Podatnik, który wiedział lub powinien był wiedzieć o uczestnictwie w transakcji związanej z oszustwem podatkowym, traci prawo do odliczenia VAT z niej wynikającego, nawet jeśli towary istnieją i są przedmiotem obrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargi kasacyjne na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stwierdzając, iż wyrok ten, mimo nieprawidłowości uzasadnienia, jest zgodny z prawem, umacniając zasadę odpowiedzialności na gruncie przepisów akcyzowych i właściwości organu.

Prawidłowe odczytanie regulacji zawartych w art. 108a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) w zgodzie z ich celem - którym jest przeciwdziałanie nadużyciom i oszustwom podatkowym – prowadzi do wniosku, iż mechanizm podzielonej płatności znajdzie zastosowanie zarówno w sytuacji, gdy inwestor płaci za fakturę wykonawcy, jak również w sytuacji, gdy

Otrzymana przez spółkę wpłata partycypacyjna Inwestora, będąca elementem umowy zobowiązaniowej, stanowi odpłatne świadczenie usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 8 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organ podatkowy nie wykazał braku dobrej wiary skarżącej spółki w kontekście uczestnictwa w oszustwie podatkowym, przyjmując, że brak jednoznacznych dowodów wyklucza możliwość obciążenia spółki odpowiedzialnością podatkową za nieprawidłowości kontrahenta.

Odwołanie podatkowe, które nie spełnia wymogów art. 222 Ordynacji podatkowej w zakresie określenia zarzutów, istoty i zakresu żądania oraz dowodów, może zostać pozostawione bez rozpatrzenia po wezwaniu do uzupełnienia braków i w przypadku ich nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie przez organ odwoławczy.

Naruszenie prawa do obrony poprzez przeprowadzenie rozprawy niejawnej bez możliwości udziału stron uzasadnia uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy.

Przy orzekaniu o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, przysługujące organowi podatkowemu domniemanie wiarygodności decyzji wymiarowej nie wyklucza jej weryfikacji i podważenia przez osobę trzecią. Wymagana jest możliwość skutecznego kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych wobec spółki, aby zapewnić ochronę praw osoby trzeciej.

Podatnik nie dochowa należytej staranności w weryfikacji kontrahenta przed zawarciem transakcji, nie może odliczyć podatku VAT z faktur nierzetelnych wystawionych przez ten podmiot, nawet jeśli nie działał w złej wierze.

Odpowiedzialność podatkowa osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki musi być orzekana przez organ podatkowy właściwy miejscowo i rzeczowo, z należytym uwzględnieniem pełnych praw do obrony, w tym możliwości efektywnego podważania ustaleń wymiarowych.

Właściwość miejscową organu podatkowego w sprawach odpowiedzialności osób trzecich określa art. 17a ordynacji podatkowej jako ogólną, nie akcyjną. NSA uznał za uzasadnione oddalenie skarg kasacyjnych, potwierdzając prawidłowość uchylenia przez WSA decyzji organu odwoławczego.

W sprawach dotyczących odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki, organ podatkowy właściwy według art. 17a Ordynacji podatkowej musi rozstrzygać zgodnie z przepisami, bez konieczności ustalania nowej miejscowej właściwości na podstawie miejsca wykonywania czynności opodatkowanych.

Skarga kasacyjna B. sp. z o.o. została oddalona, a decyzja organów podatkowych o zakwestionowaniu prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych została uznana za prawidłową. Wyrok sądów niższej instancji uznaje się za wiążący i wykonany zgodnie z prawem.

W postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe należy umożliwić tej osobie skuteczne podważenie ustaleń faktycznych i prawnych wymiaru podatków spółki, a instrumentalne zawieszenie biegu terminu przedawnienia jest nadużyciem prawa, nie wywierającym skutku materialnoprawnego.

Prawo do odliczenia 100% podatku VAT od wydatków na nieruchomość, gdy działalność bezpośrednio przypisana powierzchniom jest opodatkowana VAT, bez potrzeby stosowania proporcji dla tzw. powierzchni mieszanych, jeśli brak działalności pozaopodatkowanej.

Oświadczenie o rezygnacji ze zwolnienia VAT, złożone w akcie notarialnym, wystarcza do skutecznego opodatkowania transakcji poddaną VAT, mimo braku formalnego wymogu w uprzednim stanie prawnym; Skarżąca nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego od transakcji ze S. K., który nie działał jako podatnik VAT.

W transakcjach dotyczących dostawy nieruchomości, przeniesienie praw stanowiące czynność nieodpłatną, a dążące do uzyskania korzyści podatkowych przez finalnych nabywców, narusza ustawę o VAT i stanowi nadużycie prawa w rozumieniu przepisów podatkowych.

Sprzedaż działek budowlanych przez J. A. nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu VAT, gdyż działki nie były wykorzystywane zarobkowo po rozwiązaniu umowy dzierżawy. Planowana sprzedaż ma charakter zbycia majątku prywatnego.

1. W sprawach dotyczących podatkowych interpretacji indywidualnych Naczelny Sąd Administracyjny - przy związaniu podstawami kasacyjnymi stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. i jednocześnie z uwagi na wynikające z art. 134 § 1 w związku z art. 57a P.p.s.a. uwarunkowania dotyczące sądowej kontroli interpretacji indywidualnych przez sąd pierwszej instancji - merytorycznie może rozważać tylko tę sferę prawa

Przeniesienie odpowiedzialności podatkowej w stosunku do osób trzecich powinno być orzekane przez właściwy organ podatkowy, a właściwość miejscową określa się z uwzględnieniem specyficznego podatku oraz intencjonalności wszczęcia postępowań karnych-skarbowych jako czynnika zawieszającego termin przedawnienia zobowiązań podatkowych.

W postępowaniu o odpowiedzialność podatkową osób trzecich wymagane jest uwzględnienie prawa do obrony, w tym możliwości kwestionowania ustaleń z postępowania wymiarowego oraz zapewnienie prawidłowego doręczenia postanowień wszczynających takie postępowanie.

Członek zarządu spółki odpowiada za zaległości podatkowe, jeśli w czasie jego kadencji spełnione zostały przesłanki niewypłacalności. Brak zgłoszenia wniosku o upadłość mimo jednoznacznych przesłanek skutkuje jego odpowiedzialnością, niezależnie od liczby wierzycieli spółki.

Decyzja administracyjna doręczona po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest wadliwa i nie może skutkować orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe.

W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu, "uzasadnione przyczyny" różnicy w podstawie opodatkowania akcyzowego mogą obejmować specyfikę rynku nabycia pojazdu. Organ podatkowy powinien przeprowadzić analizę, jeśli podatnik dostarczy wystarczające uzasadnienie dla swojej deklaracji.