Wiata na opakowania nie spełnia definicji budynku w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż niewystarczająco wydziela przestrzeń za pomocą przegród budowlanych. Siatki ogrodzeniowe łatwe do demontażu nie spełniają wymogu trwałego oddzielania przestrzeni.

Wyrok TSUE C-613/23 nie wpływa na treść orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe, jeśli nie wykazano wpływu wykładni prawa unijnego na dotychczasowe rozstrzygnięcie polskiego sądu administracyjnego.

Wyrok TSUE C-613/23 nie ma znaczącego wpływu na treść wyroku NSA z dnia 27 września 2022 r., III FSK 1979/21, dotyczącego odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, ponieważ omawiane problemy prawne nie były przedmiotem skargi kasacyjnej i nie wpływają na decyzję sądową.

Skarżąca nie wykazała prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdy faktury VAT nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych; wszczęcie postępowania karnoskarbowego było uzasadnione, co wyklucza instrumentalne zawieszenie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że spółka P. sp. z o.o. nie wykazała prawa do odliczenia podatku VAT, biorąc udział w fikcyjnym obrocie paliwami, co uzasadniało utrzymanie decyzji organów skarbowych.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, nakazując zweryfikowanie kwalifikacji czynności jako dostawy towarów bądź świadczenia usług, co jest kluczowe dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego.

Brak rzeczywistej działalności gospodarczej po stronie wystawców faktur wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego, nawet jeśli towary istniały fizycznie. Podatnik nie może powoływać się na zasadę neutralności podatku VAT, jeśli nie dochowuje staranności w weryfikacji kontrahentów.

W przypadku gdy brak jest rzeczywistego wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy, podatnik nie ma prawa do zastosowania 0% stawki VAT, a wszczęcie postępowania karno-skarbowego nie mające instrumentalnego charakteru zawiesza bieg terminu przedawnienia (NSA, sygn. akt: I FSK 96/22).

Podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur, jeżeli usługa formalnie wykazana na fakturze w rzeczywistości nie została wykonana przez dostawcę ani jego podwykonawcę, zwłaszcza gdy brak jest odpowiednich zasobów do jej realizacji, a zgromadzone okoliczności wskazują na oszukańcze działanie dostawcy.

Podatnik świadomy udziału w karuzelowym oszustwie podatkowym, poprzez nabycie towarów wiedząc o przestępczym charakterze transakcji, zostaje pozbawiony prawa do odliczenia podatku naliczonego. Brak dochowania należytej staranności wyklucza możliwość skorzystania z tego prawa, zgodnie z orzecznictwem TSUE.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w VAT za okres od stycznia do czerwca 2008 roku, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., było zasadne z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe właściwie związane z niewykonaniem zobowiązania podatkowego.

NSA oddala skargę kasacyjną P. sp. z o.o. wskazując, że nie istnieją podstawy prawne do zawieszenia obowiązku składania JPK_VAT, a jego ewentualne zawieszenie wymaga nowelizacji przepisów przez ustawodawcę.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną DIAS, utrzymując w mocy wyrok WSA uchylający decyzję o podatku VAT ze względu na brak dowodów na świadome uczestnictwo spółki w oszustwie podatkowym i naruszenie przepisów proceduralnych przez organ.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że uczestnictwo podatnika w karuzeli podatkowej, przy świadomości oszustwa, uzasadnia odmowę prawa do odliczenia VAT na podstawie art. 86 ustawy o VAT oraz prawa europejskiego.

Obowiązek podatkowy z tytułu wynajmu pojazdów powstaje w miesiącu użytkowania, niezależnie od wystawienia faktury, a skarżący nieprawidłowo zaniżył obrót i podatek w deklaracjach VAT-7K za II i III kwartał 2019 r. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Usługi świadczone przez podmioty zagraniczne na rzecz podatnika w postaci pośrednictwa i organizacji usług opieki, reklamy oraz marketingu, nie stanowią usługi kompleksowej opieki zdrowotnej i podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 23% bez uprawnienia do zwolnienia.

Dopuszczalne jest oparcie postępowania podatkowego na materiałach zgromadzonych w innych postępowaniach administracyjnych lub karnych, o ile spełniają one wymogi dowodowe określone w przepisach Ordynacji podatkowej, a brak bezpośredniego przeprowadzenia dowodów z udziałem strony nie narusza jej praw proceduralnych.

Metoda określenia proporcji podatku naliczonego przez organ jest prawidłowa, gdy gmina nie wykaże wyższej reprezentatywności innej metody w kontekście specyfiki działalności, na podstawie art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT oraz rozporządzenia.

Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r., I FPS 1/21, obliguje sądy administracyjne do kontroli, czy wszczęcie postępowania karnego skarbowego było uzasadnione i nie służyło jedynie instrumentalnemu zawieszeniu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Możliwość odliczenia w pełni podatku VAT od kosztów eksploatacyjnych samochodu wykorzystywanego wyłącznie do działalności gospodarczej nie może być kwestionowana jedynie z powodu miejsca parkowania, jeśli inne przesłanki wskazują na wyłączność takiego użycia.

Zaskarżona decyzja organu naruszająca przepisy dotyczące oceny dowodów i zasady zaufania do organów została prawidłowo uchylona przez sąd I instancji; skarga kasacyjna była bezzasadna.

Podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów węglowych objętych stawką inną niż zerowa, mimo zwolnienia na przeznaczenie, jest zobowiązany do zgłoszeń i składania uproszczonych deklaracji akcyzowych zgodnie z ustawą o podatku akcyzowym.

Rekompensaty otrzymywane przez gminę na podstawie porozumienia międzygminnego za organizację transportu zbiorowego nie stanowią odpłatnego świadczenia usług podlegającego VAT, lecz mają charakter publicznoprawny.

Skarga kasacyjna K.Z. od wyroku WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2022 r. dotycząca podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2016 r. nie zasługiwała na uwzględnienie, jako że nieprawidłowo zidentyfikowane i nieuzasadnione zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych oraz materialnych uniemożliwiały jej rozpoznanie. Zasądzono koszty postępowania kasacyjnego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej