Dostawa gotowych posiłków i dań w systemach "na wynos" przed 30 czerwca 2020 r. podlega opodatkowaniu stawką 5% VAT zgodnie z klasyfikacją PKWiU 10.85.1 i art. 41 ust. 2a ustawy o VAT, niezależnie od usług gastronomicznych, co potwierdza zastosowanie dyrektyw UE.

Podatnik stosujący się do utrwalonej praktyki podatkowej, nawet bez interpretacji indywidualnej, zasługuje na ochronę prawną, gdy praktyka organów sugeruje prawidłowość jego działań, chyba że wykładnia indywidualna wobec jego sytuacji jest niedostępna. Skarga kasacyjna, mimo zasadniczej poprawności wyroku, zostaje oddalona.

Uniewinnienie w postępowaniu karnym nie stanowi istotnych nowych dowodów dla wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p., gdyż postępowania karne i podatkowe są odrębne a ich wyniki autonomiczne.

W przypadkach, gdy stałość organów podatkowych stworzyła uzasadnione oczekiwanie względem podatnika, Sąd uznaje, że zasada pogłębiania zaufania ma pierwszeństwo przed zasadą legalizmu, co powoduje ochronę uzasadnionych oczekiwań podatnika.

Sposób określenia proporcji (prewspółczynnika) dla odliczenia VAT powinien uwzględniać specyfikę całokształtu działalności jednostki samorządowej, nie zaś jedynie wybrane składniki majątku. Proporcja powierzchniowo-czasowa proponowana przez Gminę nie została uznana za reprezentatywną w obliczu obowiązujących norm.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, potwierdzając prawidłowość wcześniejszych decyzji sądów niższej instancji oraz działania organów administracyjnych w zakresie doręczeń.

W przypadku braku indywidualnej interpretacji podatkowej podatnik nie może być penalizowany za stosowanie stawki VAT zgodnie z znaną mu utrwaloną praktyką organów podatkowych dotyczącą identycznych stanów faktycznych.

Sprzedaż posiłków i dań realizowana przez podatnika w systemie "na wynos", w okresie do 30 czerwca 2020 r., powinna być opodatkowana obniżoną stawką 5% VAT, zgodnie z art. 41 ust. 2a u.p.t.u. w związku z pozycją 28 załącznika nr 10 do u.p.t.u., mimo częściowo błędnego uzasadnienia sądu pierwszej instancji.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Potwierdzenie prawidłowości solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłych wspólników za zobowiązania rozwiązanej spółki cywilnej.

Wszczęcie postępowania karnego skarbowego po stronie Z.M. nie miało charakteru instrumentalnego w kontekście zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych, dlatego skarga kasacyjna została oddalona, a wcześniejsze rozstrzygnięcia sądów dotyczące tożsamego stanu faktycznego uznano za wiążące.

W przypadku, gdy doręczenie zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie spełnia wymogów ustawowych, zawieszenie takie nie wywołuje skutku prawnego, co skutkuje wygaśnięciem zobowiązania podatkowego z upływem ustawowego terminu.

Przepisy dotyczące raportowania schematów podatkowych, jako przepisy prawa podatkowego, podlegają interpretacji indywidualnej w formie przewidzianej przez Ordynację podatkową, wyłączając przepisy proceduralne i te dotyczące unikaniu opodatkowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie karno-skarbowe związane z VAT za styczeń 2013 r. nie miało charakteru instrumentalnego w celu zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Sąd podtrzymuje, że faktury VAT wystawione przez podmioty pozorujące działalność nie mogą być podstawą do odliczenia podatku naliczonego, gdy nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, a nabywca nie dochował należytej staranności kupieckiej, uczestnicząc w mechanizmie oszustwa podatkowego.

Niedostateczne uzasadnienie wyroku WSA narusza przepisy p.p.s.a., stanowiąc przeszkodę uniemożliwiającą kontrolę instancyjną. Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA, nakazując ponowne rozeznanie i szczegółową analizę, celem należytego odniesienia się do zarzutów strony.

Świadczenie usług w ramach umowy dotyczącej letniego i zimowego utrzymania dróg przez P. S.A. na rzecz GDDKiA nie stanowi jednej kompleksowej usługi, a szereg odrębnych świadczeń, z których każdy może być opodatkowany różną stawką VAT, niezależnie od siebie.

Usługi świadczone przez wykonawcę na rzecz zamawiającego w ramach umowy dotyczącej utrzymania dróg stanowią odrębne, opodatkowane osobno świadczenia, a nie jedną usługę kompleksową. (NSA, sygn. akt: I SA/Gl 416/21)

Postępowanie karne skarbowe wszczęte przez organ podatkowy może podlegać badaniu pod kątem instrumentalnego zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, jeśli brak jest realnych czynności postępowania dowodzących jego zasadności.

Zastosowanie art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej do postępowań dotyczących wpłat na PFRON jest zasadne, co implikuje przedawnienie prawa organu do wszczęcia postępowania po upływie 6 miesięcy od zakończenia audytu.

W zakresie zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON odpowiednie stosowanie przepisów art. 165b § 1 O.p. jest uzasadnione, a okres zawity na wszczęcie postępowania administracyjnego wynosi 6 miesięcy od zakończenia audytu, co zabezpiecza interes strony postępowania.

Spadkobierca płatnika składek nie ma statusu płatnika, lecz jest jedynie traktowany jak płatnik na podstawie art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy systemowej. Uprawnienia wynikające z art. 24 ust. 6c-6e ustawy systemowej (prawo do zwrotu nienależnie opłaconych składek oraz odsetek za zwłokę) przysługują spadkobiercy jako ekspektatywa nabycia prawa podmiotowego. Odsetki od nienależnie

Skarga kasacyjna dotycząca zarzutów przedawnienia zobowiązań podatkowych i instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego została oddalona. Procedury organów oraz decyzje podtrzymujące rozliczenia podatkowe za 2014 rok były zgodne z prawem.

Brak połączenia przez sąd administracyjny odrębnych, lecz tożsamych merytorycznie skarg w jednej sprawie, uzasadnia stwierdzenie nieważności postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, potwierdzając obowiązek WSA do oceny przesłanek instrumentalności wszczęcia postępowania karnego skarbowego w kontekście zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych.