Członkowie zarządu spółki z o.o. odpowiadają solidarnie za zaległości podatkowe spółki, gdy egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że wykażą zgłoszenie wniosku o upadłość we właściwym czasie lub brak winy w jego niezłożeniu.

Decyzje organów celnych determinują podstawę opodatkowania podatkiem VAT z tytułu importu; ich prawomocne rozstrzygnięcie wyłącza ponowne badanie okoliczności w postępowaniu podatkowym.

NSA oddala skargę kasacyjną T. sp. z o.o., uznając, iż ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 100% podatku naliczonego z 'pustych' faktur jest zgodne z prawem. Decyzja organy podatkowego oparta na art. 112c ustawy o VAT nie naruszyła przepisów prawa materialnego ani procesowego.

Prawomocna decyzja w sprawie długu celnego przesądza o podstawie opodatkowania w podatku VAT z tytułu importu; sądy administracyjne nie mogą ponownie oceniać ustaleń prawomocnych decyzji celnych.

Podstawą opodatkowania podatkiem VAT od importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło, co determinuje zobowiązanie podatkowe zgodnie z prawomocną decyzją celną, której elementy nie mogą być kwestionowane w odrębnym postępowaniu podatkowym.

Wpłata darowizny przez darczyńcę na konto wierzyciela obdarowanego spełnia warunki art. 4a ust. 1 pkt 2 u.p.s.d., umożliwiając zwolnienie z podatku, jeśli przekazanie środków następuje w imieniu i na rzecz obdarowanego, dokumentując rzeczywiste uzyskanie darowizny.

Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie członkowie zarządu, jeśli egzekucja przeciwko spółce jest bezskuteczna, chyba że wykażą oni terminowe złożenie wniosku o upadłość lub braku winy w niewniesieniu takiego wniosku.

Członek zarządu spółki odpowiada solidarnie za zaległości w płaceniu zaliczek na podatek dochodowy, jeśli spółka utraciła zdolność do wykonywania zobowiązań, a wniosek o upadłość nie został złożony mimo istniejącego ku temu obowiązku. Posiadanie jedynego wierzyciela nie wyłącza tej odpowiedzialności.

Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki powstaje w przypadku wykazania przez organ, że zaległości powstały w czasie pełnienia funkcji oraz że egzekucja z majątku spółki była bezskuteczna; brak zgłoszenia wniosku o upadłość niezważony winą członka. (art. 116 § 1 o.p.)

Zawieszenie biegu przedawnienia na mocy art. 70 § 6 pkt 1 O.p., dokonane przez organy podatkowe w drodze wszczęcia postępowania skarbowego, podlega kontroli sądu administracyjnego w kontekście oceny instrumentalnego działania organu i przestrzegania zasadności prawnych przesłanek zawieszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy winien dokonać wszechstronnej oceny, czy proceduralna czynność wszczęcia postępowania karnoskarbowego była wykorzystywana instrumentalnie do zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Ciężar wykazania przesłanek egzoneracyjnych określonych w art. 116 § 1 O.p., w tym braku winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, spoczywa na członku zarządu; organ podatkowy nie ma obowiązku udowadniać braku tych przesłanek.

Były członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada solidarnie za zaległości podatkowe spółki w przypadku niewykazania przesłanek egzoneracyjnych, takich jak terminowe zgłoszenie wniosku o upadłość lub brak winy w niezłożeniu takiego wniosku.

Decyzja celna ma charakter przesądzający dla organów podatkowych w zakresie podstawy opodatkowania VAT z tytułu importu towarów. Dopóki decyzja celna jest prawomocna, jej ustalenia muszą być respektowane w postępowaniu podatkowym.

Decyzja organu celnego w zakresie wartości celnej towarów importowanych determinuje określenie zobowiązania podatkowego w podatku VAT, a organy podatkowe nie mogą podważać tych ustaleń w postępowaniu podatkowym.

Gmina ma prawo do stosowania własnego prewspółczynnika godzinowego przy odliczeniu podatku VAT, jeżeli metoda ta najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej działalności, zgodnie z art. 86 ust. 2a i 2b ustawy o VAT, pomimo istnienia odmiennych regulacji w rozporządzeniu Ministra Finansów.

Decyzja celna, prawomocnie ustalająca wartość celną towaru, wiąże organy podatkowe przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku VAT z tytułu importu towarów, i nie może być kwestionowana w postępowaniu podatkowym, dopóki pozostaje w obrocie prawnym.

Doręczenie decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej po upływie terminu przedawnienia zobowiązania głównego powoduje jej nieskuteczność. NSA oddalił kasację, uznając prawidłowość uchylenia decyzji DIAS przez WSA w Warszawie.

Odpowiedzialność byłego członka zarządu spółki za zaległości podatkowe powstaje, gdy zobowiązania podatkowe powstały w czasie pełnienia funkcji, a egzekucja z majątku spółki okazała się nieskuteczna. Przerwanie przedawnienia może nastąpić poprzez egzekucję, natomiast niewypłacalność spółki określa się niezależnie od liczby wierzycieli.

Członkowie zarządu spółki ponoszą solidarną odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, jeśli egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna, a wniosek o upadłość nie został złożony we właściwym czasie ani nie wykazano braku winy.

Ciężar wykazania przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej spoczywa na członku zarządu, a brak wiedzy o sytuacji finansowej spółki, wynikający z faktycznego pozostawienia zarządzania innym osobom, nie wyłącza winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości i nie zwalnia z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.

Członek zarządu spółki, który nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości pomimo istnienia przesłanek niewypłacalności, ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, o ile nie wykaże, że podjął wszelkie staranne działania, by uniknąć szkody dla wierzycieli.

Sąd kasacyjny uznał cofnięcie skargi kasacyjnej za dopuszczalne i umorzył postępowanie, orzekając zwrot kosztów. Cofnięcie nie zmierzało do obejścia prawa ani nie dotyczyło aktu nieważnego.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu; decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu w sprawie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej była prawidłowa, a orzeczenie TSUE z 16 października 2019 r. nie wpływa na jej treść.