Dofinansowanie, które nie wpływa bezpośrednio na cenę świadczonych usług ani nie stanowi wynagrodzenia za usługi, nie stanowi podstawy opodatkowania VAT. Dotacja pokrywająca jedynie koszty realizacji projektu nie jest elementem wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje prawidłowość decyzji organu odwoławczego dotyczącej stawki podatku od nieruchomości, wskazując, że garaż zlokalizowany w budynku mieszkalnym podlega opodatkowaniu zgodnie z przepisami dla części budynków pozostałych. Skarga kasacyjna została oddalona.

Zasady klasyfikacji taryfowej towarów przywożonych na obszar celny Unii Europejskiej zostały przez organy celne i sądy administracyjne prawidłowo zastosowane. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość wykładni prawa dokonaną przez organy administracji skarbowej oraz sąd I instancji, utrzymując decyzję w mocy.

WSA w Krakowie, oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, nie rozpoznał istoty sprawy oraz naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd ma obowiązek całościowego rozpoznania całego materiału dowodowego i prawnego, niezależnie od formułowanych przez strony wniosków i zarzutów.

Nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy i funkcjonalnie związane z jego działalnością gospodarczą powinny być opodatkowane według wyższej stawki podatku od nieruchomości, bez względu na ich faktyczne wykorzystanie do celów mieszkalnych, zgodnie z danymi ewidencji gruntów i budynków.

Nieruchomości stanowiące własność podatnika, znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które wchodzą w skład jego przedsiębiorstwa, są związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawką dla działalności gospodarczej, nawet jeśli ewidencyjnie sklasyfikowane są inaczej.

Nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy, które według ewidencji gruntów i budynków są sklasyfikowane jako niemieszkalne, mogą być objęte stawką podatku od nieruchomości właściwą dla działalności gospodarczej, nawet jeśli faktycznie są wykorzystywane na cele mieszkalne.

Fakt, że Skarb Państwa jest jedynym wierzycielem spółki, nie zwalnia członka zarządu z obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie ani nie wyłącza jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.

Członkowie zarządu spółki z o.o. odpowiadają za jej zaległości podatkowe solidarnie, jeżeli nie wykazali, że w "właściwym czasie" zgłoszono wniosek o upadłość lub otwarto postępowanie restrukturyzacyjne. Odpowiedzialność ta nie jest zniesiona przez późniejsze umowy układowe czy inne okoliczności niewypłacalności spółki.

W braku terminowego zgłoszenia wniosku o upadłość spółki przez członka jej zarządu, tenże członek ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki pod warunkiem bezskuteczności egzekucji z majątku spółki, chyba że upadłość zostanie zgłoszona w terminie określonym w ustawie upadłościowej.

Zyski wypracowane przez przedsiębiorcę jako osobę fizyczną przed przekształceniem działalności gospodarczej w spółkę kapitałową nie podlegają opodatkowaniu jako przychód z udziału w zyskach osób prawnych, jeżeli są wyraźnie wyodrębnione w księgach spółki.

Należy rozstrzygać możliwość kwalifikacji kary umownej jako kosztu uzyskania przychodu, uwzględniając cel i skutek związku przyczynowo-skutkowego między wydatkiem a przychodem, w ramach przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w zakresie odroczenia płatności podatkowej VAT, zarządzając ponowne rozpoznanie sprawy. WSA powinien przeprowadzić szczegółową ocenę granic uznania administracyjnego oraz właściwe ustalenie przesłanek przyznania ulgi.

Skarga kasacyjna F. sp. z o. o. została oddalona z uwagi na brak dowodów świadczących o instrumentalnym charakterze wszczęcia postępowania karnego skarbowego oraz nieudokumentowane poniesienie kosztów uzyskania przychodów na usługi niematerialne, które nie wykazują związku z generowaniem przychodów.

Członek zarządu spółki ograniczonej odpowiedzialności ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeżeli nie wykaże, że właściwie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości w wymaganym terminie, mimo znanej i potwierdzonej trwałym zobowiązaniem niewypłacalności.

W postępowaniu o przywrócenie terminu termin siedmiodniowy biegnie od daty ustania przyczyny uchybienia, którą sąd pierwszej instancji winien dokładnie ustalić i uzasadnić. Błędna ocena daty rozpoczęcia terminu stanowi podstawę do uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Dla zwolnienia likwidatora z odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania spółki niewypłacalność względem jednego wierzyciela jest wystarczającą przesłanką do zgłoszenia wniosku o upadłość. Obowiązek ten nie zależy od liczby wierzycieli, lecz od niewykonania wymagalnych zobowiązań.

Faktury VAT uznane za nierzetelne nie stanowią podstawy do uznania ich za koszty uzyskania przychodów. Organy podatkowe nie są zobowiązane do bezpośredniego potwierdzania transakcji, a podatnik musi wykazać rzeczywisty charakter wydatku.

Faktury VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie mogą stanowić podstawy do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w kontekście podatku dochodowego. Ciężar dowodu spoczywa na podatniku, który musi wykazać prawdziwość i rzetelność dokumentów uzasadniających zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych.

Na gruncie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność podatkowa członka zarządu spółki nie jest uzależniona od liczby wierzycieli wymienionych w przepisach prawa upadłościowego, co potwierdzają stanowiska orzecznictwa i TSUE.

Postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego, doręczone na podstawie nieprawidłowo przyjętego zakresu pełnomocnictwa, jest czynnością procesową nieskuteczną, co oznacza, że postępowanie nie zostało skutecznie wszczęte, a wydane decyzje nie wywołują skutków prawnych.

Doręczenie decyzji podatkowej nieprawidłową drogą (pocztowo zamiast elektronicznie) powoduje jej nieskuteczność procesową oraz brak wejścia do obrotu prawnego, co skutkuje niedopuszczalnością odwołania.

Podmioty, które wiedziały lub które powinny były wiedzieć o uczestnictwie w transakcjach służących oszustwom podatkowym w ramach karuzeli VAT, nie są uprawnione do odliczenia podatku naliczonego.

Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej w zakresie pytania nr 1, dotyczącego zwolnienia z VAT dostawy nieruchomości, była nieuzasadniona, gdyż kwestie związane z oceną bezskuteczności przewłaszczenia nie mają znaczenia dla rozważania zwolnienia od podatku.