Sprzedaż udziału w nieruchomości przez M.K. nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o PTU, gdyż czynności związane z uzyskaniem decyzji administracyjnych nie były działaniem sprzedawcy. Nie kwalifikuje to M.K. jako podatnika VAT.

Usługi dozymetrii, polegające na ocenie narażenia na promieniowanie, nie mogą być uznane za służące bezpośrednio ochronie zdrowia, a tym samym nie korzystają z zwolnienia z podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o PTU.

W postępowaniu kontrolnym dotyczącym prawa do odliczenia podatku naliczonego istotna jest wyraźna identyfikacja rzeczywistego przebiegu transakcji oraz zgodna z Dyrektywą 112 wykładnia prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe musi jednoznacznie wykazać pozorność czynności celem wykluczenia prawa do odliczenia.

W przypadku, gdy podatnik nie podejmuje jakichkolwiek działań weryfikacyjnych dostawców, nie może powoływać się na dobrą wiarę w kontekście podatku od towarów i usług, co wyklucza możliwość odliczenia podatku naliczonego.

Powstanie obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d. nie nakłada na podatnika obowiązku złożenia zeznania podatkowego, a niezłożenie takiego zeznania nie skutkuje 5-letnim terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Decyzja ostateczna orzekająca o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej nie może być uchylona na podstawie przesłanek wznowieniowych w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji. Oceną wznowienia powinien zajmować się organ podatkowy w odrębnym postępowaniu.

Wynagrodzenie nauczyciela akademickiego uzyskiwane w wyniku działalności dydaktycznej na uczelni od 1 stycznia 2018 roku uprawnia do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 3 i art. 22 ust. 9b pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie uzasadnia wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli nie wpływa na jej treść. NSA oddalił skargę, podkreślając nienaruszalność decyzji ostatecznej utrzymanej w mocy.

Wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 nie stanowił podstawy do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, gdyż nie wprowadził nowej wykładni, mającej istotny wpływ na decyzję ostateczną polskich organów podatkowych.

Dokonanie płatności przy użyciu mechanizmu podzielonej płatności nie wyklucza automatycznie przesłanki uzasadnionej obawy wyłudzeń skarbowych. Zastosowanie blokady rachunku bankowego w takim przypadku jest zasadne jako środek przeciwdziałania nadużyciom podatkowym na podstawie art. 119zv i art. 119zw Ordynacji Podatkowej.

Sprzedaż działek przez małżonkę wnioskodawcy stanowiła zarząd majątkiem prywatnym i nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż nie była częścią działalności gospodarczej tej małżonki, pomimo jej zarejestrowania jako podatnika czynnego VAT.

Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od zaliczek na poczet zysku wypłacanych komplementariuszom w trakcie roku podatkowego, zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., w braku możliwości pomniejszenia o należny podatek CIT.

W przypadku darowizny środków pieniężnych, udokumentowanie jej przekazania musi być zgodne z art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. NSA uznał, że uchwała dotycząca przekazania na rachunek płatniczy obdarowanego ma ograniczone zastosowanie i nie ingeruje w przesłanki dotyczące rachunków osób trzecich.

Oddalenie skargi kasacyjnej, WSA nie naruszył prawa procesowego ani materialnego przy oddaleniu zarzutów związanych z przedawnieniem zobowiązań podatkowych; braki konstrukcyjne kasacji wykluczają instancyjną kontrolę rozstrzygnięcia.

Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości wyznaczenia innego organu odwoławczego w sprawach podatkowych. Odmowa wszczęcia postępowania zgodnie z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej była zasadna, a zarzuty naruszenia zasady zaufania i prawa do bezstronnego postępowania były niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, uznając brak istotnego wpływu podnoszonych uchybień proceduralnych na wynik sprawy, co zgodne jest z art. 184 p.p.s.a.

Sąd, powołując się na uchwałę II FPS 4/11 oraz brak mocy powszechnie obowiązującej wyroku TK SK 23/19, uznaje prawidłowość decyzji podatkowej w zakresie stosowania wyższej stawki podatku od mieszkań, w których znajdują się wyodrębnione garaże.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pomimo częściowych błędów w uzasadnieniu, jest zgodny z prawem, oddalając skargi kasacyjne obu stron i potwierdzając zgodność działań organów podatkowych z przepisami prawa.

Pełnomocnik ustanowiony dzień po zakończeniu kontroli celno-skarbowej jest prawidłowym adresatem doręczeń; postępowanie karnoskarbowe nie zostało instrumentalnie wykorzystane do zawieszenia przedawnienia; zasada swobodnej oceny dowodów nie została naruszona w procesie oszacowania podstawy opodatkowania.

Składki członkowskie ponoszone przez gminy na rzecz Z. za organizację i utrzymanie lokalnego transportu zbiorowego nie stanowią opodatkowanego świadczenia za usługi, nie podlegają VAT jako wynagrodzenie za czynności opodatkowane.

Ponowne powstanie obowiązku podatkowego z art. 6 ust. 4 u.p.s.d. nie nakłada obowiązku złożenia zeznania podatkowego i nie uzasadnia 5-letniego terminu przedawnienia. Trzyletni termin przedawnienia zaczyna bieg z końcem roku, w którym doszło do prawomocności orzeczenia sądu.

Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do poboru zaliczek na zryczałtowany podatek dochodowy od wypłacanych komplementariuszom zaliczek na poczet zysku za dany rok podatkowy ze względu na niemożność określenia wysokości zobowiązania podatkowego spółki w trakcie trwania roku podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedłużenie blokady rachunków bankowych przez DIAS było zasadne, a przesłanki z art. 119zv oraz 119zw Ordynacji podatkowej zostały skutecznie wykazane, co wpływa na potwierdzenie prawidłowości postępowania organów skarbowych.

Członkowie zarządu mogą być odpowiedzialni za zaległości podatkowe spółki, jeśli faktycznie pełnią tę funkcję w okresie odpowiedzialności, niezależnie od rzekomej rezygnacji, której skutki prawne nie zostały potwierdzone dowodowo.