NSA potwierdził, że ograniczenie odpisów amortyzacyjnych w spółkach nieruchomościowych odnosi się wyłącznie do aktywów obciążających wynik finansowy zgodnie z ustawą o rachunkowości; przepisy nie znajdują zastosowania w przypadku aktywów bilansowanych jako nieruchomości inwestycyjne.

Wszczęcie postępowania karno-skarbowego jedynie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego stanowi jego nadużycie i jest niemające podstaw prawnych. W takiej sytuacji termin przedawnienia nie ulega zawieszeniu, a zobowiązanie podatkowe ulega przedawnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą odmowy ograniczenia poboru zaliczek na PIT, uznając, że skarga nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, w tym niedostatecznego uprawdopodobnienia przesłanki eksploatacji statku w transporcie międzynarodowym.

Zwrot kosztów używania prywatnego samochodu i zakwaterowania dla pracowników stanowi przychód z pracy podlegający opodatkowaniu, a na płatniku ciąży obowiązek naliczania zaliczek na podatek dochodowy.

Podatnik nie spełnił przesłanek do skorzystania z ulgi abolicyjnej, gdyż statek, na którym pracował, nie jest eksploatowany w transporcie międzynarodowym. Decyzja organu podatkowego została prawidłowo uznana przez NSA, który potwierdził, iż prowadzono rzetelne postępowanie administracyjne zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Skarga kasacyjna organu podatkowego dotycząca zastosowania procedury VAT-marża przy sprzedaży samochodów została oddalona z powodu braku dostatecznych dowodów na niewłaściwość zakwestionowanych transakcji. Sąd potwierdził konieczność rzetelnej oceny dowodów przez organy podatkowe.

Wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r. (C-189/18) nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego w polskim porządku prawnym, gdyż jego istotne zasady nie znajdują zastosowania w różnym stanie prawnym i faktycznym innych systemów prawnych, w tym polskim.

Oddalenie skargi kasacyjnej W. sp. z o.o. oraz uznanie skuteczności doręczeń na pełnomocnika jako prawidłowych, pomimo zastrzeżeń co do umocowania, nie skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji podatkowej.

Zgodnie z art. 81b § 1 O.p., prawo do skorygowania deklaracji ulega zawieszeniu w czasie trwania postępowania podatkowego w zakresie nim objętym, uniemożliwiając tym sposobem uznanie złożonych przez spółkę korekt za skuteczne.

Skarga kasacyjna dotycząca wznowienia postępowania podatkowego z powodu zarzutu fałszywości dowodów została oddalona z uwagi na brak oczywistości sfałszowania, co wyklucza zastosowanie art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną spółki, podtrzymując wyrok WSA i decyzję organu podatkowego o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. Spółka nie wykazała oczywistego fałszerstwa faktur VAT jako przesłanki wznowienia postępowania.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oddala skargę kasacyjną organu podatkowego, potwierdzając możliwość stosowania przez jednostki samorządu terytorialnego własnych metod określania proporcji podatku, o ile te metody obiektywnie odzwierciedlają zakres działalności gospodarczej podmiotu.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną A.S., odrzucił zarzuty dotyczące instrumentalnego wszczęcia postępowania karno-skarbowego oraz naruszenia prawa w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Skarga kasacyjna nie wykazała zasadności rozstrzygnięcia skargi przez sąd pierwszej instancji, a odrzucenie skargi kasacyjnej było usprawiedliwione.

W sprawie dotyczącej wznowienia postępowania podatkowego ze względu na zarzut fałszerstwa dowodów, przesłanką wznowienia musi być potwierdzenie fałszywości dowodów w orzeczeniu sądu, a odnoszone zarzuty muszą spełniać warunki procedury nadzwyczajnej, co w tej sprawie nie zostało wykazane.

Wznowienie postępowania podatkowego nie jest zasadne, gdy brak prawomocnego stwierdzenia fałszywości dowodów przez sąd karny, a jedynie okoliczności budzące wątpliwości, które nie są oczywistym fałszerstwem.

Podatnik, który nie prowadzi ewidencji zgodnej z warunkami prawa podatkowego, podlega sankcyjnej stawce podatkowej, mimo złożenia korekty deklaracji wykazującej niewykazane przychody, jeśli taka korekta jest następstwem kontroli podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż P. S.A. nie przysługuje prawo do odliczenia VAT z faktur wskazanych w postępowaniu, gdyż transakcje nosiły znamiona oszustwa karuzelowego. Spółka, wiedząc lub powinna była wiedzieć o nierzetelności dostawców, nie dochowała należytej staranności, co wyklucza odliczenie podatku naliczonego.

NSA uchyla wyrok WSA w Warszawie, nakazując ponowne rozpoznanie sprawy zgodnie z prawidłową analizą problemu prawnego, określając że główną kwestią jest moment wykazywania podatku należnego zgodnie z przepisami VAT.

Dla uznania transakcji jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów opodatkowanej VAT według stawki 0%, konieczne jest posiadanie odpowiednich dokumentów jednoznacznie potwierdzających wywóz towarów poza terytorium kraju; zasady swobodnej oceny dowodów muszą respektować wymogi dowodowe przewidziane w ustawie o podatku od towarów i usług.

Sprzedaż udziału w nieruchomości przez osobę niewykonującą działalności gospodarczej należy kwalifikować jako obrót majątkiem osobistym objęty art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., o ile działania podatnika nie charakteryzują się zarobkowym, zorganizowanym i ciągłym prowadzeniem. W takich okolicznościach przychód nie jest przychodem z działalności gospodarczej.

W przypadku przeniesienia prawa do dysponowania towarem na odbiorcę unijnego bez jego wywozu z kraju, transakcja stanowi dostawę krajową. Wywóz towaru w późniejszym terminie umożliwia korektę VAT zgodnie z regulacjami WDT.

Zastosowanie sankcji podatkowej w wysokości 20% na podstawie art. 112b ust. 2 u.p.t.u. narusza zasadę proporcjonalności i neutralności, jeżeli nie zostanie dokonana obiektywna ocena okoliczności wskazujących na oszustwo podatkowe.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dla zastosowania stawki VAT 0% w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów konieczne jest przekonujące udokumentowanie wywozu towarów z terytorium Polski. Wobec braku jednoznacznych dowodów, podatnik nie może skorzystać z preferencyjnej stawki podatkowej.

Skarga kasacyjna Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego zostaje oddalona z uwagi na niespełnienie podstaw do jej uwzględnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uchylił decyzję podatkową z uwagi na nieokreśloność podstawy faktycznej co do charakteru zakwestionowanych faktur VAT.