Uchybienia procesowe oraz niewystarczające uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie dotyczące roli i świadomości T.U. w procederze karuzeli VAT powodują uchylenie wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Organ podatkowy nie jest zobowiązany do wydania zaświadczenia o wygaśnięciu zobowiązania podatkowego, które nie zostało uprzednio wymierzone decyzją, albowiem takie zobowiązanie nigdy nie powstało i nie mogło ulec przedawnieniu.

W postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ podatkowy nie ma uprawnienia do stwierdzania wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, które wcześniej nie zostało ustalone decyzją podatkową. Odmowa wydania zaświadczenia o przedawnieniu zobowiązania może być uzasadniona, gdy brak jest danych potwierdzających istnienie takiego zobowiązania.

Za zaległości podatkowe spółki z o.o. członkowie zarządu odpowiadają z mocy art. 116 o.p., gdy egzekucja wobec spółki jest bezskuteczna, a przesłanki egzoneracyjne, takie jak zgłoszenie wniosku o upadłość we właściwym czasie, nie zostały wykazane. Ciężar dowodu w zakresie przesłanek wyłączających odpowiedzialność spoczywa na członku zarządu.

Odpowiedzialność podatkową członka zarządu za zobowiązania spółki wyklucza jedynie obiektywny brak możliwości działania, wynikający z przyczyn niezależnych, nie zaś subiektywne okoliczności zawodowe.

Organ podatkowy nie może odmówić wydania zaświadczenia o żądanej treści, jeśli posiada informacje potwierdzające określony stan faktyczny. Wątpliwości co do spełnienia przesłanek ulgi podatkowej mogą wymagać odrębnego postępowania, ale nie mają wpływu na procedurę wydawania zaświadczeń.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje nieważność sumowania danych do pomniejszenia zryczałtowanego podatku komplementariusza za różne lata podatkowe i brak obowiązku pobierania zaliczek przez spółki komandytowe przed końcowym określeniem podatku. Skargi kasacyjne oddalono.

Członek zarządu odpowiada solidarnie za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykazał, że we właściwym czasie złożył wniosek o upadłość. Specyfika odpowiedzialności nie uzależnia jej od liczby wierzycieli; niewystarczająca egzekucja z majątku spółki czyni ją skuteczną wobec zarządu.

Decyzja Szefa KAS, wydana w trybie art. 119a O.p. dla podatku od nieruchomości, ma charakter deklaratoryjny. W kontekście klauzuli unikania opodatkowania, organ musi wykazać, że podstawowym celem transakcji była korzyść podatkowa; cel gospodarczy nie może być mało istotny.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uzasadnienie wyroku WSA nie spełniało wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a., co niesprawiedliwie pozbawia Skarżącego możliwości obrony, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z obowiązkiem uwzględnienia wszystkich okoliczności dotyczących domniemanej roli brokera w oszustwie podatkowym.

Produkt będący suplementem diety w postaci płynnej bez wymogu rozcieńczania należy klasyfikować pod poz. 2202 CN jako napój bezalkoholowy, co uzasadnia opodatkowanie stawką VAT 23%.

W sprawie dotyczącej interpretacji art. 22 ust. 1a i 1c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, egzemplifikujących pomniejszenia zryczałtowanego podatku dla komplementariuszy spółek komandytowych, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wykluczając możliwość stosowania proporcji dla zysków za więcej niż jeden rok podatkowy.

Decyzje organów podatkowych oraz wyrok sądu pierwszej instancji są zgodne z prawem; zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu na skutek skutecznego zawieszenia biegu terminu, zaś prawa do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących fikcyjne transakcje nie przysługuje.

Suplement diety w formie kropli, klasyfikowany jako napój pod poz. 2202 CN, podlega opodatkowaniu podstawową stawką VAT 23%. Klasyfikacja uwzględnia postać płynną produktu oraz jego bezpośrednie spożycie, niezależnie od sposobu dawkowania.

Pomniejszenie zryczałtowanego podatku dochodowego na podstawie art. 22 ust. 1a u.p.d.o.p. jest ograniczone do roku podatkowego, w którym przychód został uzyskany, i nie ma zastosowania do zaliczek na zyski wypłacane w trakcie roku podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargi kasacyjne, uznając brak podstaw do proporcjonalnego odliczania podatku zryczałtowanego od wieloletnich wypłat zysku dla komplementariuszy oraz potwierdza brak obowiązku poboru zaliczek podatkowych na dywidendy w trakcie roku podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną uznając, że interpretacja przepisów prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniająca szczególne okoliczności pandemii COVID-19 była prawidłowa i uzasadniona.

Organ podatkowy, ustalając podstawę opodatkowania, ma obowiązek dokładnego zbadania uszkodzeń technicznych pojazdu przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym, a jego ocena musi opierać się na profesjonalnych opiniach biegłych, szczególnie w sytuacji rozbieżności między deklarowaną a rynkową wartością pojazdu.

W przypadku przychodu z udziału w zysku spółek komandytowych, przepisy art. 22 ust. 1a i 1c u.p.d.o.p. nie uzasadniają możliwości proporcjonalnego pomniejszania podatku komplementariusza dla kilku lat podatkowych. Nie ciążą również na spółce komandytowej obowiązki poboru zaliczek zryczałtowanego podatku od zaliczek na zyski.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepisy art. 22 ust. 1a i 1c u.p.d.o.p. nie pozwalają na proporcjonalne pomniejszenie zryczałtowanego podatku od dywidend względem zysków wypracowanych w różnych latach podatkowych. Przyjęcie metody zaproponowanej przez Spółkę skutkowałoby pozaustawowym kształtowaniem obciążeń podatkowych.

Odpowiedzialność wspólnika spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki może być przypisana, jeśli nie dowiedzie on istnienia przesłanek egzoneracyjnych jak z art. 116 Ordynacji podatkowej. Członek zarządu odpowiada solidarnie, jeśli nie zgłosił wniosku o upadłość we właściwym czasie.

Statek pomocniczy, służący do wykonywania operacji wsparcia dla platform wiertniczych, nie jest eksploatowany w transporcie międzynarodowym, co wyłącza możliwość zastosowania ulgi abolicyjnej określonej w art. 27g u.p.d.o.f.

Statek nie spełnia definicji "eksploatowanego w transporcie międzynarodowym" na gruncie art. 14 ust. 3 Konwencji polsko-norweskiej, jeśli spełnia funkcję wsparcia operacyjnego platform, a nie przewozu ludzi i ładunków jako celu głównego.

Przy orzekaniu o solidarnej odpowiedzialności komplementariusza spółki komandytowej na podstawie art. 115 O.p. organ podatkowy obowiązany jest wykazać jedynie istnienie zaległości podatkowych spółki oraz fakt pełnienia funkcji komplementariusza.