Skarga kasacyjna M.G. w sprawie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych została oddalona z powodu niewykazania naruszenia art. 22 § 2a O.p., stanowiącego podstawę decyzji. Zarzuty dotyczące konstytucyjności oraz prawa unijnego były niezasadne dla przedmiotu sprawy.

Faktury VAT wystawione przez podmioty, które nie faktycznie nie realizowały usług, nie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu, nawet gdy podatnik działał w dobrej wierze i zachowując należytą staranność.

Interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora KIS z naruszeniem art. 14c § 1 i § 2 O.p. nie uwzględniała istotnych elementów stanu faktycznego, co skutkowało jej uchyleniem w zaskarżonej części przez WSA oraz oddaleniem skargi kasacyjnej przez NSA.

Zobowiązanie podatkowe P. N. nie uległo przedawnieniu, gdyż wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie może być uznane za instrumentalne jedynie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia podatkowego.

Miejsce prowadzenia działalności gospodarczej kontrahenta na Cyprze, niezaangażowane w Polsce w sposób sugerujący stałość gospodarczej aktywności, nie przenosi ciężaru dowodowego na usługodawcę w postaci nadmiernej weryfikacji siedziby dla celów VAT.

Decyzja ostateczna o zabezpieczeniu podatkowym, mimo wygaśnięcia, może być poddana weryfikacji w trybie nadzwyczajnym, gdyż jej skutki prawne trwają nawet po wygaśnięciu. NSA oddala skargę organu jako bezzasadną.

Faktury wystawione przez podmioty nie prowadzące faktycznej działalności gospodarczej, przedstawiające transakcje nierzetelne, nie dają podatnikowi prawa do odliczenia podatku VAT, nawet jeśli formalnie był on zarejestrowany podatkowo.

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r., sygn. C-189/18, nie stanowił przesłanki wznowienia postępowania w sprawie podatkowej, gdyż nie wpłynął na treść decyzji ostatecznej. Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Członek zarządu spółki nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki, jeśli wniosek o ogłoszenie upadłości zgłoszono we właściwym czasie, co wymaga ustalenia zgodnie z art. 11 i 21 p.u. oraz szczególnymi przepisami ustawy COVID-19.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.a. i art. 54 § 1 pkt 7 O.p., w przypadku importu towarów, nieuregulowanie w terminie należności podatkowych skutkuje zawieszeniem naliczania odsetek za zwłokę, jeśli decyzja nie zostanie doręczona w terminie 3 miesięcy od wszczęcia postępowania administracyjnego.

Brak możliwości powołania się na przesłanki wykluczające odpowiedzialność członka zarządu z uwagi na udział spółki w oszustwie podatkowym jest błędem. Ocena zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych powinna być dokonana niezależnie od okoliczności powstania zaległości podatkowej.

Przepis art. 48 ust. 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej nałożenia obowiązku udostępnienia przez bank informacji objętych tajemnicą bankową.

Zwrot nakładów poniesionych na budowę budynku stanowi odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 u.p.t.u. i korzysta ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.

Przepisy Ordynacji podatkowej, w tym art. 54 § 1 pkt 7 O.p., mają zastosowanie do odsetek za zwłokę od zaległości w podatku akcyzowym z importu, co skutkuje zawieszeniem biegu odsetek, jeśli decyzja nie została doręczona w terminie. NSA uchyla wyrok WSA i postanowienia DIAS, nakazując uwzględnienie tego przy zaliczeniu wpłaty.

Każda osoba, która w momencie nabycia towaru wiedziała lub powinna była wiedzieć o niewypełnieniu obowiązków celnych, ponosi odpowiedzialność solidarną za dług celny powstały z tytułu niewłaściwego przywozu pojazdu na obszar celny UE.

Spółka komandytowo-akcyjna, jako kapitałowa w rozumieniu Dyrektywy 2008/7/WE, powinna być traktowana jako taka dla potrzeb PCC, co stosuje się do całości jej działań, nie tylko restrukturyzacyjnych.

Samochody typu MHEV (miękkie hybrydy) posiadające funkcjonalność wspomagającą silnika elektrycznego, ale niemogące działać tylko na nim, kwalifikują się do obniżonych stawek akcyzy na zasadach określonych w ustawie o podatku akcyzowym, bez szerszej klasyfikacji CN.

Odmowa zawieszenia postępowania w podatku VAT, gdy brak zależności od rozstrzygnięcia innych postępowań podatkowych, jest zgodna z przepisami Ordynacji podatkowej. Prawomocność decyzji akcyzowych i paliwowych nie stanowi prejudykatu obligującego do zawieszenia postępowania VAT.

Odmowa zawieszenia postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. była prawidłowa, gdyż postępowania dotyczące podatku akcyzowego i opłaty paliwowej nie stanowią zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Decyzja organu podatkowego w kwestii zwrotu podatku od towarów i usług za czerwiec 2018 r. nie była dotknięta przedawnieniem, gdyż pięcioletni okres przedawnienia rozpoczął się 21 maja 2019 r., a zatem decyzja doręczona 21 maja 2024 r. była skutecznie wniesiona w ostatnim dniu terminu przedawnienia.

Nieuzasadnione jest uznanie korekty deklaracji podatkowej za samoistną przesłankę do zwrotu nadpłaty podatku. Organ podatkowy nie jest w bezczynności, wzywając do złożenia odrębnego wniosku o stwierdzenie nadpłaty, wymagając tym samym działania podatnika.

Skarga kasacyjna skarżącej na decyzję organu podatkowego o opodatkowaniu usług transportowych VAT w Polsce została oddalona jako bezzasadna; działalność skarżącej podlegała krajowemu opodatkowaniu VAT.

Na gruncie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej wyrok TSUE w sprawie C-189/18 nie wpływa na ostateczną decyzję podatkową dotyczącą rozliczenia VAT, jeśli nie wskazuje on na fałszywe ustalenia podstawowe w decyzjach dotyczących związanych podmiotów.

W sytuacji nieopublikowanego wyroku TK uznającego niekonstytucyjność przepisu, sądy administracyjne mogą stosować prokonstytucyjną wykładnię normy, uwzględniając zasadę ochrony interesów w toku, zwłaszcza gdy przepis ogranicza amortyzację składników majątkowych rozpoczętą przed zmianami legislacyjnymi.