "łydka" w kontekście potocznym, anatomicznym i branżowym, zgodnie z Nomenklaturą Scaloną i przepisami UE.

Opłaty licencyjne, które są warunkiem sprzedaży importowanych towarów, zgodnie z art. 71 ust. 1 lit. c UKC, muszą być wliczone do wartości celnej, nawet jeśli są ponoszone pośrednio. Interpretacja niezgodna z literalnym brzmieniem przepisu jest niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie ustawy o transporcie drogowym jest zgodna z prawem; oddala skargę kasacyjną C. Sp. z o.o. oraz potwierdza poprawność stosowania przepisów bez potrzeby notyfikacji w UE.

Opłaty licencyjne uiszczane pośrednio za sprzedawane towary muszą być doliczane do ich wartości celnej, jeśli są warunkiem sprzedaży, zgodnie z art. 71 ust. 1 lit. c UKC. Importer nie może pomijać tych opłat, chcąc zaniżyć wartość celną. NSA uznał, że takie działania stanowią obejście przepisów.

Opłaty licencyjne z tytułu sublicencji mogą stanowić integralną część wartości celnej towarów, jeśli sprzedaż importowanych towarów bezpośrednio lub pośrednio jest uzależniona od ich uiszczenia, co potwierdza ich włączenie zgodnie z art. 71 ust. 1 lit. c UKC.

Klasyfikacja taryfowa obuwia wymaga uwzględnienia specyfiki językowej oraz branżowej, a nie opiera się wyłącznie na potocznym rozumieniu terminologii związanej z cechami towarów.

Członek zarządu spółki jest odpowiedzialny za jej zaległości podatkowe tylko wtedy, gdy wykaże się, że w okresie pełnienia funkcji istniały przesłanki zgłoszenia upadłości spółki, a przesłanki takie nie zostały wykazane w postępowaniu administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA oraz decyzje organów celnych z powodu błędnej wykładni pojęcia "łydka" w kontekście klasyfikacji taryfowej, podkreślając konieczność uwzględnienia znaczenia branżowego oraz wieloźródłowych definicji słownikowych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. Sp. z o.o., potwierdzając prawidłowość wznowienia postępowania rejestracyjnego pojazdu oraz uchylenie decyzji rejestracyjnej z powodu nieprawidłowości faktury VAT, jako wystawionej przez osobę nieuprawnioną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dla prawidłowej klasyfikacji taryfowej obuwia konieczna jest dogłębna analiza i wykładnia pojęcia "łydka", z uwzględnieniem potocznego i branżowego rozumienia, co jest niezbędne do przyjęcia właściwego kodu CN, w kontekście przepisów prawa materialnego.

Zarządzający transportem ponosi administracyjną odpowiedzialność za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, niezależnie od umów cywilnoprawnych z przewoźnikiem.

Przedsiębiorca wykonujący przewóz okazjonalny samochodem osobowym nie spełniającym kryteriów konstrukcyjnych dla pojazdów przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d. podlega sankcji nałożonej zgodnie z u.t.d., jeżeli przewóz ten nie spełnia warunków wymienionych w art. 18 ust. 4b u.t.d.

Spółdzielnia W. nie posiada legitymacji materialnej do żądania stwierdzenia nieważności decyzji o ustanowieniu użytkowania wieczystego, brak dowodów interesu prawnego wyklucza uznanie za stronę postępowania.

Do uzyskania statusu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji konieczne jest wykazanie interesu prawnego, nie zaś interesu faktycznego. Brak legitymacji materialnej skutkuje odmową rozpatrzenia skargi kasacyjnej.

Utrata zaufania do funkcjonariusza, wynikająca z poświadczenia nieprawdy w oświadczeniu, uzasadnia jego zwolnienie z pełnienia obowiązków służbowych w Służbie Celno-Skarbowej na podstawie art. 180 ust. 1 pkt 8 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej.

Grunty po likwidacji linii kolejowej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, mogą być opodatkowane jako związane z działalnością gospodarczą, jeśli w danym okresie nie wykazano trwałego oderwania od takich celów, mimo braku ich wykorzystania do przewozów kolejowych.

Rolnik ubiegający się o płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne musi wykazać faktyczne posiadanie gruntu. Organ administracyjny nie ma obowiązku generowania dowodów na poparcie stwierdzeń strony, a wykazanie przesłanek uprawniających do płatności należy do wnioskodawcy.

Sąd utrzymuje zasadność nałożenia kary za naruszenie przepisów transportowych poprzez wykonywanie przewozu okazjonalnego bez spełnienia niezbędnych warunków. Przewóz okazjonalny wymaga stosownego zezwolenia i spełnienia określonych rygorów prawnych, nawet gdy firma posiada licencję na transport drogowy osób.