Podatnik korzystający z procedury VAT-marża musi udokumentować nabycie towaru od podmiotów wymienionych w art. 120 ust. 10 ustawy o VAT. W przeciwnym razie, obowiązują zasady opodatkowania ogólnego.

Sąd uznaje, że zobowiązanie podatkowe spółki nie uległo przedawnieniu wskutek uzasadnionego postępowania karnego. Transakcja była dostawą krajową, niepodlegającą 0% stawce VAT ze względu na brak transportu towarów.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej tylko w części niezgodnej z interpretacją ogólną Ministra Finansów, unikając wygaszenia całości w sytuacjach, gdy część interpretacji pozostaje zgodna z obowiązującym stanem prawnym.

Sąd administracyjny jest uprawniony do oceny prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej w toku postępowania o odpowiedzialność osób trzecich. Adres mailowy w pełnomocnictwie może być uznany za właściwy do doręczeń elektronicznych, wpływając na legalność postępowania podatkowego.

Skarga kasacyjna T.B. wobec wyroku WSA została oddalona. Za uzasadniony uznano brak przesłanek do przyznania ulgi abolicyjnej, gdyż praca skarżącego na statku nie spełniała warunków eksploatacji w transporcie międzynarodowym określonych przez art. 14 ust. 3 Konwencji.

Z chwilą wypłaty komplementariuszowi w trakcie roku podatkowego zaliczek na poczet zysku spółka komandytowa nie ma obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego, gdyż obowiązek podatkowy powstaje dopiero przy ostatecznym, rocznym rozliczeniu zysków spółki.

Faktury VAT wystawione w ramach karuzeli podatkowej nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Podatnik, który nie wykazuje należytej staranności i uczestniczy w takich transakcjach, nie może odliczać podatku naliczonego z tych faktur.

Organ odwoławczy nie może uchylać decyzji z powodu niewystarczającej analizy prawnej; decyzja kasacyjna musi opierać się na potrzebie uzupełnienia lub przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, ujawniając konkretne braki faktyczne.

Podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego, jeśli działając z naruszeniem dobrej wiary, świadomie uczestniczył w karuzeli podatkowej, co wyklucza możliwość przypisania mu rzetelności i staranności w transakcjach handlowych.

Podatnik, który korzysta z "pustych" faktur w transakcjach stanowiących oszustwo VAT, ponosi odpowiedzialność za nienależyte odliczenie podatku VAT, o ile wiedział lub powinien był wiedzieć o nielegalnym charakterze tych transakcji. W takich przypadkach przysługuje odmowa prawa do odliczenia podatku.

Niekorzystne dla Skarżącej rozstrzygnięcie związane z brakiem wykazania spełnienia przesłanek do zwolnienia od podatku od nieruchomości za 2017 r., wynikających z nieodpowiedniego utrzymania i konserwacji nieruchomości zabytkowej zgodnie z przepisami u.o.z.o.z. oraz nieskuteczność zarzutów proceduralnych wniesionych skargą kasacyjną.

Wskutek odrzucenia skargi kasacyjnej stwierdzono, że rozstrzygnięcie dotyczące odmowy prawa do odliczenia podatku VAT było uzasadnione z powodu nierzetelności faktury oraz braku działania instrumentalnego w zakresie wszczęcia postępowania karnego skarbowego.

Spółce komandytowo-akcyjnej nie przysługuje obowiązek pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od zaliczek na poczet zysków komplementariusza, gdyż pobór taki powinien nastąpić po obliczeniu należnego podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 30a updof.

Przychody ze sprzedaży nieruchomości, jeśli mają charakter ciągły i zorganizowany, należy kwalifikować jako dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej, a nie z zarządu majątkiem prywatnym w rozumieniu ustawy o PIT.

Przychody ze sprzedaży nieruchomości uzyskane przez skarżącego winny być zaliczone do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, gdyż działania podatnika charakteryzowały się cechami zorganizowanej i ciągłej aktywności zarobkowej, wykraczającymi poza zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym.

Skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych oraz brak wykazania wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy skutkuje jej oddaleniem. Prawidłowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych jest kluczowe dla oceny zasadności zarzutów.

NSA oddalając skargę kasacyjną potwierdził, że właściciel nieruchomości pozostaje podatnikiem podatku od nieruchomości, jeśli posiadanie nieruchomości na cele działalności gospodarczej jest zależne, mimo prowadzenia działalności przez inny podmiot.

Podmiotem obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości jest właściciel nieruchomości, nawet jeśli użytkowanie odbywa się w wyniku posiadania zależnego przez inny podmiot. Zarzut naruszenia art. 3 ust. 3 u.p.o.l. jest niezasadny wobec braku podważenia wiążącego stanu faktycznego oraz prawomocności wcześniejszych ustaleń.

NSA stwierdził naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez WSA w Gdańsku z uwagi na niedostateczne i nieprzejrzyste uzasadnienie wyroku, co uniemożliwiało prawidłową kontrolę instancyjną, wobec czego sprawa została skierowana do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odmowa wszczęcia postępowania przez organ podatkowy była nieuzasadniona, bowiem postępowanie powinno zostać wszczęte na podstawie złożonego prawidłowo wniosku, a nieuzupełnione formy należy skorygować w toku procedury podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania nie może obejmować oceny merytorycznej sprawy, a decyzje organów naruszyły przepisy proceduralne o key matter to determine authority of application processor.

Wniesiona skarga kasacyjna nie spełniała wymogów formalnych, przez co Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na brak należytego uzasadnienia i wskazania wpływu naruszeń na wynik sprawy, oddalił skargę nie znajdując podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organów podatkowych.

NSA, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, że ocena prawna zawarta w wyroku WSA, uznająca przedawnienie podatku dochodowego za niezasadne, była słuszna i wiążąca. Skarga nie wykazała błędów sądu pierwszej instancji.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając brak przesłanek interesu publicznego w kontekście art. 253 § 1 O.p., co uniemożliwia uchylenie decyzji ostatecznej w wyjątkowym trybie nadzwyczajnym.