Instytucja wznowienia postępowania jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i wymaga spełnienia ścisłych przesłanek. Nie wykazano nowych, istotnych okoliczności dla sprawy, co przesądza o braku podstaw wznowieniowych i uchyleniu decyzji podatkowej.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie została oddalona. Decyzja zabezpieczająca wydana z naruszeniem art. 33 Ordynacji podatkowej nie spełnia wymogów uzasadnienia narzuconych przez art. 210 O.p., co prowadzi do jej uchylenia.

Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 254 § 1 o.p. wymaga zaistnienia nowych okoliczności faktycznych o charakterze prawotwórczym. Ocena dowodów nie stanowi zmiany okoliczności uzasadniającej ponowne rozpatrzenie decyzji podatkowej.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzucie rażącego naruszenia prawa, podlega oddaleniu, gdyż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie nadzwyczajnym, jeśli ocena sprzeczności z przepisami nie jest oczywista.

Członek zarządu może wykazać brak winy za niezłożenie wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie, nawet jeśli taki wniosek został złożony z opóźnieniem przez poprzedni zarząd.

Skarga o wznowienie postępowania z powodu nienależytej reprezentacji pełnomocnika, wynikającej z jego skazania, nie ma podstaw, gdyż nie wykazano bezpośredniego naruszenia prawa wpływającego na możliwość działania strony zgodnie z art. 271 pkt 2 p.p.s.a.

W postępowaniach podatkowych wznowienie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 i 7 Ordynacji podatkowej wymaga spełnienia wyjątkowych przesłanek, a wykładnia tych przepisów nie powinna być rozszerzająca. Wyrok NSA utrzymuje zasadność odmowy uchylenia decyzji o podatku od nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozdysponowywanie kryptowalut jako nagrody w ramach stakingu nie generuje kosztów uzyskania przychodów w oparciu o zasady ogólne z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., lecz ich rozliczenie jest neutralne podatkowo. NSA potwierdził poprawność rozstrzygnięcia Dyrektora KIS oraz WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że odmowa wydania interpretacji indywidualnej przez Dyrektora KIS z powodu uzasadnionego przypuszczenia istnienia sztucznej czynności była niezasadna i brak było wystarczających przesłanek do zastosowania art. 119a Ordynacji podatkowej.

Posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę, nawet bez faktycznego ich wykorzystania w działalności gospodarczej, może skutkować zastosowaniem wyższej stawki podatku od nieruchomości, jeśli nieruchomości są potencjalnie związane z działalnością gospodarczą.

W sprawie związku nieruchomości przedsiębiorcy z działalnością gospodarczą, opodatkowanie nie wymaga faktycznego ich wykorzystywania, jeśli nieruchomość jest wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Brak wykazania trwałego zajęcia na cele obozowisk młodzieżowych wyklucza zastosowanie zwolnień podatkowych.