Dochody uzyskane z pracy na wielozadaniowym statku serwisowym, niewykorzystywanym do transportu międzynarodowego, nie uzasadniają przyznania ulgi abolicyjnej w rozumieniu art. 27g u.p.d.o.f.; działalność taka nie spełnia przesłanek transportu międzynarodowego zgodnie z przepisami Konwencji.

Decyzja DIAS o zabezpieczeniu majątku Spółki w postępowaniu podatkowym była zasadna, gdyż organ skutecznie uprawdopodobnił istnienie zobowiązania podatkowego oraz wykazał uzasadnioną obawę niewykonania tego zobowiązania przez Spółkę.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uczestnictwo w oszustwie podatkowym wyklucza prawo do odliczeń podatkowych, a ogólne zarzuty błędów procesowych w skardze kasacyjnej, niepoparte konkretnymi dowodami, nie uzasadniają jej uwzględnienia.

Faktury VAT nie dokumentujące rzeczywistych dostaw towarów nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego. Skarga kasacyjna w sprawie podatku od towarów i usług oddalona wobec braku skutecznych podstaw zaskarżenia decyzji organu podatkowego i uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji.

Pojęcie "transportu międzynarodowego" na potrzeby ulgi abolicyjnej wymaga, by statek miał główny cel w przewozie osób lub ładunków. Sama możliwość przystosowania statku do tego celu nie wystarcza do przyznania ulgi.

Instrumentalizm w wszczęciu postępowania karnego skarbowego nie zaszedł; organ podatkowy, mimo upływu czasu, podjął zasadne kroki. Wartość nieruchomości określona przez biegłego, nieuwzględniająca zajmowania przez lokatorów, prawidłowo określa podstawę opodatkowania.

W postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny uznaje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za prawidłowy, co oznacza, że nieudokumentowane fakturą VAT nakłady nie mogą zostać uznane za koszt uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości.

Odstąpienie od ograniczeń w zaliczaniu kosztów w odniesieniu do dochodów zwolnionych z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT, w szczególności dla działalności prowadzonej w SSE, jest zgodne z interpretacją systemową i językową odpowiednich przepisów.

Zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną wymaga zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego; niedopełnienie tego wymogu stanowi nieusuwalny brak formalny skutkujący odrzuceniem środka zaskarżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak wykazania konkretnych naruszeń prawnych przez skarżącego uniemożliwia podważenie decyzji organu, który działał zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów i zgodnie z prawem.

Prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu faktur za usługi zagospodarowania odpadów nabyte w drodze wykonawstwa zastępczego jest prawnie uzasadnione, gdy usługi te są wykorzystywane do opodatkowanej działalności gospodarczej.

Podstawa opodatkowania dla umowy leasingu finansowego ulega pomniejszeniu o wartość zwróconego przedmiotu leasingu, natomiast kwota uzyskana z tytułu odszkodowania od leasingobiorcy traktowana jest jako część zapłaty w rozumieniu ustawy o VAT.

Działania podatnika, mimo formalnej poprawności, mogą zostać zakwestionowane jako nadużycie prawa, jeśli zmierzają do uzyskania nienależnych korzyści podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż warunki odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zaległości stowarzyszenia nie zostały spełnione przez skarżącą. Wskazana wierzytelność jako mienie nie była niewątpliwie egzekwowalna, co uzasadnia odpowiedzialność podatkową zarządu.

Spłata wierzytelności hipotecznej z ceny sprzedaży odziedziczonej nieruchomości może być uznana za koszt jej odpłatnego zbycia, uwzględniając rzeczywisty dochód podatnika (art. 22 ust. 6d u.p.d.o.f.).

Zażalenie skarżącego na postanowienie sądu pierwszej instancji, które odmawia przywrócenia terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi, zostało oddalone, gdyż skarżący nie udowodnił braku winy w uchybieniu terminowi procesowemu.

Usługa Agenta Emisji świadczona w ramach umowy przez bank, obejmująca m.in. prowadzenie ewidencji papierów wartościowych, wymaga indywidualnej oceny w zakresie zwolnienia z VAT i nie jest bezprzedmiotowa na gruncie wydanej interpretacji ogólnej.

Spółka nieruchomościowa, prowadząca rachunkowość bez odpisów amortyzacyjnych, może zaliczać odpisy podatkowe do kosztów uzyskania przychodów, nie przekraczającą limitu z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p.; ograniczenie to stosuje się tylko w przypadku amortyzacji bilansowej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 233 § 2 o.p., gdy postępowanie dowodowe przed organem pierwszej instancji nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia, a uzupełnienie dowodów w trybie art. 229 o.p. jest niemożliwe.

Zwrot nadwyżki podatku od towarów i usług może być prawnie przedłużony, gdy dalsza weryfikacja zasadności zwrotu jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego. Decyzja o przedłużeniu musi być wyczerpująco uzasadniona i nie może naruszać zasady neutralności podatku VAT.

Brak wystarczających dowodów na nieprzeprowadzenie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz niedochowanie należytej staranności przez podatnika skutkuje uchyleniem decyzji organu podatkowego oraz zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania na rzecz podatnika.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karnego nie jest wystarczającą przesłanką zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, lecz wymaga wykazania podejmowanych czynności mających na celu wykrycie przestępstwa skarbowego.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, stwierdza, że nie ma podstaw do przyjęcia istnienia umowy powierniczej pomiędzy M.B. a C.B., zaś przychody z kapitałów pieniężnych podlegają opodatkowaniu stosownie do ustaleń organów podatkowych.

Spłata kredytu hipotecznego zaciągniętego przez zmarłego małżonka, dokonana przez spadkobiercę z środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości odziedziczonej w spadku, po śmierci małżonka stanowi realizację własnego celu mieszkaniowego, umożliwiającą zastosowanie ulgi podatkowej na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.