Kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia udziałów jest wartość bilansowa udziałów na dzień ich zbycia, co wyklucza odwołanie do wartości historycznej wydatków poniesionych na nabycie udziałów, jak wynika z art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f.

Dla zastosowania ulgi abolicyjnej konieczne jest, by statek był eksploatowany w transporcie międzynarodowym. Jednostka, która nie jest przeznaczona do przewozu ludzi lub ładunków z jednego miejsca na drugie, choć może być statkiem morskim, nie może być uznana za eksploatowaną w transporcie międzynarodowym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, uznając za słuszne uchylenie interpretacji indywidualnej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z powodu niedostatecznego uzasadnienia interpretacji dotyczącej zakładu podatkowego.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości infrastruktur kolejowych na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. nie stanowi selektywnej korzyści ani niedozwolonej pomocy publicznej, wobec czego może być stosowane bez notyfikacji Komisji Europejskiej.

NSA orzekł, iż darowizna wartości niematerialnych nie stanowi "zbycia" w ramach art. 23 ust. 1 pkt 45c) u.p.d.o.f., co uzasadnia wyłączenie amortyzacji z kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a) u.p.d.o.f.

Statek badawczy, realizujący funkcje inne niż przewóz osób i rzeczy, nie jest eksploatowany w transporcie międzynarodowym w rozumieniu Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania z Wielką Brytanią; zatem dochody członków jego załogi nie kwalifikują się do ulgi abolicyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje uchylenie decyzji zabezpieczającej w związku z niewystarczającymi podstawami do stwierdzenia uzasadnionej obawy nieściągalności zobowiązania podatkowego B. sp.k., pozostawiając organom konieczność ponownej analizy przesłanek zabezpieczenia.

Dywidenda wypłacana przez transparentną spółkę jawną, przy bezpośrednim posiadaniu udziałów przez podatnika, spełnia przesłanki do zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o CIT.

Sąd podtrzymał wykładnię definitywnie wyłączającą z amortyzacji podatkowej budynki mieszkalne w nowym reżimie prawnym, uznając jednocześnie, że zakres ochrony praw nabytych został należycie uregulowany przepisami przejściowymi w art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej.

Przepisy art. 22c pkt 2 updof oraz art. 71 ustawy zmieniającej, wprowadzające modyfikacje zasad amortyzacji budynków mieszkalnych, są zgodne z Konstytucją RP, a skarga kasacyjna dotycząca ich konstytucyjności nie znalazła usprawiedliwienia w świetle rygorystycznych kryteriów proceduralnych oraz wykładni językowej i systemowej.

Zwolnienie z podatku u źródła na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie wymaga od płatnika weryfikacji rzeczywistego właściciela dywidendy; wymagana jest jedynie należyta staranność.

Podatnik, występując z wnioskiem o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy, musi uprawdopodobnić niewspółmierność zaliczek w stosunku do przewidywanego podatku; niewykazanie tej okoliczności nie uzasadnia zmiany decyzji organu administracyjnego dotyczącej zaliczek.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając brak podstaw do uznania faktur za rzetelne dokumenty potwierdzające faktyczne zdarzenia gospodarcze, a tym samym wykluczenia ich jako kosztów uzyskania przychodu, obciążając Skarżącego dowodem wykazania rzeczywistego wykonania usług.

Wypłata zaliczek na poczet zysku wspólników spółki komandytowej w trakcie roku podatkowego nie stanowi faktycznego przychodu do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym, a obowiązek podatkowy powstaje dopiero po ustaleniu ostatecznej wysokości zysku po zakończeniu roku podatkowego.

Użyty w wyroku TSUE z 27 lutego 2025 r., C-277/24 (ECLI:EU:C:2025:130) zwrot: „może skutecznie podważyć ustalenia faktyczne i kwalifikacje prawne dokonane przez organ podatkowy w ramach pierwszego postępowania” oznacza, że kwestionując wysokość długu podatkowego spółki, w ramach postępowania z art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), były członek

Faktury, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie mogą stanowić podstawy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów. Decyzje organów podatkowych oraz rozstrzygnięcia sądowe potwierdzające ich fikcyjność są prawidłowe i oddalenie skargi kasacyjnej jest zasadne.

Wyroki TSUE nie stanowią podstawy wznowienia postępowania, jeśli nie wpływają istotnie na treść decyzji ostatecznych. Postępowanie wznowieniowe nie służy merytorycznemu rozpatrzeniu sprawy, ale weryfikacji przesłanek wznowienia. Dostęp do akt sprawy zapewniony prawem spełnia wymogi obrony.

Podatnicy mogą zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 jedynie do końca 2022 roku. Ustawa zmieniająca nie narusza ochrony praw nabytych, przewidując okres przejściowy, którego wykładnia językowa jest decydująca.

W sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych dochody uzyskane z projektów finansowanych ze środków europejskich podlegają przepisom updof, w szczególności art. 21 i 23, nawet jeśli są wolne od podatku dochodowego.

Przepis art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej jasno wyznacza granicę czasową stosowania poprzednich zasad amortyzacji nieruchomości, ustanawiając ją na koniec 2022 r. Zmiana ta, wsparta przepisami przejściowymi, jest zgodna z zasadą ochrony interesów w toku.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż brak podstaw formalnych do jej uwzględnienia; prawomocne było nieprzyznanie ulgi abolicyjnej, z racji niedopełnienia warunków umowy międzynarodowej z Singapurem.

Zakończenie procesu rekultywacji gruntów musi być formalnie uznane decyzją administracyjną, aby zmienić ich status w kontekście podatku od nieruchomości, a tymczasem grunty te pozostają związane z działalnością gospodarczą.

Przepisy dotyczące raportowania schematów podatkowych, mające charakter materialnoprawny, mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej ze względu na ich związek z obowiązkami informacyjnymi i stosunkami prawnopodatkowymi.

Czas urlopu i usprawiedliwionej nieobecności wlicza się do ogólnego czasu pracy w działalności badawczo-rozwojowej, tym samym wynagrodzenia te stanowią koszty kwalifikowane na podstawie art. 18d ust. 2 pkt 1 i 1a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.