Postępowanie karne skarbowe wszczęte przez organ podatkowy, które nie wykazuje cech instrumentalności, skutecznie zawiesza bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Takie działanie nie stanowi nadużycia prawa.

Gmina Z. ma pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dotyczących budowy kramów, gdyż są one wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej opodatkowanej VAT, niezwiązaną z działaniami niepodlegającymi opodatkowaniu.

Członek zarządu spółki z o.o. odpowiada za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykaże, że wniosek o upadłość zgłoszono we właściwym czasie, bądź jeśli nie jest w stanie wskazać mienia spółki, umożliwiającego zaspokojenie zaległości. Zaniechanie zgłoszenia upadłości uzasadnia odpowiedzialność, nawet przy braku innych przesłanek exoneracyjnych.

Zawieszenie działalności gospodarczej nie eliminuje obowiązku podatkowego w zakresie nieruchomości związanych z tą działalnością, jeżeli istnieje możliwość ich przyszłego wykorzystania do działalności gospodarczej; operaty szacunkowe oraz procedury podpisywania decyzji nie naruszają prawa proceduralnego.

Nieprawidłowo przeprowadzone doręczenie decyzji administracyjnej, w którym brak możliwości ustalenia tożsamości odbiorcy przesyłki, skutkuje naruszeniem przepisów proceduralnych, co uzasadnia uchylenie wyroku i ponowne rozpatrzenie sprawy przez sąd I instancji.

Usługi pośrednictwa oraz koordynacji scentralizowanych zakupów mogą być uznane za świadczenia o charakterze podobnym do wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., co uzasadnia pobór zryczałtowanego podatku dochodowego przez płatnika.

Kary umowne za opóźnienia w przekazaniu budynków i zawarciu umów przeniesienia własności, inne niż te dot. wad towarów, mogą być kosztem uzyskania przychodów, jeśli spełniają warunki art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Dla odliczenia pełnych wydatków na pojazdy jako koszt uzyskania przychodów, podatnik musi obiektywnie wykluczyć ich użycie prywatne poprzez wewnętrzne regulacje i ewidencję, co w rozpoznanej sprawie zostało skutecznie dokonane przez spółkę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie dopuściło się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, jednakże działania te nie stanowiły rażącego naruszenia prawa. Uznać należy za uzasadnione wymierzenie organowi symbolicznej grzywny za przewlekłość postępowania.

Wydatki poniesione przez podatnika na wykonanie decyzji administracyjnej, w ramach czynności nieopodatkowanych, nie dają prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdy brak jest związku z czynnościami opodatkowanymi (art. 86 ust. 1 u.p.t.u.).

Zaświadczenia urzędowe mogą być wydawane wyłącznie w oparciu o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego wynikających z rejestrów organów. Interes faktyczny nie uzasadnia ich wydania. Organ podatkowy nie posiada kompetencji do przyznawania praw wymagających ustalenia w postępowaniu cywilnym.

Członek zarządu spółki ponosi solidarną odpowiedzialność za zobowiązania publicznoprawne, jeśli nie wykazał, że w wymaganym terminie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości lub otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego, niezależnie od zgłoszeń postępowań przez inne podmioty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie dopuściło się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania w rozpatrywaniu skargi dotyczącej oprocentowania nadpłaty podatku od nieruchomości, przewlekłość ta nastąpiła jednak bez rażącego naruszenia prawa.

W przypadku skargi kasacyjnej dotyczącej odmowy wydania opinii zabezpieczającej, NSA ocenia zgodność z prawem dokonaną przez organ podatkowy odmowę, co może prowadzić do konieczności ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji, w sytuacji, gdy ocena tego sądu opierała się o materiał nieznajdujący odzwierciedlenia w aktach sprawy.

Złożenie oświadczeń nabywców oleju opałowego oraz ich zestawień jest konieczne do korzystania z obniżonej stawki podatku akcyzowego zgodnie z art. 89 ustawy o podatku akcyzowym, a ich brak uniemożliwia zastosowanie preferencji, nawet przy zniszczeniu dokumentacji.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem oddalona; brak rażącego naruszenia prawa UE w zakresie zastosowania podwyższonej stawki akcyzy z powodu nieprzedłożenia zestawień oświadczeń nabywców.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe, gdy spełnione są przesłanki z art. 116 o.p., w szczególności bezskuteczność egzekucji z majątku spółki oraz niewystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości w terminie.

Brak wymaganych prawem oświadczeń nabywców oleju opałowego uniemożliwia zastosowanie obniżonej stawki akcyzy, niezależnie od faktycznego przeznaczenia paliwa. Zasada proporcjonalności wynikająca z prawa unijnego nie została naruszona przez orzeczenie nakładające podatek w pełnej stawce.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, mogą być opodatkowane według stawek właściwych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, jeżeli istnieje faktyczny bądź potencjalny związek z taką działalnością, niezależnie od ich faktycznego wykorzystania.

Wykreślenie podmiotu z KRS skutkuje utratą zdolności sądowej i czyni postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym, obligując sąd do jego umorzenia. (art. 128 § 1 pkt 1 i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.)

Grunty po nieczynnych liniach kolejowych nie korzystają z podatkowego zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jeśli istnieje możliwość ich związania z prowadzoną działalnością gospodarczą, zaś materiał dowodowy musi być kompletny, aby ustalenie statusu linii kolejowej było prawidłowe.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeśli istnieje możliwość ich wykorzystania w tej działalności. Opodatkowanie nie jest uzależnione wyłącznie od posiadania tych gruntów przez przedsiębiorcę.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej mogą być opodatkowane jako związane z działalnością gospodarczą, nawet bez faktycznego użytkowania, jeśli są w posiadaniu przedsiębiorcy. Sam zamiar ich wykorzystania komercyjnego wystarcza do przypisania wyższych stawek podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak oświadczeń nabywców oraz nieprzedłożenie zestawień uniemożliwiają zastosowanie preferencyjnej stawki akcyzy dla oleju opałowego. Pomimo wyroku TSUE, wymogi formalne nie zostały spełnione, co uzasadniało wynikające z prawa konwencje podatkowe.